Έλα να ταξιδέψουμε

19.05.2015

 

 

Έλα να ταξιδέψουμε

σε υπόγειες και ουράνιες στοές

με το άρωμα ενός ρόδου

στα χείλη για φιλί

όταν η πλάση

ντύνεται μενεξέδες

μενεξέδες και

χρυσό του δειλινού

χρώματα του νόστου αγαπημένα,

από τότε η πόρτα κλειστή,

μην κοιμηθείς

ένα φεγγάρι

η αλήθεια μας απόψε

οι πληγές ας μείνουν ανοικτές

και οι καρδιές...

να μας θυμίζουν

όσα του παρελθόντος

μυστικά σωπαίνουν μέσα μας

για ένα ψίθυρο γύρισα πίσω

να σταματήσω σε στιγμές

που πέτρωσε ο χρόνος

και σε βότσαλα που πέταξες

κι έγιναν βράχια

σ' αυτά που

αφουγκράζεσαι με δέος

βιώνοντας την αγάπη

στο παρόν

ως αποκάλυψη ζωής,

μα... πάλι κοιμήθηκες

πάλι άργησα

κι' είχα ένα ματσάκι γιασεμιά

να σου χαρίσω...

μετάξια λευκά

υφαίνει η μνήμη σκορπώντας

άλλη μια φορά

στο πουθενά

σύννεφα κι όνειρα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Ζωή Δικταίου

      Ξημερώματα ξαναγύρισε η κυρά της μνήμης από τα μαβιά νερά του Λιβυκού κι είχαν πετάξει πετροχελίδονα οι προσευχές και τα τραγούδια κι είχε γεμίσει η ανατολή φτερουγίσματα τον αέρα και το μύρο στ’ αγγέλου το φτερό ξύπνησε τον παλιό καιρό και ξεκαθάρισε ο νους άλλη μια φορά και ξεστράτισε απ’ τα πρέπει. Όλα σε τάξη Μάχη, ακόμη και το χάος έχει κανόνες, άφηνε να νομίζουν οι άλλοι πως έχεις μείνει στην ίδια τάξη, οι άλλοι… που ξεχνούν… κι ο χρόνος γελά…

      Απάντηση
  1. Ελένη Ιωαννάτου

    μετάξια λευκά
    υφαίνει η μνήμη σκορπώντας
    άλλη μια φορά
    στο πουθενά
    σύννεφα κι όνειρα.

    Εξαιρετικό Ζωή!!!
    Ο τρόπος γραφής σας
    με συγκλονίζει!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πρόθυμα μάτια μου, που εκφράζεται η ψυχή καμιά φορά όταν στο ίδιο καραβάνι σμίγει ανθρώπους διαφορετικούς και γίνονται όλα τα τοπία, άγιοι τόποι της καρδιάς Γράφε Ελένη, ξεδίπλωνε τα φυλλαράκια της καρδιάς κόντρα του καιρού, σε πείσμα του ανοδήγητου ξεκούρδιστου κόσμου. Ευχαριστώ την αγάπη σου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου