Έμπνευση & Αδιαφορία

2.04.2014

 

Φέγγει απόψε λαμπερή και πάλι η Σελήνη
Ακτίνες στέλνει προς τη Γη για χάρη των θνητών
Σκέψεις κοιμώμενες ξυπνά και πόνους απαλύνει
Και μαγνητίζει τις ψυχές τρελών και ποιητών

Ακούραστα γύρω απ’ τη Γη συνέχεια γυρίζει
Μέσα σε μια ακατάπαυστη και σταθερή τροχιά
Ανθρώπους με το βλέμμα της σκεπάζει και φροντίζει
Και τα γαλάζια μάτια της που στάζουν ευωχιά

Πολλούς ξεγέλασε, πολλοί 'χάσαν τα λογικά τους
Από την τέλεια, απόκοσμη, παρθένα ομορφιά
Μοίρες διαλέξαν πιο σκληρές από χίλιους θανάτους
Για αυτού του ασημιού φωτός την μαύρη συντροφιά

Γυρνάνε σαν φαντάσματα και άδικες κατάρες
Απ’ την βροχή της έμπνευσης για μια σταλαγματιά
Χαρές του κόσμου ξέχασαν και της σαρκός της χάρες
Για ένα μόνο ψίθυρο, μια φευγαλέα ματιά

Έτσι ξεγελάστηκα και εγώ από το φως του
Του Φεγγαριού τα ψέματα τα σαγηνευτικά
Και ταξιδιώτης βρέθηκα ενός κόσμου αγνώστου
Σε μαγικά βασίλεια κι εξωπραγματικά

Με τύφλωσε η λάμψη της κι μ’ έχει διαπεράσει
Μου χάραξε ανεξίτηλες βαθιές πολύ ουλές
Την έψαξα σε θάλασσες και σε παρθένα δάση
Σε κάστρα αρχαίων ξωτικών, σε πύργους και αυλές

Κι εσύ Θεά του Φεγγαριού που τους θνητούς σκεπάζεις
Και βρίσκουν μες στα στήθη σου λίγη παρηγοριά
Αλλού στρέφεις τα φώτα σου κι εμέ δεν με κοιτάζεις
Κι η καθεμιά ακτίνα σου γίνεται μαχαιριά

Σε έπλεξα με άριες, έπη και παραμύθια
Σου χάρισα όσα ζήτησες, σου ‘δωσα ό,τι θες
Κατέχω κι εθελοτυφλώ σ’ αυτή τη μόνη αλήθεια
Πως με κοιτάς αδιάφορα με βλέμμα απαθές

Γυρίζεις αδιάκοπα τριγύρω απ’ τον πλανήτη
Σαν να ‘σουν πλάσμα άψυχο, σαν μία μηχανή
Το πρόσωπό σου έχει ουλές και σκόνη από κομήτη
Κι η λάμψη σου πια χάνεται σε  χάη αχανή

Το φως σου πλέον έφυγε, μαζί του και το βλέμμα
Δεν μας μιλάς, δεν μας ακούς, Ιδέα σε χαρτί
Κι αν την αλήθεια ξέραμε, πιστέψαμε το ψέμα
Την άχαρή μας τη ζωή να κάνει υποφερτή.

Έμπνευση & Αδιαφορία

Από την ποιητική συλλογή "Ο Ποιητής και το Φεγγάρι" (I-Write, 2012)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αιώνια αγάπη

Αιώνια αγάπη

«ΑΙΩΝΙΑ ΑΓΑΠΗ» Πόσο πολύ σ’ αγάπησα, το ξέρω πως το ξέρεις, Με μιαν αγάπη άδολη, σιωπηλή Κι’ αγνή. Τι κι’ αν η νιότη μας αλάργεψε Κι’ εχάθη Μες την καρδιά χαράχτηκε Η θεία σου μορφή. Πόσο πολύ σ’ αγάπησα, το ξέρω Πως το ξέρεις, Κι’ άλλο δεν θέλω απ’ το Θεό Σαν φύγουμε...

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ ΓΟΥΛΙΔΑΚΗ

    Συγχαρητήρια!Εξαιρετικό!

    Απάντηση
    • Ανδρέας Αντωνίου

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου