Έλα να ταξιδέψουμε

19.05.2015

 

 

Έλα να ταξιδέψουμε

σε υπόγειες και ουράνιες στοές

με το άρωμα ενός ρόδου

στα χείλη για φιλί

όταν η πλάση

ντύνεται μενεξέδες

μενεξέδες και

χρυσό του δειλινού

χρώματα του νόστου αγαπημένα,

από τότε η πόρτα κλειστή,

μην κοιμηθείς

ένα φεγγάρι

η αλήθεια μας απόψε

οι πληγές ας μείνουν ανοικτές

και οι καρδιές...

να μας θυμίζουν

όσα του παρελθόντος

μυστικά σωπαίνουν μέσα μας

για ένα ψίθυρο γύρισα πίσω

να σταματήσω σε στιγμές

που πέτρωσε ο χρόνος

και σε βότσαλα που πέταξες

κι έγιναν βράχια

σ' αυτά που

αφουγκράζεσαι με δέος

βιώνοντας την αγάπη

στο παρόν

ως αποκάλυψη ζωής,

μα... πάλι κοιμήθηκες

πάλι άργησα

κι' είχα ένα ματσάκι γιασεμιά

να σου χαρίσω...

μετάξια λευκά

υφαίνει η μνήμη σκορπώντας

άλλη μια φορά

στο πουθενά

σύννεφα κι όνειρα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Ζωή Δικταίου

      Ξημερώματα ξαναγύρισε η κυρά της μνήμης από τα μαβιά νερά του Λιβυκού κι είχαν πετάξει πετροχελίδονα οι προσευχές και τα τραγούδια κι είχε γεμίσει η ανατολή φτερουγίσματα τον αέρα και το μύρο στ’ αγγέλου το φτερό ξύπνησε τον παλιό καιρό και ξεκαθάρισε ο νους άλλη μια φορά και ξεστράτισε απ’ τα πρέπει. Όλα σε τάξη Μάχη, ακόμη και το χάος έχει κανόνες, άφηνε να νομίζουν οι άλλοι πως έχεις μείνει στην ίδια τάξη, οι άλλοι… που ξεχνούν… κι ο χρόνος γελά…

      Απάντηση
  1. Ελένη Ιωαννάτου

    μετάξια λευκά
    υφαίνει η μνήμη σκορπώντας
    άλλη μια φορά
    στο πουθενά
    σύννεφα κι όνειρα.

    Εξαιρετικό Ζωή!!!
    Ο τρόπος γραφής σας
    με συγκλονίζει!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πρόθυμα μάτια μου, που εκφράζεται η ψυχή καμιά φορά όταν στο ίδιο καραβάνι σμίγει ανθρώπους διαφορετικούς και γίνονται όλα τα τοπία, άγιοι τόποι της καρδιάς Γράφε Ελένη, ξεδίπλωνε τα φυλλαράκια της καρδιάς κόντρα του καιρού, σε πείσμα του ανοδήγητου ξεκούρδιστου κόσμου. Ευχαριστώ την αγάπη σου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου