anna_roumelioti_chair

Φωτογραφία: Άννα Ρουμελιώτη

Στην άκρη ενός νήματος δεμένη

στριφογυρίζω στη ζωή μου

ψάχνοντας δρόμο ανοιχτό.

έχω τον ορίζοντα στο νου μου

μα βάζω εμπόδια στο μυαλό.

Κρέμονται από τα χέρια μου τα όνειρα

γδέρνονται καθώς περνώ στους δρόμους βιαστικά

κάποια τα εγκαταλείπω το ίδιο γρήγορα

και έτσι είναι σαν να μην ονειρεύτηκα

κι άλλα τα τραβολογάω δώθε κείθε καθημερινά.

Τα ξεναγώ στην γκρίζα πόλη και ύστερα

τα πετάω μέσα σε μισογκρεμισμένες ζαρντινιέρες

εκείνες με τα μαραμένα ίχνη λουλουδιών

εκείνες με την αποτρόπαια όψη της εγκατάλειψης.

Αν είχαν φωνή τα πεθαμένα λουλούδια θα με κατσάδιαζαν

γιατί έθαψα και τα όνειρά μου μαζί τους

κι όσα δεν έθαψα με βαραίνουν

ξεχασμένα σε μια άκρη του μυαλού.

Θαρρείς και τα ακούω πολλές φορές, που μου φωνάζουν

πως μέσα μου όλο και λιγοστεύει ο αέρας

κι εκείνα πνίγονται και αργοσβήνουν

και μου λένε πως όλο και πιο πολύ ξεχνάω

αν πέθανα ή αν ζω ...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!