Επιλέξτε Page

Έμπνευση & Αδιαφορία

2.04.2014

 

Φέγγει απόψε λαμπερή και πάλι η Σελήνη
Ακτίνες στέλνει προς τη Γη για χάρη των θνητών
Σκέψεις κοιμώμενες ξυπνά και πόνους απαλύνει
Και μαγνητίζει τις ψυχές τρελών και ποιητών

Ακούραστα γύρω απ’ τη Γη συνέχεια γυρίζει
Μέσα σε μια ακατάπαυστη και σταθερή τροχιά
Ανθρώπους με το βλέμμα της σκεπάζει και φροντίζει
Και τα γαλάζια μάτια της που στάζουν ευωχιά

Πολλούς ξεγέλασε, πολλοί 'χάσαν τα λογικά τους
Από την τέλεια, απόκοσμη, παρθένα ομορφιά
Μοίρες διαλέξαν πιο σκληρές από χίλιους θανάτους
Για αυτού του ασημιού φωτός την μαύρη συντροφιά

Γυρνάνε σαν φαντάσματα και άδικες κατάρες
Απ’ την βροχή της έμπνευσης για μια σταλαγματιά
Χαρές του κόσμου ξέχασαν και της σαρκός της χάρες
Για ένα μόνο ψίθυρο, μια φευγαλέα ματιά

Έτσι ξεγελάστηκα και εγώ από το φως του
Του Φεγγαριού τα ψέματα τα σαγηνευτικά
Και ταξιδιώτης βρέθηκα ενός κόσμου αγνώστου
Σε μαγικά βασίλεια κι εξωπραγματικά

Με τύφλωσε η λάμψη της κι μ’ έχει διαπεράσει
Μου χάραξε ανεξίτηλες βαθιές πολύ ουλές
Την έψαξα σε θάλασσες και σε παρθένα δάση
Σε κάστρα αρχαίων ξωτικών, σε πύργους και αυλές

Κι εσύ Θεά του Φεγγαριού που τους θνητούς σκεπάζεις
Και βρίσκουν μες στα στήθη σου λίγη παρηγοριά
Αλλού στρέφεις τα φώτα σου κι εμέ δεν με κοιτάζεις
Κι η καθεμιά ακτίνα σου γίνεται μαχαιριά

Σε έπλεξα με άριες, έπη και παραμύθια
Σου χάρισα όσα ζήτησες, σου ‘δωσα ό,τι θες
Κατέχω κι εθελοτυφλώ σ’ αυτή τη μόνη αλήθεια
Πως με κοιτάς αδιάφορα με βλέμμα απαθές

Γυρίζεις αδιάκοπα τριγύρω απ’ τον πλανήτη
Σαν να ‘σουν πλάσμα άψυχο, σαν μία μηχανή
Το πρόσωπό σου έχει ουλές και σκόνη από κομήτη
Κι η λάμψη σου πια χάνεται σε  χάη αχανή

Το φως σου πλέον έφυγε, μαζί του και το βλέμμα
Δεν μας μιλάς, δεν μας ακούς, Ιδέα σε χαρτί
Κι αν την αλήθεια ξέραμε, πιστέψαμε το ψέμα
Την άχαρή μας τη ζωή να κάνει υποφερτή.

Έμπνευση & Αδιαφορία

Από την ποιητική συλλογή "Ο Ποιητής και το Φεγγάρι" (I-Write, 2012)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ ΓΟΥΛΙΔΑΚΗ

    Συγχαρητήρια!Εξαιρετικό!

    Απάντηση
    • Ανδρέας Αντωνίου

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου