άλλη μια νύχτα που περνά και μόνη θα μ’ αφήσει

και το ξημέρωμα να έρθει δεν αργεί

κείνα τα λόγια που χες πει μ’ έχουν τσακίσει…

κι ούτε κι η νύχτα να τα αντέξει δεν μπορεί

ήπια κι έσπασα την κούπα απ’ το κρασί μου

κι ύστερα χόρεψα ζεμπέκικο βαρύ

να ‘ναι τα λόγια… τάχα εκείνα… η αφορμή μου

ή το φεγγάρι που αργοσβήνει κάθε αυγή;

κλείνω τα μάτια μα τα καίει ένα δάκρυ

σφίγγω τα χείλη και ξεφεύγει μια κραυγή

με ‘να ζεμπέκικο στου κόσμου εδώ την άκρη

ούτε κι ο χάρος δεν θα έρθει να με βρει

μα όμως πάλι, αν την άκρη του γυρέψει

και το ζεμπέκικο ακούσει και φάνει

ούτε η ψυχή… ούτε η κάρδια… μου ‘χουν στερέψει

κάτι θα πάρει κι ο δόλιος να χαρεί…

κι αν δε του φτάνουν όλα αυτά και  θέλει χάρη

και στο κρασί όλα όσα ψάχνει δεν θα βρει

με ένα ζεμπέκικο σαν αγγίξει το φεγγάρι

ίσως και κείνον τον πλανέψει η ζωή

_

γράφει η Σοφία Ντούπη