Ένας τρελός ή ένας Χριστός

7.06.2019

Σκέψεις σκόρπιες στον νου.

Εικόνες παντού.

Από κάπου να πιαστείς

κάτι για να πεις.

 

Φταίει η εποχή;

Αποκαλόκαιρο.

Αρχές φθινόπωρου

καιρός άστατος

όπως κι οι ζωές μας.

 

Πώς να συνταιριάξεις λέξεις

πώς να γεννήσεις μια ιστορία

όταν η δική σου

τείνει να γίνει τραγωδία;

 

Από πού να πιαστείς

και ποιο χέρι να δώσεις;

Παντού κατήφεια

ολούθε ανασφάλεια.

 

Παιδιά με όνειρα,

με όρεξη για δημιουργία

έτοιμα να πετάξουν

και ν’ απογειωθούν.

Και οι μεγάλοι

που φρόντισαν

με περίσσεια επιμέλεια

να τους κόψουν τα φτερά·

δεν χρειάζονται πια “τρελοί”

με όνειρα πολλά.

 

Χέρια χρειάζονται

χέρια εργατικά

οι σκέψεις απαγορεύονται

εκτός αν είναι σε κουτάκια.

 

Ιστορίες ξαναγράφονται

καταπώς συμφέρουν.

Λαοί αποδεκατίζονται

τι κι αν υποφέρουν.

 

Ένας τρελός

ή ένας Χριστός

να δώσει φως κι ελπίδα.

 

Να τι χρειάζεται

τούτος ο κόσμος σήμερα

μήπως και λασκάρουν

τα γρανάζια της μηχανής

αυτά που κινούν

οι έχοντες και κατέχοντες

να προχωρήσει τούτη η ζήση…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

 

_

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Ναι είναι που έλεγες ότι δεν την μπορούσες τη πεζοποίηση! Εσύ και να μην το μπορείς; αδύνατον και αν για θέμα έχεις τα παιδιά ε, το απογειώνεις…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου