Σκέψεις σκόρπιες στον νου.

Εικόνες παντού.

Από κάπου να πιαστείς

κάτι για να πεις.

 

Φταίει η εποχή;

Αποκαλόκαιρο.

Αρχές φθινόπωρου

καιρός άστατος

όπως κι οι ζωές μας.

 

Πώς να συνταιριάξεις λέξεις

πώς να γεννήσεις μια ιστορία

όταν η δική σου

τείνει να γίνει τραγωδία;

 

Από πού να πιαστείς

και ποιο χέρι να δώσεις;

Παντού κατήφεια

ολούθε ανασφάλεια.

 

Παιδιά με όνειρα,

με όρεξη για δημιουργία

έτοιμα να πετάξουν

και ν’ απογειωθούν.

Και οι μεγάλοι

που φρόντισαν

με περίσσεια επιμέλεια

να τους κόψουν τα φτερά·

δεν χρειάζονται πια “τρελοί”

με όνειρα πολλά.

 

Χέρια χρειάζονται

χέρια εργατικά

οι σκέψεις απαγορεύονται

εκτός αν είναι σε κουτάκια.

 

Ιστορίες ξαναγράφονται

καταπώς συμφέρουν.

Λαοί αποδεκατίζονται

τι κι αν υποφέρουν.

 

Ένας τρελός

ή ένας Χριστός

να δώσει φως κι ελπίδα.

 

Να τι χρειάζεται

τούτος ο κόσμος σήμερα

μήπως και λασκάρουν

τα γρανάζια της μηχανής

αυτά που κινούν

οι έχοντες και κατέχοντες

να προχωρήσει τούτη η ζήση…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

 

_