Ένα ατυχές μέλλον

23.05.2015

 

 

Κι έπιασες σαν μικρός θεός εκείνη την παλέτα και μου ζωγράφισες με φόντο μια θάλασσα

Θάλασσα ήταν είμαι σίγουρη και έβαλες εκείνο το σπίτι- σα βάρκα φαινόταν κατακόκκινη

και μέσα εσύ ο καπετάνιος ο αρχηγός και εγώ η νοικοκύρισσά του που καρτερά στο ταξίδι

και στρώνει το κεντητό τραπεζομάντηλο στον ερχομό με ένα χαμόγελο που αχνίζει στο πιάτο

Να μυρίζουν τα παράθυρα λεβάντα και γιασεμί από τα λουλούδια που διάλεξες γελώντας

και να λησμονεί η καρδιά τη χρονική και χωρική παρανομία των θλιβερών υποσχέσεων

Να μην πονάνε οι ελπίδες και τα όνειρα- μόνο να βάφεται κατακόκκινο το όνειρο εκείνο

που πάλλεται στην καρδιά και επιπλέει στην άγρια θάλασσα της μαβένιας μοναξιάς

 

Της μοναξιάς που ήρθε απρόσκλητη κι έδεσε μια άγκυρα στα πόδια τα φλεβιασμένα

κι έπιασε το βυθό ο σταυρός της προσμονής και δεν ήρθαν ποτέ τα ποθητά Θεοφάνια

Και όρισε η ψυχή το σημείο μηδέν και όρισε η καρδιά το ποτέ ξανά και το ποτέ άλλη φορά

και μάλωσαν τα λουλούδια στις γλάστρες τις κεραμικές και σπάσανε τσουγκρίζοντας

ενώνοντας το χώμα τους με το χώμα της απέραντης θλίψης κι έγινα εγώ εκείνο το μπλε

της νύχτας και της θύμησης της θάλασσας που ρούφηξε το κατακόκκινο ψέμα μας

και άφησε απροσπέλαστη την ψυχή το παρόν ορίζοντας τραγικά ένα ατυχές μέλλον

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Μάχη μου εξαρετικό!
    Μια πλήρης περιγραφή της φθοράς
    των συναισθημάτων, της σχέσης, των ανθρώπων…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ελένη μου σε ευχαριστώ

      Απάντηση
  2. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αγαπητή μας Μάχη,

    Αντί να σας γράψω αυτά που θα ήθελα μετά απ᾽ αυτό το τόσο όμορφο – όπως πάντα – ποίημά σας, αντ᾽ αυτών σας παραθέτω δύο αγαπημένους μου στίχους
    της Δημουλά :

    ” Mε τέσσερα επί τέσσερα ουρανό πού ξεκινάει ;
    Κι όμως είναι η ασφυξία των διαστάσεων ο σπόρος των θαυμάτων ”

    Προσπαθώ να πατώ πάντα πάνω σ᾽ αυτούς τους στίχους, που δεν είναι κάτι άλλο από την επιτομή της πίστης μας πως θα δούμε ένα καλύτερο μέλλον … γιατί το δικαιούμαστε … γιατί έχουμε κοπιάσει γι᾽ αυτό … γιατί το αξίζουμε … γιατί μας το ᾽ χει υποσχεθεί ο ίδιος ο Θεός …

    Όταν νιώθετε πνιγμένη, κοιτάτε αυτούς τους στίχους Mάχη. Τουλάχιστον αυτό κάνω εγώ.

    Η ποίηση έχει αυτή τη δυνατότητα. Όχι να γεμίζει στομάχια – που κι αυτό είναι άκρως απαραίτητο – αλλά να ισιώνει τη βίδα του μυαλού, όταν αυτό σαλεύει από την απόγνωση, που κι αυτήν δύσκολα δεν την συναντάς στο δρόμο σου …

    Καλημέρα σας Μάχη!
    Καλές υπόλοιπες πανέμορφες δημιουργίες!

    Απάντηση
    • Μάχη

      ευχαριστώ για τους στίχους. κρύβουν πράγματι ελπίδα και δύναμη…και τους έβαλα ήδη στην τσέπη της καρδιάς για τις δύσκολες ώρες…

      Καλημέρα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου