Άργησες

Δημοσίευση: 3.04.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Τα σαλπίσματα ακούστηκαν μα οι φωνές δεν έλεγαν να καταλαγιάσουν την αγριάδα της ατμόσφαιρας.
Τα χέρια τους ανεβοκατέβαιναν, λες και ήθελαν να κάνουν εκείνα τα σήματα επιβίωσης, που κανείς δεν ήταν σε θέση να τα αναγνωρίσει και να τα καταθέσει.

Δεν ήθελαν να αθετήσουν τις συμβουλές εκείνες που κάποτε έδιναν στα παιδιά τους, να μην τα παρατάνε ποτέ εύκολα, να παλέυουν για ό,τι πιστεύουν και ό,τι θέλουν να πετύχουν στη ζωή τους.

Μα τώρα βρίσκονταν αντιμέτωποι μ΄ εκείνα τα στοιχεία της φύσης, που κανείς δε θα ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει και να βγει όντως σώος μέσα από αυτά.

Εκείνα τα θεόρατα βράχια που είχαν αντικρύσει ξαφνικά, τους έκοβαν και την παραμικρή ελπίδα για επιβίωση, για μια λύτρωση που ούτως ή αλλως την είχαν αναζητήσει, καθώς εκείνο το μαγευτικό ταξίδι που πάντα ονειρευόντουσαν, είχε αρχίσει να αποβαίνει μοιραίο και καθοριστικό για τις μετέπειτα επιδιώξεις και διώξεις τους για ένα καλύτερο αύριο, για έναν καλύτερο χαρακτήρα, για μια ζωή, αληθινή πλέον και όχι στοιβαρή και αγχώδη, με τα μέτρα και τα σταθμά να γέρνουν πάντα προς την εργασία, όχι της απόκτησης αγαθών, αλλά με εκείνο το δούλεμα που μόνο αυτοί είχαν θέσει τους εαυτούς τους κομπάρσους και όχι πρωταγωνιστές, όπως θα πρεπε χρόνια τώρα.

Ναυγάγιο, φώναζαν από μακριά, βοήθεια να τους σώσουμε, ακούγονταν μέσα στη νύχτα και στο πυκνό εκείνο βαρύ και ατιμέλητο σκοτάδι.
Απ΄τη μια οι βροντές, οι αστραπές, απ΄ την άλλη το χάδι του Θεού να θέλει να απαλύνει τον πόνο τους, να κατασταλάξει τους φόβους τους και να επαναδρομολογήσει τα πιστεύω τους.

Τελευταία είχαν αποθρασυνθεί εντελώς, γιατί το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να περνά ο καθένας ξεχωριστά καλύτερα από τον άλλον, αλλά ήταν βαθειά και μακριά νυχτωμένοι.

Έδειχναν και επιδείκνυαν αλλαζονεία, εγωισμούς δυσβάσταχτους, χωρίς να θέλουν να δουν πως το μεγαλύτερο κακό το έκαναν εκείνοι οι ίδιοι στον ευατό τους, αφού εθελοτυφλούσαν και δεν παραμέριζαν τους αυτοματισμούς οδύνης που είχε καταλάβει για τα καλά τον ψυχισμό τους, τον προβληματικό και ανυπόφορα αναίσθητο και παράλογο.

Κι όμως πια ήταν εκεί, οι δυο τους, μόνοι έπρεπε πάσει θυσία να σωθούν, να νικήσουν τα στοιχειά της θάλασσας κα του αέρα και να προβάλλουν για μια νέα ζωή, για μια νέα αρχή, που ναι την ήθελαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους.

Τα πάντα ήταν ολοφάνερα. τα πάντα είχαν εκείνη τη διάυγεια που θα έπρεπε και θα έμελλε, κατόπιν κοινής ζωής, αμέτρητων στιγμών και ποτέ εφησυχασμών, αλλά τώρα πια το ήξεραν, ήταν εκεί ο ένας για τον άλλον… τώρα και για πάντα.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Ακολουθήστε μας

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Δεν πρόλαβαν να σταματήσουν οι εκκωφαντικοί ήχοι των εκρήξεων και ο Αλεξέι είχε ήδη κουμπώσει τον επενδύτη και έτρεχε βάζοντας το κράνος προς το πυροσβεστικό όχημα – δεν έχει παιχνίδια στον πόλεμο, ο Μιχαήλ στην προχθεσινή βάρδια έκανε εφτά ράμματα που δεν φόραγε...

Το γράμμα

Το γράμμα

«Όμορφη μέρα η σημερινή. Σηκώθηκα από νωρίς και βοήθησα τον πατέρα μου στο πότισμα του κήπου. Μ’ αρέσει τόσο πολύ να πιτσιλιέμαι με το νερό και να γίνομαι και ’γω ένα με τα λουλούδια. Ευτυχώς που πρόλαβα να κάνω μπάνιο και δεν με είδε η μητέρα με τις λάσπες, γιατί...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το γράμμα

Το γράμμα

«Όμορφη μέρα η σημερινή. Σηκώθηκα από νωρίς και βοήθησα τον πατέρα μου στο πότισμα του κήπου. Μ’ αρέσει τόσο πολύ να πιτσιλιέμαι με το νερό και να γίνομαι και ’γω ένα με τα λουλούδια. Ευτυχώς που πρόλαβα να κάνω μπάνιο και δεν με είδε η μητέρα με τις λάσπες, γιατί...

Γιατί έφτασε λειψό, το μύρο των Μάγων στον Χριστό;

Γιατί έφτασε λειψό, το μύρο των Μάγων στον Χριστό;

Η μέρα έφευγε γρήγορα, δίνοντας τη θέση της στις σκιές της νύχτας, καθώς το καραβάνι, που είχε βρει, στο πρώτο φως της αυγής, φιλόξενη στέγη στις σκηνές των Βεδουΐνων, ετοιμαζόταν να πάρει ξανά τον δρόμο του. Ο νεότερος από τους επικεφαλής, ο Βαλτάσαρ ο Αιθίοπας,...

Άλλος για τη νεκροφόρα…

Άλλος για τη νεκροφόρα…

Η επιχείρηση ονομαζόταν «Η Αιώνια Γαλήνη», όνομα ταιριαστό για Γραφείο Κοινωνικών Εκδηλώσεων, κοινώς Γραφείο Κηδειών. Τρεις γενιές, απ' τον παππού στον εγγονό, με φιλότιμη εργασία και καλές δημόσιες σχέσεις, το καθιέρωσαν στην τοπική αγορά της επαρχιακής πόλης.  Είχαν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου