Άργησες

3.04.2018

Τα σαλπίσματα ακούστηκαν μα οι φωνές δεν έλεγαν να καταλαγιάσουν την αγριάδα της ατμόσφαιρας.
Τα χέρια τους ανεβοκατέβαιναν, λες και ήθελαν να κάνουν εκείνα τα σήματα επιβίωσης, που κανείς δεν ήταν σε θέση να τα αναγνωρίσει και να τα καταθέσει.

Δεν ήθελαν να αθετήσουν τις συμβουλές εκείνες που κάποτε έδιναν στα παιδιά τους, να μην τα παρατάνε ποτέ εύκολα, να παλέυουν για ό,τι πιστεύουν και ό,τι θέλουν να πετύχουν στη ζωή τους.

Μα τώρα βρίσκονταν αντιμέτωποι μ΄ εκείνα τα στοιχεία της φύσης, που κανείς δε θα ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει και να βγει όντως σώος μέσα από αυτά.

Εκείνα τα θεόρατα βράχια που είχαν αντικρύσει ξαφνικά, τους έκοβαν και την παραμικρή ελπίδα για επιβίωση, για μια λύτρωση που ούτως ή αλλως την είχαν αναζητήσει, καθώς εκείνο το μαγευτικό ταξίδι που πάντα ονειρευόντουσαν, είχε αρχίσει να αποβαίνει μοιραίο και καθοριστικό για τις μετέπειτα επιδιώξεις και διώξεις τους για ένα καλύτερο αύριο, για έναν καλύτερο χαρακτήρα, για μια ζωή, αληθινή πλέον και όχι στοιβαρή και αγχώδη, με τα μέτρα και τα σταθμά να γέρνουν πάντα προς την εργασία, όχι της απόκτησης αγαθών, αλλά με εκείνο το δούλεμα που μόνο αυτοί είχαν θέσει τους εαυτούς τους κομπάρσους και όχι πρωταγωνιστές, όπως θα πρεπε χρόνια τώρα.

Ναυγάγιο, φώναζαν από μακριά, βοήθεια να τους σώσουμε, ακούγονταν μέσα στη νύχτα και στο πυκνό εκείνο βαρύ και ατιμέλητο σκοτάδι.
Απ΄τη μια οι βροντές, οι αστραπές, απ΄ την άλλη το χάδι του Θεού να θέλει να απαλύνει τον πόνο τους, να κατασταλάξει τους φόβους τους και να επαναδρομολογήσει τα πιστεύω τους.

Τελευταία είχαν αποθρασυνθεί εντελώς, γιατί το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να περνά ο καθένας ξεχωριστά καλύτερα από τον άλλον, αλλά ήταν βαθειά και μακριά νυχτωμένοι.

Έδειχναν και επιδείκνυαν αλλαζονεία, εγωισμούς δυσβάσταχτους, χωρίς να θέλουν να δουν πως το μεγαλύτερο κακό το έκαναν εκείνοι οι ίδιοι στον ευατό τους, αφού εθελοτυφλούσαν και δεν παραμέριζαν τους αυτοματισμούς οδύνης που είχε καταλάβει για τα καλά τον ψυχισμό τους, τον προβληματικό και ανυπόφορα αναίσθητο και παράλογο.

Κι όμως πια ήταν εκεί, οι δυο τους, μόνοι έπρεπε πάσει θυσία να σωθούν, να νικήσουν τα στοιχειά της θάλασσας κα του αέρα και να προβάλλουν για μια νέα ζωή, για μια νέα αρχή, που ναι την ήθελαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους.

Τα πάντα ήταν ολοφάνερα. τα πάντα είχαν εκείνη τη διάυγεια που θα έπρεπε και θα έμελλε, κατόπιν κοινής ζωής, αμέτρητων στιγμών και ποτέ εφησυχασμών, αλλά τώρα πια το ήξεραν, ήταν εκεί ο ένας για τον άλλον... τώρα και για πάντα.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Χελιδόνια

Χελιδόνια

-Καλησπέρα γιατρέ, φεύγω απόψε. Όχι, είμαστε όλοι καλά. Απλώς πρέπει να φύγω. Όχι, μην έρθετε στο αεροδρόμιο. Σας παρακαλώ. Ναι δεν θα χαθούμε. Ευχαριστώ. Καληνύχτα σας.  Η Νατάσα θα λείψει για μερικές εβδομάδες γιατί ο άνδρας της κάνει μια σοβαρή επέμβαση σε...

Πρόσκληση σε γάμο

Πρόσκληση σε γάμο

Τα προεόρτια του γάμου είχαν ξεκινήσει από την Πέμπτη, με τον πρόγαμο. Λίγο έξω από το Ηράκλειο, τα συμπεθέρια είχαν ξεσηκώσει όλο το χωριό και τους πετεινούς στο πόδι. Το αντικρυστό, με τη θράκα στη μέση, το γαμοπίλαφο στα καζάνια, οι κρητικές κουλούρες δεμένες με...

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Η Εικόνα

Η Εικόνα

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η Εικόνα

Η Εικόνα

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου