Άργησες

Δημοσίευση: 3.04.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Τα σαλπίσματα ακούστηκαν μα οι φωνές δεν έλεγαν να καταλαγιάσουν την αγριάδα της ατμόσφαιρας.
Τα χέρια τους ανεβοκατέβαιναν, λες και ήθελαν να κάνουν εκείνα τα σήματα επιβίωσης, που κανείς δεν ήταν σε θέση να τα αναγνωρίσει και να τα καταθέσει.

Δεν ήθελαν να αθετήσουν τις συμβουλές εκείνες που κάποτε έδιναν στα παιδιά τους, να μην τα παρατάνε ποτέ εύκολα, να παλέυουν για ό,τι πιστεύουν και ό,τι θέλουν να πετύχουν στη ζωή τους.

Μα τώρα βρίσκονταν αντιμέτωποι μ΄ εκείνα τα στοιχεία της φύσης, που κανείς δε θα ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει και να βγει όντως σώος μέσα από αυτά.

Εκείνα τα θεόρατα βράχια που είχαν αντικρύσει ξαφνικά, τους έκοβαν και την παραμικρή ελπίδα για επιβίωση, για μια λύτρωση που ούτως ή αλλως την είχαν αναζητήσει, καθώς εκείνο το μαγευτικό ταξίδι που πάντα ονειρευόντουσαν, είχε αρχίσει να αποβαίνει μοιραίο και καθοριστικό για τις μετέπειτα επιδιώξεις και διώξεις τους για ένα καλύτερο αύριο, για έναν καλύτερο χαρακτήρα, για μια ζωή, αληθινή πλέον και όχι στοιβαρή και αγχώδη, με τα μέτρα και τα σταθμά να γέρνουν πάντα προς την εργασία, όχι της απόκτησης αγαθών, αλλά με εκείνο το δούλεμα που μόνο αυτοί είχαν θέσει τους εαυτούς τους κομπάρσους και όχι πρωταγωνιστές, όπως θα πρεπε χρόνια τώρα.

Ναυγάγιο, φώναζαν από μακριά, βοήθεια να τους σώσουμε, ακούγονταν μέσα στη νύχτα και στο πυκνό εκείνο βαρύ και ατιμέλητο σκοτάδι.
Απ΄τη μια οι βροντές, οι αστραπές, απ΄ την άλλη το χάδι του Θεού να θέλει να απαλύνει τον πόνο τους, να κατασταλάξει τους φόβους τους και να επαναδρομολογήσει τα πιστεύω τους.

Τελευταία είχαν αποθρασυνθεί εντελώς, γιατί το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να περνά ο καθένας ξεχωριστά καλύτερα από τον άλλον, αλλά ήταν βαθειά και μακριά νυχτωμένοι.

Έδειχναν και επιδείκνυαν αλλαζονεία, εγωισμούς δυσβάσταχτους, χωρίς να θέλουν να δουν πως το μεγαλύτερο κακό το έκαναν εκείνοι οι ίδιοι στον ευατό τους, αφού εθελοτυφλούσαν και δεν παραμέριζαν τους αυτοματισμούς οδύνης που είχε καταλάβει για τα καλά τον ψυχισμό τους, τον προβληματικό και ανυπόφορα αναίσθητο και παράλογο.

Κι όμως πια ήταν εκεί, οι δυο τους, μόνοι έπρεπε πάσει θυσία να σωθούν, να νικήσουν τα στοιχειά της θάλασσας κα του αέρα και να προβάλλουν για μια νέα ζωή, για μια νέα αρχή, που ναι την ήθελαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους.

Τα πάντα ήταν ολοφάνερα. τα πάντα είχαν εκείνη τη διάυγεια που θα έπρεπε και θα έμελλε, κατόπιν κοινής ζωής, αμέτρητων στιγμών και ποτέ εφησυχασμών, αλλά τώρα πια το ήξεραν, ήταν εκεί ο ένας για τον άλλον… τώρα και για πάντα.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Ακολουθήστε μας

Ποιος έχει κρύψει τα παιδιά;

Ποιος έχει κρύψει τα παιδιά;

Είχε περάσει κάμποσος καιρός από την τελευταία φορά που η Νίνα επισκέφθηκε το χωριό της. Είναι τώρα 15 χρόνια που έφυγε από το πατρικό σπιτάκι της για σπουδές, κι από τότε επιστρέφει μόνο σαν επισκέπτρια. Μία τα Χριστούγεννα, μία το Πάσχα και οπωσδήποτε το καλοκαίρι....

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου