Ένα ατυχές μέλλον

23.05.2015

 

 

Κι έπιασες σαν μικρός θεός εκείνη την παλέτα και μου ζωγράφισες με φόντο μια θάλασσα

Θάλασσα ήταν είμαι σίγουρη και έβαλες εκείνο το σπίτι- σα βάρκα φαινόταν κατακόκκινη

και μέσα εσύ ο καπετάνιος ο αρχηγός και εγώ η νοικοκύρισσά του που καρτερά στο ταξίδι

και στρώνει το κεντητό τραπεζομάντηλο στον ερχομό με ένα χαμόγελο που αχνίζει στο πιάτο

Να μυρίζουν τα παράθυρα λεβάντα και γιασεμί από τα λουλούδια που διάλεξες γελώντας

και να λησμονεί η καρδιά τη χρονική και χωρική παρανομία των θλιβερών υποσχέσεων

Να μην πονάνε οι ελπίδες και τα όνειρα- μόνο να βάφεται κατακόκκινο το όνειρο εκείνο

που πάλλεται στην καρδιά και επιπλέει στην άγρια θάλασσα της μαβένιας μοναξιάς

 

Της μοναξιάς που ήρθε απρόσκλητη κι έδεσε μια άγκυρα στα πόδια τα φλεβιασμένα

κι έπιασε το βυθό ο σταυρός της προσμονής και δεν ήρθαν ποτέ τα ποθητά Θεοφάνια

Και όρισε η ψυχή το σημείο μηδέν και όρισε η καρδιά το ποτέ ξανά και το ποτέ άλλη φορά

και μάλωσαν τα λουλούδια στις γλάστρες τις κεραμικές και σπάσανε τσουγκρίζοντας

ενώνοντας το χώμα τους με το χώμα της απέραντης θλίψης κι έγινα εγώ εκείνο το μπλε

της νύχτας και της θύμησης της θάλασσας που ρούφηξε το κατακόκκινο ψέμα μας

και άφησε απροσπέλαστη την ψυχή το παρόν ορίζοντας τραγικά ένα ατυχές μέλλον

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Μάχη μου εξαρετικό!
    Μια πλήρης περιγραφή της φθοράς
    των συναισθημάτων, της σχέσης, των ανθρώπων…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ελένη μου σε ευχαριστώ

      Απάντηση
  2. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αγαπητή μας Μάχη,

    Αντί να σας γράψω αυτά που θα ήθελα μετά απ᾽ αυτό το τόσο όμορφο – όπως πάντα – ποίημά σας, αντ᾽ αυτών σας παραθέτω δύο αγαπημένους μου στίχους
    της Δημουλά :

    ” Mε τέσσερα επί τέσσερα ουρανό πού ξεκινάει ;
    Κι όμως είναι η ασφυξία των διαστάσεων ο σπόρος των θαυμάτων ”

    Προσπαθώ να πατώ πάντα πάνω σ᾽ αυτούς τους στίχους, που δεν είναι κάτι άλλο από την επιτομή της πίστης μας πως θα δούμε ένα καλύτερο μέλλον … γιατί το δικαιούμαστε … γιατί έχουμε κοπιάσει γι᾽ αυτό … γιατί το αξίζουμε … γιατί μας το ᾽ χει υποσχεθεί ο ίδιος ο Θεός …

    Όταν νιώθετε πνιγμένη, κοιτάτε αυτούς τους στίχους Mάχη. Τουλάχιστον αυτό κάνω εγώ.

    Η ποίηση έχει αυτή τη δυνατότητα. Όχι να γεμίζει στομάχια – που κι αυτό είναι άκρως απαραίτητο – αλλά να ισιώνει τη βίδα του μυαλού, όταν αυτό σαλεύει από την απόγνωση, που κι αυτήν δύσκολα δεν την συναντάς στο δρόμο σου …

    Καλημέρα σας Μάχη!
    Καλές υπόλοιπες πανέμορφες δημιουργίες!

    Απάντηση
    • Μάχη

      ευχαριστώ για τους στίχους. κρύβουν πράγματι ελπίδα και δύναμη…και τους έβαλα ήδη στην τσέπη της καρδιάς για τις δύσκολες ώρες…

      Καλημέρα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου