Άστρο

26.11.2017

Πρέπει οπωσδήποτε κάτι να γράψω, όχι γιατί το θέλω, είναι το τελευταίο, ή το προτελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω τούτη τη στιγμή, αλλά γιατί πιέζομαι από τον εκδότη μου. Και εκδότης σημαίνει το ψωμί της μέρας και του μήνα μου. Και δόξα σοι ο Θεός να λέω, αφού το ξέρω καλά ότι την σήμερον ως επί το πλείστον συμβαίνει εντελώς το αντίθετο, τουτέστιν εσύ είσαι που πληρώνεις τον εκδότη για να εκδώσει το έργο σου, χωρίς καμία δική σου απολαβή, έτσι για το ονόρε.

Τι κακό και τούτο. Το status quo των εκδοτικών όχι μόνον έχει αλλάξει συμπεριφορά, αλλά και διάθεση του προϊόντος.

Οι παρουσιάσεις που κάνεις για το πόνημά σου, είναι ο βασικότερος τρόπος του όποιου εσόδου και αμέσως μετά, έρχεται η προώθηση από σένα τον ίδιο, στους φίλους και συγγενείς, με τρίτο και καταϊδρωμένο το βιβλιοπωλείο. Αλλά κι εκεί δεν υπάρχει ένα θα λέγαμε επαρκές στοκ, για να πεις ότι ο  αναγνώστης θα το αγοράσει τη στιγμή που θα το αναζητήσει. Το παραγγέλνει και το παραλαμβάνει εντός δύο τριών ημερών και τούτο για να αποφευχθεί η συσσώρευση αζήτητου υλικού και, τι κρίμα, η πολτοποίησή του αν παραμείνει στην αποθήκη!

Μετά από όλα αυτά τα αρνητικά, άντε και να έχεις κέφι να γράψεις και μάλιστα με άδειο το στομάχι αν είχες την αποκοτιά να γίνει  η συγγραφή το βασικό σου επάγγελμα.

Παρά ταύτα όμως και παρά όλες τις αντιξοότητες, την οικονομική κρίση και τα γνωστά, η Ελλάδα είναι από τις πρώτες ίσως χώρες του κόσμου που το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της δηλώνουν ποιητές και συγγραφείς.

Αυτό, δεν είναι απαραίτητα και πολύ κακό. Πολλοί είναι οι αξιόλογοι υπηρέτες του πνεύματος που ξεκίνησαν την γραφή από hobby οι amateurs του είδους. Όσοι δε από τους υπόλοιπους έχουν και λίγα λεφτουδάκια κάνουν μία αυτοέκδοση για τη συλλογή τους και χρήζονται εν μια νυκτί ποιητές κυρίως. Ε, όσο να ‘ναι, άλλο είναι να δηλώνεις ότι είσαι κάτι, έτσι αορίστως και θολά και άλλο να παρουσιάζεις το βιβλίο σου. Επισημοποιείται το θέμα. Αν δε δεις, ότι και το βιβλίο σου έχει μια κάποια «πέραση» από το πανίσχυρο αναγνωστικό κοινό, στο τέλος, θες δε θες πιστεύεις και ο ίδιος, ενώ κατά βάθος βάθος είχες τις επιφυλάξεις σου, ότι όντως είσαι ποιητής. Γιατί όχι; Για δες και τον άλλο που έγινε Νομπελίστας, αυτόν που οι συγκυρίες το ‘φεραν έτσι, ή ακόμη η φήμη που απέκτησε με τα χρόνια από άλλο είδος  της τέχνης ίσως, που είχε τρομερή απήχηση στο ευρύ κοινό και όχι στην ελίτ του πνεύματος, πώς είδε τον εαυτό του να ανεβαίνει στο πιο υψηλό σκαλί της επιβράβευσης.

Κάτι ανάλογο δηλαδή με τον πολιτικό . Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να καθίσει κάποιος στην πιο ελκυστική καρέκλα όντας ένας πολύ απλός πολίτης, τυγχάνει όμως να είναι εκτός από χαρισματικός και ολίγον καλά ελισσόμενος και ολίγον δημαγωγός και ολίγον επιλήσμων και πολύ φιλόδοξος. Και αυτός σαν τον Νομπελίστα, έρχεται η στιγμή που γίνεται number one και βλέπεις τη συμβία του να συνεστιάζεται με τις συμβίες συναδέλφων άλλων κραταιών κρατών, που κρατούν τα ηνία του πλανήτη.

Γιατί λοιπόν να μην ονειρεύεται κανείς να γίνει ο πρώτος πολίτης της χώρας του, αφού εντωμεταξύ κατάφερε σαν πανέξυπνο ον που είναι, αλλά και με την επιστημοσύνη του, σε όλες τις περιπτώσεις το πλούσιο βιογραφικό μετράει πολύ, να γίνει από το δεξί χέρι που ήταν των κρατούντων και ο ίδιος κραταιός; Λίγο οι συγκυρίες, λίγο το «άστρο», λίγο η οσφυοκαμψία προς εκείνους που διαφεντεύουν τη ζωή μας και γίνεσαι κι’ εσύ αφέντης. Περίμενε κανείς να ακούσει από το στοματάκι σου όταν ήσουν μικρούλης και σε ρωτούσαν τι θέλεις να γενείς όταν μεγαλώσεις, εκτός από γιατρός ή πυροσβέστης ή αστυφύλακας, να πεις πρωθυπουργός;

Το βασικό προσόν που χρειάζεται κάποιος για να καταλάβει υψηλό θώκο, είναι να έχει  άστρο. Έτσι και το έχει και νομπελίστας γίνεται και πρωθυπουργός και πρώτος πολίτης, πρόεδρος μιας χώρας. Μόνον βασιλιάς δεν γίνεται γιατί ως γνωστόν, σόι πάει το βασίλειο.

Στον έχοντα άστρο συγχωρούνται τα πάντα. Τα πάθη και οι ανωμαλίες, μετονομάζονται σε χαριτωμένες ιδιαιτερότητες. Έτσι όμως και άστρο δεν έχει, χαρακτηρίζεται ελαφρά τη καρδία, ως διεφθαρμένος που του αξίζει να πεταχτεί στο πυρ το εξώτερον.

Και πώς ξεχωρίζεται το άστρο;

Δεν ξεχωρίζεται.

Απλά αυτόν που το έχει τον αποκαλούν, χαρισματικό και καθαρίζει.

Αν λοιπόν διαθέτεις αυτό το θείο χάρισμα μην αναλώνεσαι με τα μικρά και τα μίζερα, εσύ είσαι γεννημένος για τα μεγάλα και τρανά. Το άστρο σου δε θα επιτρέψει ποτέ να μεταλλαχτείς σε μια μετριότητα. Μοίρα σου είναι να λάμπεις και να πορεύεσαι στη ζωή με δόξα και τιμή.

Εκείνο  που δεν ξέρουμε είναι τι παίζει στο παρασκήνιο από ευτυχία. Δε νομίζουμε ότι το άστρο σου καλύπτει απαραίτητα και αυτόν τον τομέα. Όχι πως το αποκλείουμε βέβαια, αφού είσαι από τους τυχερούς της ζωής ετούτης. Γεννήθηκες με ένα τζακ ποτ στη βρεφοπάνα, όχι υπό μορφή χρήματος, αλλά επιλογής. Είπαμε, είσαι ο τυχερός που αν το δουλέψεις με σύνεση, έτσι θα πορευτείς με δόξα και τιμή, μέχρι που να φύγεις.

Απόλαυσε λοιπόν και γλέντα την επίγεια δόξα σου, γιατί εκεί που στο τέλος θα πας, επικρατεί ένας αλλόκοτος δημοκρατικός νόμος της απόλυτης ισονομίας. Το επίγειο άστρο σου δεν έχει πέραση κει πάνω. Σφουγγάρι με νερό στον μαυροπίνακα της μετά θάνατον ζωής. Μαύρη η οθόνη κυριολεκτικά. Ίσος θα είσαι με τον αγράμματο, τον ηλίθιο, τον βλάκα, τον αμαρτωλό, τον άγιο, τον μέτριο, τον τρανό, τον μέγα. Εκτός πια αν γίνεται κανένα αυστηρό ξεσκαρτάρισμα και οι ακραίες αρνητικές περιπτώσεις πηγαίνουν σε άλλη περιοχή του σύμπαντος. Πού να το ξέρουμε, εικασίες κάνουμε! Και επειδή ο Ύψιστος τα πάντα εν σοφία εποίησε και εκεί φαντάζομαι κάτι ανάλογο υποθέτουμε  θα έχει κάνει!

Αγαπητέ μου εκδότη αμπελοφιλοσόφησα καθώς βλέπεις και σε παρακαλώ να αρκεστείς σε αυτές τις ανάκατες σκέψεις μου. Αν σε ενδιαφέρει  το όλον θέμα, πες το μου να το δουλέψω και να στο παρουσιάσω πιο τεκμηριωμένα και πιο μεστά. Αν όχι, τι να σου πω κι εγώ. Κάθε μέρα δε δύναμαι να σου παρουσιάζω και αριστουργήματα!

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Ακολουθήστε μας

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου