Άργησες, η χαρά καταγγέλλει τη μέρα

30.03.2015

 

 

Είχαν επιστρέψει τα χελιδόνια, λασπωμένη η ακτή, έρημη

ένα πέταγμα φυγής ονειρεύεσαι

κρατάς την πίκρα για το τέλος

σε προδίδει, η ταραχή της φλέβας στο λαιμό.

Με τη λάμψη του περασμένου καιρού

κάτω από τη χρυσαφένια σκόνη στα βλέφαρα,

η αλήθεια ταξιδεύει με τα σύννεφα αλλού

παραστρατημένοι ίσκιοι στην ομίχλη..

Νιώθεις αυτό το τρέμουλο στη συνείδηση,

συγνώμη θέλεις να φωνάξεις, συγνώμη από την ίδια τη ζωή

και μοιάζει μια ακόμη χαμένη δυνατότητα.

Τώρα, αισθάνεσαι πόσο συγγενεύουν οι ψυχές

όταν δακρύζουν γιασεμιά ολόλευκα τα μάτια

όταν δίχως λυγμό μένουν ήρεμα τα πρόσωπα.

Φωτισμένα μεγάλα παράθυρα, ανοικτά στο πέλαγος

σφυρίζει η ανάσα του ανέμου παραμονεύοντας τις αμφιβολίες.

Άργησες, η χαρά καταγγέλλει τη μέρα

οι αισθήσεις συντηρούν τη νοσταλγία τις νύχτες

όταν κοιμάται η θλίψη στα μεταξωτά

ανοίγουν  κερκόπορτες στην αιωνιότητα.

Αύριο... μετρώντας την απόσταση

του χωρισμού, κρατάς το κόκκινο μήλο

η πλέον υψωμένη αισθαντικότητα.

Με χέρια τρεμάμενα στην ενσυνείδητη εμπειρία του πόθου

το κρασί  περιμένει στο τραπέζι

εικόνα μιας τελευταίας εντύπωσης.

Η μελαγχολία είναι τέχνη τελικά

μέσα από νοτισμένους καθρέπτες

δυσοίωνη η θύελλα της καρδιάς

θα μ' αρνηθείς... μα θα αντέξεις και χωρίς εμένα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Κάθε σας έργο και ένα μαργαριτάρι…Μπράβο!

    Απάντηση
  2. Σκοπετέας Παναγιώτης

    Νιώθεις αυτό το τρέμουλο στη συνείδηση,
    συγγνώμη θέλεις να φωνάξεις, συγγνώμη από την ίδια τη ζωή
    και μοιάζει μια ακόμη χαμένη δυνατότητα.

    Κάτι σαν …

    εχθροί μας γίνονται αυτοί που μισούμε κι όχι αυτοί που μας μισούν.
    Χαμένη δυνατότητα ( η συγγνώμη ) και χαμένη ανάσταση μαζί …

    Συγχαρητήρια Κυρία Δικταίου!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πιστεύω αλήθεια πως η ζωή έχει νόημα και ουσία όταν κανείς μπορεί να μοιράζεται το ψωμί, το κρασί, ένα λόγο, τη σκέψη, την Αγάπη.
      Όταν ανοίγεις τα μάτια και βλέπεις με καλοσύνη πέρα από το τυπικό της εικόνας, και πέρα από τα σχήματα.
      Έχει σημασία να χτίζουμε γέφυρες από καρδιά σε καρδιά, έχει αξία όταν δεν εμποδίζουμε τους άλλους να ονειρεύονται, όταν σε κάνω απλά να χαμογελάς.
      Σκοπός μας είναι να εξελιχτούμε συνειδητά, οδηγημένοι από την αλήθεια, την τιμή, την καλοσύνη, το χρέος.
      Βρίσκω σημαντικό να απλώσουμε λευκά πανιά κόντρα στα δήθεν και στη λήθη και να επιστρέψουμε στην αθωότητα, να περπατήσουμε απ’ την αρχή σε γνώριμους δρόμους, να ξαπλώσουμε ξανά στα χωράφια με τις παπαρούνες και να αφήσουμε τη μνήμη να αγιάσει τις στιγμές μας.
      Κι έχει μια γλύκα κι ένα άρωμα από μέλι η συγνώμη…
      Πάντα σκέφτομαι πόσο ανασφαλή αποδεικνύονται τα σχέδια για το αύριο και σωπαίνω… σωπαίνω για να μην ενοχλήσω το φως, αυτό το αληθινό φως που θέλουμε να μεταλάβουμε για να ξεδιψάσουμε όλοι Αύριο.
      Συγνώμη θέλω να ζητήσω και από εσένα που καταδέχεσαι με ευγένεια να διαβάζεις τούτες τις γραμμές και εύχομαι ειλικρινά και από καρδιάς καλές αντοχές, μέχρι στα μάτια μας όλα τα άσχημα να γίνουν ασήμαντα και μια καινούρια όραση να δοξάσει με παιδική αφέλεια το θαύμα της αναγέννησης και της αληθινής επανάστασης της Αγάπης στις καρδιές μας.
      Ευγνώμων στο φως, ευχαριστώ για την καλοσύνη της σκέψης σας.
      Αύριο… εν’ ονόματι της Αγάπης

      Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Τώρα, αισθάνεσαι πόσο συγγενεύουν οι ψυχές

    όταν δακρύζουν γιασεμιά ολόλευκα τα μάτια

    όταν δίχως λυγμό μένουν ήρεμα τα πρόσωπα.

    Tι να πω;; Συγχαρητήρια!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Εξαιρετική διαύγεια στην έκφραση των συναισθημάτων. Μπράβο σου!!

    Απάντηση
  5. Ελένη Ιωαννάτου

    Υπέροχο!!!!! Δεν μπορούσες να περιγράψεις καλύτερα την απομάκρυνση!!!! Τι βάθος…

    Απάντηση
  6. Χαρούλα

    Ας είμαστε μαζί, συνοδοιπόροι, για να χαλάσουμε αγκαλιασμένοι, το χατίρι του φόβου που μας κρατά καθηλωμένους στη σιγουριά του δήθεν και στην ευτέλεια της ασφάλειας που μας υπόσχονται οι εύσχημες φανταχτερές ετικέτες.

    Απάντηση
  7. Ζωή Δικταίου

    Πίσω απ’ τις λέξεις καμιά φορά κρυμμένη η οδύνη και το παράπονο, εκείνο το αχ που στάθηκε στα χείλη και η αυταπάτη πως τάχα μου, κάτι σώθηκε. Μα ξέρεις καλά πως δεν είναι έτσι, δεν θα ακούσεις φωνές και ψιθύρους παρουσίας και τα λόγια, θα μείνουν μαραμένα ροδοπέταλα ανάμεσα στα λευκά φύλλα της ψυχής, σε πετρωμένες στιγμές εκεί που η μοίρα έρχεται να σε αθωώσει για το ρίσκο σου, εκεί που συμφιλιώνεσαι με όλους τους καιρούς, εκεί που η Ζωή σου ξαναδίνει καινούριο προσκλητήριο στο χέρι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου