Select Page

Ετικέτα: Μάχη Τζουγανάκη

Συνηθισμένη

Ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Ίδια. Ξύπνησα πριν το ξυπνητήρι και μηχανικά το έκλεισα. Ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να τρυπώνει από τα ρολά κι ας ήταν πρωί ακόμα. Τέτοια ώρα θα κοιμάσαι, σκέφτηκα. Ύστερα σηκώθηκα με δυσκολία και πάτησα τα γυμνά μου πόδια στο παγωμένο πάτωμα. Δύσκολα με έβλεπες να φορώ παντόφλες. Άντε το πολύ πολύ να άρπαζα ένα ζευγάρι κάλτσες από το συρτάρι σε περίπτωση που την άκουγα από τους άλλους. Μα τώρα στεκόμουν μόνη μου στο κρύο δωμάτιο. Άλλαξε ο καιρός, είπα όπως λένε οι γιαγιάδες όταν τους τρυπά ο αέρας στο δρόμο και τυλίγονται τα μαντήλια...

Διαβάστε περισσότερα

Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις

Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις ούτε εκείνα που δεν γράφτηκαν ποτέ Με τις λέξεις ποτέ δεν ενώθηκες κι ας τις κουβάλαγες στο  ασκί σου Ο άνθρωπος δεν διαβάζεται έτσι ούτε μπορεί κανείς να τον γράψει Από τα σπουδαία σου μετριέσαι –ναι μα από τα ανόητά σου ζυγίζεσαι Από κείνα τα μικρά που αγνοείς Τούτα είναι τα μεγάλα σου όλα Από τα άλλα γεμίσαμε καιρό τώρα Διπλότυπα τριπλότυπα καρμπόν Φωτοτυπία σε χιλιάδες αντίτυπα Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις ούτε εκείνα που δεν γράφτηκαν ποτέ Βήματα δεν έκανες προς την καρδιά στο νησί της ποτέ δεν κολύμπησες Ναυαγός στον...

Διαβάστε περισσότερα

Πετάς;

Κρατούσα την κουπαστή με τα χέρια σφιχτά πάνω της νιώθοντας το παγωμένο σίδερο και την ξεφτισμένη μπογιά να με γδέρνει, αγναντεύοντας το λιμάνι που ολοένα και πλησίαζε. Προσπάθησα από τόσο μακριά να αναγνωρίσω τη  φιγούρα σου. Περίμενα. Κανείς  δεν ξέρει τι περίμενα και πώς. Το εισιτήριό μου τσαλακωμένο στην τσέπη, τόσο που δε διάβαζες καν τον προορισμό. Όχι, δεν το τσαλάκωσαν στην υποδοχή του πλοίου. Εγώ το τσαλάκωνα μέρες κρυμμένο σε ένα καφετί παλτό. Άνοιγα και έκλεινα το ταξίδι μου. Κι ύστερα το έχωνα βαθιά στην τσέπη. «Εσύ απλά έλα στο λιμάνι», μου είπες σε ένα κοφτό τηλεφώνημα κι...

Διαβάστε περισσότερα

Ο χρόνος να μας ξεπερνά

Ο χρόνος να σε περνά. Ο χρόνος να σε ξεπερνά. Η νοσταλγία το κλειδί της μνήμης. Πάει και ανοίγει την πόρτα και βρίσκει ξέστρωτα σε ένα σπίτι θάλασσα. Τρυπώνει λαθρεπιβάτης σε ταξίδια που έχουνε από καιρό ξεκινήσει επιμένοντας να συνεχίζει εκείνο που έχει τελειώσει. Ο χρόνος βρίσκει τρύπες. Κι εγώ που δεν κουβαλώ βελόνες και κλωστές μια κόκκινη κλέβω από της καρδιάς το πλεχτό. Τραβώ και τραβώ και σε ράβω. Ράβω τις τρύπες. Ράβω εσένα. Ράβω εμένα. Φαντό που ταιριάζει του χειμώνα. Δίπλα από τον ξύλινο σκαλιστό καναπέ και το μαξιλάρι με το κεντίδι που χρόνια με θρέφει και...

Διαβάστε περισσότερα

Mannelig

Ακόμα και το φως το ίδιο να σου δώσω και το ελάχιστο της αναπνοής μου. Ακόμα κι αν το σώμα μου σε εσένα δοθεί σπιθαμή προς σπιθαμή, θυσία στη νύχτα μου για σένα. Ακόμα και αν οι λέξεις όλες σε σειρά μπουν μία-μία λαβύρινθος εξομολόγηση να καταλήγει εσένα να φορά. Ακόμα και αν ο ήλιος μου στο φεγγάρι σου φτάσει και τα αστέρια σου σε σχοινί τα περάσει κολιέ να το φορέσω στον μακρύ μου λαιμό. Ακόμα και αν η γλώσσα μου τη γλώσσα σου ακουμπήσει και τη γεύση που έχεις στον εγκέφαλό μου καταγράψω σαν μνήμη. Ακόμα και...

Διαβάστε περισσότερα

Ποιος αξίζει να είναι Βασιλιάς; της Βούλας Παπατσιφλικιώτη

Μια φορά και έναν καιρό… σε έναν τόπο μακρινό, συναντάμε τον Φίλιππο τον βασιλιά που αγαπά την εξουσία και το χρήμα και διόλου δε δίνει σημασία στο λαό του και στα προβλήματά του και λίγο πιο πέρα από το παλάτι, σε μια φτωχογειτονιά, συναντάμε τον γλυκό σωσία του, Θωμά, που η χρυσή του καρδιά κάθε βράδυ ονειρεύεται να αποκτήσει λίγα χρήματα για να βοηθήσει όλους εκείνους που το έχουνε ανάγκη… Η Βούλα Παπατσιφλικιώτη φέρνει στο νέο της παραμύθι, δύο ανθρώπους ίδιους στην εμφάνιση και αντίθετους στον χαρακτήρα. Θα μπορούσε να πει εύκολα κανείς πως πήρε έναν εαυτό και τον...

Διαβάστε περισσότερα

Α.

Το τηλέφωνο χτύπησε. Χρονιά από εκείνες, με μια εφηβεία που είχα σίγουρα καταπιεί. Μαγείρευα σπέσιαλ ομελέτα για τη μικρή ανιψιά παριστάνοντας το σεφ και εκείνη ξεκαρδιζόταν. Τι όμορφο γέλιο. Ακόμα το θυμάμαι τόσο γάργαρο, τόσο αληθινό. Θυμάμαι όμως και εκείνον τον ήχο, του τηλεφώνου, να το σπα αυτό το γέλιο. Έσβησα το μάτι αφήνοντας πάνω το τηγάνι και έτρεξα για μέσα. Ασύρματα δεν είχαμε τότε. Καλώδια μακριά και καντράν, με το θόρυβο στο κάθε νούμερο. Καλέστε πάλι το 0. Τρρ τρρ τρρ… και κλακ. Αστεία τηλέφωνα. Ερωτεύσιμα ακόμα στο δικό μου μυαλό, που πενθεί συχνά τη νοσταλγία. Το σήκωσα...

Διαβάστε περισσότερα

Το κάδρο

Ανάμεσα στο πλήθος σε είδα να στέκεις ψευδαίσθηση. Το ρολόι απέναντί μου σκάλωσε τους δείχτες του. Το ήξερα πως ήταν στημένο όλο το σκηνικό μα προτίμησα να μείνω αφελής και αθώα. Σε πλησίαζα σπρώχνοντας τις ακίνητες φιγούρες ανθρώπων γύρω μου. Στρίμωχνα το σώμα μου ανάμεσα στις πολύταϊσμένες ουρές από κουστουμαρισμένους στη στάση των λεωφορείων και στα καφέ. Το βλέμμα σου πάνω μου φώτιζε όλη μου τη διαδρομή με ένα φως που δεν είχα ποτέ μου ξαναδεί. Σαν ανατολή. Ο ήλιος ανέβαινε ανάμεσά μας. Η μέρα σηκωνόταν μπροστά μας. Με ένα καινούριο όνομα. Αυτή που γεννιέται ανάμεσα σε ένα Σάββατο...

Διαβάστε περισσότερα

Ξαγρύπνια

Πώς θα ξημερώσομε αύριο Σε ποια τρύπα στο χώμα θα στήσομε μια καλύβα Σε ποια γωνιά του κόσμου θα κρεμάσομε μια σημαία Πώς θα μας βρει η αυγή Με πόσα αίματα στο σώμα Πόσες πληγές στην καρδιά; Πώς θα ξημερώσομε μου λες Ποια χέρια θα μας χαϊδέψουν στα σημεία που πονούν Ποια μάτια θα κοιτάξουν βαθιά στις ξεφτισμένες μας κόρες Ποια θέση θα δώσει η καρδιά στο τώρα στο θέλω στο μπορώ...

Διαβάστε περισσότερα

Πρόσφυγες Δροσουλίτες

-Ποιοι είστε; -Κάποιοι που χάσανε το όνομά τους -Πού πάτε; -Πάμε έξω από τη θάλασσα -Μα έξω δεν έχει τίποτα για εσάς -Το ξέρουμε πια. Μα δε φοβούνται οι νεκροί Περπάτησαν πάνω στη θάλασσα, σχεδόν τη χάιδεψαν. Με τα σκισμένα τους παπούτσια, τα γδαρμένα από τα βράχια τους πόδια. Στεριές και στεριές που περίμεναν να βρουν δίχως του φόβου τη θηλιά. Σχημάτιζαν όλοι μαζί ένα θαλάσσιο τέρας. Ένα αλλόκοτο θηρίο. Που όσο μεγάλο και τρομακτικό και να φαινόταν, μέσα του ήτανε σάπιο. -Το σπίτι σας πού είναι; -Δεν έχουμε σπίτι -Η γη σας; -Δεν έχουμε γη -Και τούτα τα...

Διαβάστε περισσότερα

Γραμμή στο χέρι

Το χέρι μου έχει μια γραμμή που δεν είναι δική μου. Την φιλάω κάθε βράδυ. Την προσέχω να μη μου κοπεί, να μην καεί κατά λάθος, να μη μου μολυνθεί. Για καιρό πίστευα πως ήταν φτιαγμένη σε λάθος χέρι. Πως κάποιος, κάτι, δεν ξέρω κι εγώ, τη ζωγράφισε στη λάθος μεριά. Το δεξί μου θα έπρεπε να την έχει, σκεφτόμουν. Το “καλό”. Μα ύστερα κατάλαβα πως ούτε το χέρι  μου ήτανε δικό μου και πως ούτε είχα το δικαίωμα αυτής της κτητικότητας πάνω σε τούτη τη γραμμή που για λίγο πάρκαρε στα μέρη τα δικά μου και πως ακόμα...

Διαβάστε περισσότερα

Λευκό ποινικο μητρώο

Ξεκίνησα εντελώς βαριεστημένα τη διαδρομή. Δουλειά, σπίτι, έτοιμο φαγητό, σκουπιδοσακούλες, λερωμένος νεροχύτης, ένα μαξιλάρι στον ιδρώτα και ύπνος. Για να κάνω και πάλι τα ίδια την επόμενη μέρα. Η τσάντα ενοχλητικά τριβόταν στο πουκάμισό μου. Το βάρος της από το laptop άφηνε και πάλι το σημάδι του στον ώμο μου. Πλέον είχε κάνει κανονικό βαθούλωμα όπως αφήνουν τα κορμιά μας στους καναπέδες σαν καθόμαστε με τις ώρες στην τιβί. Όταν το είπα αυτό στον Τάσο, το συγκάτοικό μου, πίνοντας παγωμένη μπύρα και χαζεύοντας μαζί τις αηδίες στο κουτί, τον μυαλοφάγο όπως τον λέω, γύρισε και με κοίταξε αδιάφορα. Έπιασα...

Διαβάστε περισσότερα

Ελένη, του Κώστα Θερμογιάννη

Ο Κώστας Θερμογιάννης δεν είναι μόνο ένας καλός συγγραφέας και πολύ καλός χειριστής του Λόγου. Έχει βαθιές φιλοσοφικές ανησυχίες πράγμα που φαίνεται από την αρχή αυτού του υπέροχου βιβλίου μέχρι και το τέλος του. Δεν είναι όμως μόνο η ανάγκη μελέτης του Ανθρώπου, της σχέσης του με τους ‘Αλλους, με τη Ζωή, με το Θάνατο που κάνει το έργο να λάμπει πραγματικά, αλλά το φιλοσοφικό  και επιστημονικό υπόβαθρο του συγγραφέα που αναδεικνύει αυτή την δουλειά. Ποια είναι η Ελένη; Η Ελένη θα λέγαμε με σιγουριά πως είναι το Φως που έχουμε όλοι μέσα μας. Είναι η Λάμψη μας. Αυτή...

Διαβάστε περισσότερα

Μολύβι

Βαστάω το μολύβι. Το σέρνω στο χαρτί. Σαν τα βήματά μου. Λέξεις κουρασμένες. Ένας δρόμος μια κόλλα λευκή. Κουράγιο δεν έχω για στολίδια. Μήτε δέντρα. Μήτε λουλούδια. Μήτε πουλιά να πετούν. Μήτε αστέρια να ξαγρυπνούν μαζί μου. Νύχτα σε φόντο λευκό κι εγώ με το μολύβι, σαν κοντάρι από σκούπα μια μάγισσα δίχως ξόρκια παρά μόνο τούτο το ξόρκι ακινησίας που κάποτε μου περίσσεψε. Μας μάγεψα σε τόσες λέξεις. Μας μεταμόρφωσα σε τόσες γραμμές. Ιστορίες πεταμένες στο δωμάτιο. Σαν ιπτάμενοι δίσκοι. Σαν πούπουλα. Σαν λευκές  μπάλες από αφρολέξ σε γυάλινη μπάλα που κουνάς για να χιονίσει. Είμαι εκεί μέσα....

Διαβάστε περισσότερα

Ο αέρας φυσά την ανάγκη σου

«Ο αέρας φυσά την ανάγκη σου», έγραψε και σήκωσε το κεφάλι του ψηλά στο μικρό καφενεδάκι. Ο ζεστός αέρας άγγιξε τα ξερά χείλη του. Ένιωσε διψασμένος κι ήπιε από το ποτήρι με το παγωμένο νερό που μόλις του είχε σερβίρει ο Σταύρος, ο σερβιτόρος του καφενείου «Η ωραία θέα». Ξαναγύρισε στο σημειωματάριο του. Καφέ σκληρό εξώφυλλο και κρεμ σελίδες με γραμμές εσωτερικά. Είχε ακόμα έντονη τη μυρωδιά από το σπίτι του. Δεν πρόλαβε να χορτάσει ακόμα τις διακοπές, να φρεσκαριστεί από τον κυκλαδίτικο αέρα, να γεμίσει με αρμύρα από τις όμορφες θάλασσες. «Ο αέρας φυσά την ανάγκη σου. Όπως εγώ...

Διαβάστε περισσότερα

Τα φράγκα

-Χαμογέλα. Σε βλέπει η θεία. Τι το ‘θελες το σκουλαρίκι μου λες; (η θεία καρφώνεται στο αυτί του Γιάννη) -Μάνα άσε μας. Θα βάζω ό,τι θέλω -Μίλα πιο σιγά πια. Ναιιι θεία μου, ο Γιάννης μου πήρε 20 στα μαθηματικά. Ο καθηγητής του μας λέει ότι θα σκίσει στις Πανελλήνιες! (η θεία ενώνει τις παλάμες της) -Και; Μετά; Τι θα κάνω; Θα είμαι σκισμένος; -Σώπα αγόρι μου. Θα σε ακούσει… -Και; Αυτή θα μου δίνει λεφτά να με ζει; Μόνο εσύ νομίζεις ότι θα πάρεις την περιουσία της! -Γιάννη! Σταμάτα πια! Τι είπες θεία; Τι θέλει; Α… γιατρός θέλει...

Διαβάστε περισσότερα

Ή όλα ή τίποτα

Ξεκούμπωσε το πουκάμισό της. Κι ύστερα έγειρε μπροστά του προκλητικά. «Ή όλα ή τίποτα», του είπε ψιθυριστά. Δεν την κοίταξε. Έσφιγγε μονάχα τα χέρια του στο τιμόνι. «Φοβάσαι; Πιάσε να. Δεν είναι τίποτα ψεύτικο», του είπε ειρωνικά. «Θα σταματήσεις;» της είπε κοιτάζοντας στο απέναντι μαγαζί. «Γίνεσαι γελοία…» «Εγώ; Εγώ αγοράκι μου εσένα περιμένω να γίνεις περισσότερο άντρας. Μα γίνονται άντρες παιδιά σαν κι εσένα; Πίσω από φουστάνια μανάδων τρέχετε. Μα εγώ δεν είμαι μάνα σου», του είπε φτύνοντας στο πρόσωπό του. «Αλίκη!» είπε και σκούπισε το πρόσωπό του κοιτάζοντάς την θυμωμένα. «Μπα; Έχεις φωνή; Για κοίτα. Σε κανένα οργασμό...

Διαβάστε περισσότερα

Η μπαλωματού

Στη γωνία του θεάτρου, η Αλεξάνδρα δεν χειροκροτεί. Το έργο τελείωσε. Ο κόσμος σηκώνεται. Πάει τα πόδια της στο πλάι μηχανικά για να περάσουν οι διπλανοί. Κρατά τη τσάντα αγκαλιά. Τα δάχτυλα σφίγγουν το λουράκι. «Ράψε ράψε ράψε, δυο γύρους κάνει η ομορφιά κι ύστερα σβήνει κλάψε» έλεγε η μάνα της και έραβε τα λουριά στη σάκα της κάθε χρονιά για να της κάνει και πάλι, προσθέτοντας ύφασμα. «Πάλι ψήλωσες εσύ!» της φώναζε σα να φταίει. «Τράβα να φέρεις και τα παντελόνια και τις μπλούζες σου να δω πώς θα στα μεγαλώσω κι αυτά πάλι». Η Αλεξάνδρα με τα...

Διαβάστε περισσότερα

Καταγραφή

Ο Κυριάκος είχε δυο αυτιά μακριά που φτάναν στα πόδια του. Η Αγγελική τον τάιζε στο πάτωμα. Κονσέρβα και λίγα μπισκότα. Εκείνος της γάβγιζε κουνώντας την ουρά. Κι εκείνη τον χάιδευε δυο φορές στο κεφάλι. Η Στέλλα πάντα ήθελε έναν αρκούδο στα μέτρα της. Σαν εκείνο που δεν είχε μικρή. Τύλιγε τις κουβέρτες μια μπάλα και βαθούλωνε δυο μεριές για μάτια. Κι ύστερα του έφτιαχνε ένα στόμα και έβαζε το κεφάλι της μέσα […]...

Διαβάστε περισσότερα

Ο φίλος

Ο φίλος μου πενθεί. Κάτω από ένα σεντόνι λευκό στα μαύρα ντυμένος άγγελος. Τα φτερά γαργαλάνε το σώμα του. Τα βράδια στριφογυρνά στο κρεβάτι ξερνώντας πούπουλα. Ο αέρας από το παράθυρο τα σκορπά στα σοκάκια γυρεύοντας υποψήφιους έκπτωτους. Ο φίλος μου κλαίει Τα δάκρυά του δεν είναι υγρά. Σαν σερπαντίνες απλώνουν κάθε που συναντούν μία λύπη. Καμιά φορά τα ταιριάζει με την μύτη ενός κλόουν που έπαψε να τη φορά σαν έχασε το στοίχημα να μείνει άβαφος για μια ολόκληρη ημέρα...

Διαβάστε περισσότερα

Χρονικό αποτύπωμα

Ο χρόνος πάντα θα βάφει. Λίγο παραπάνω μαύρο. Με το πινέλο. Πάνω στη σκιά που αφήνει το σώμα.  Κάθε χρονιά και μια πινελιά να τη γιγαντώνει. Ένα πινέλο που με μια εικονική αταξία βάφει αφήνοντας κενά. Τρύπες που γλιτώνει το φως ή τρύπες που χάνει η σκιά. Το χρονικό αποτύπωμα αμετάφραστο στον άξονα της ζωής. Στη μετά θάνατον ανάλυση τα στοιχεία συλλέγονται λεπτομερώς ανάμεσα στα φλυτζάνια με τον ελληνικό και τα παξιμάδια, τις βαριές κορνίζες και τα λιβάνια. Όσο όμως ετούτη η σκιά σέρνεται στο διάστημα ύπαρξής της, τότε όλα είναι ακόμα αδιαφανή και δύσπεπτα. Ο χρόνος μετρά με...

Διαβάστε περισσότερα

Έκθεση φωτογραφίας του Δήμου Βριλησσίων

” Πορτραίτο-Τοπίο-Ρεπορτάζ @ Βριλήσσια 2017 “ Για μία ακόμη χρονιά, τα τμήματα προχωρημένων, αρχαρίων  και εφήβων του Φωτογραφικού Εργαστηρίου του Δήμου Βριλησσίων, σας προσκαλούμε από 26 έως 28 Μαΐου 2017, στην αίθουσα Μουσών του Πνευματικού Κέντρου του δήμου Βριλησσίων (Κισσάβου 11), στην ετήσια έκθεση φωτογραφιών μας με θέμα: «Πορτραίτο-Τοπίο-Ρεπορτάζ» Με αγάπη και δημιουργική αγωνία, πορτραίτα συνανθρώπων μας που ανήκουν στην λεγόμενη «τρίτη ηλικία», τοπία και στιγμές καθημερινότητας, αποτέλεσαν αφορμές αποτύπωσης για τους φωτογραφικούς φακούς μας. Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 26 Μαΐου 2017, ώρα 18:30 Διάρκεια έκθεσης: Παρασκευή 26 Μαΐου έως και Κυριακή 28 Μαΐου 2017 Ώρες λειτουργίας έκθεσης: 18:00-21:30 Επιμέλεια...

Διαβάστε περισσότερα

Στον κάδο

Την βρήκα δυο τετράγωνα πέρα από το σπίτι μου. Πετάγαμε μαζί τα σκουπίδια μας. Τόσο πεζό. Καθημερινό και βρώμικο. Ήταν καλοκαίρι. Φόραγε μια κοντή μαύρη ρόμπα σατέν πάνω από το εμπριμέ νυχτικό της. Βάσταγε δυο βαριές σακούλες. Το καταλάβαινες από τα χέρια της κι ας μην καμπούριαζε. Ήρθε την ώρα που πάταγα το έμβολο με το πόδι για να ανοίξει ο κάδος και μου έκανε νόημα με το κεφάλι να περιμένω. Σήκωσε πάνω από το σώμα της τα σκουπίδια και τα πέταξε βίαια. -Σκουπίδια. Γεμίζουμε κάθε μέρα με σκουπίδια, μου είπε χωρίς να με κοιτά. Έβαλε το χέρι της...

Διαβάστε περισσότερα

Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς

Το ρολόι χτυπά. Ο Άκης σηκώνεται σαν ελατήριο. Περπατά στα σκοτεινά και αρπάζει τα ρούχα από τη στοίβα. Ένα εσώρουχο από το συρτάρι, φανέλα και κάλτσες και καρφί για την τουαλέτα. Ρίχνει όσο πιο πολύ νερό μπορεί στα πρησμένα του μάτια. Κι ύστερα για λίγα δευτερόλεπτα κοιτά στον καθρέφτη. Γυρίζει πότε δεξιά και πότε αριστερά παρατηρώντας τις καινούριες του άσπρες τρίχες στους κροτάφους και την νέα αραίωση προς τα πάνω. Ξαναρίχνει νερό. Βουρτσίζει βιαστικά τα δόντια του. Ντύνεται γρήγορα και κάνει μια μικρή στάση στο διπλανό δωμάτιο. Μια κουκέτα μπλε και κόκκινη φωτίζεται από πύραυλους και μαγικά λουλούδια. Πλησίασε...

Διαβάστε περισσότερα

Πλησίασε

Πλησίασε- Μια αλήθεια να περνά η αγάπη από τη βελόνα. Κόκκινη κλωστή ψέμα να στάζει Πλησίασε-  Τα χέρια σου να κινούνται από το δικό μου σώμα. Ερωτική μαριονέτα Πλησίασε- Κύλα σαν  δάκρυ πάνω μου. Σαν πόνος που στρυμωγμένα χωρά να σε φωνάξω Πλησίασε-  Άφησε αν τολμάς γυμνό το σ’ αγαπώ. Με έναν πόθο ανίκητο. Αυτόχειρας. Πλησίασε...

Διαβάστε περισσότερα

Συμφωνία

-Από τώρα να εξηγούμαστε. Δεν θα έχει συνέχεια. -Γιατί; -Γιατί αυτός είναι ο όρος μου -Βάζεις πάντα όρους; -Πάντα -Γιατί; -Γιατί προτιμώ να αντέχω -Από τι; -Από το να μην αντέχω -Δεν καταλαβαίνω -Δεν απαιτείται -Σαν οδηγίες χρήσης -Πες το κι έτσι -Οι άνθρωποι όμως… -Οι άλλοι -Οι άλλοι έστω -Όχι εγώ. Όχι εσύ. -Εσύ μπορεί. Εγώ όμως… -Δεν είσαι μόνος -Τι εννοείς; -Αποτελούμε οντότητα -Τι οντότητα; -Του εγώ και εσύ. -Μία; -Μία ανάμεσα σε πολλά εγώ και σε πολλά εσύ -Και αυτό τι σημαίνει; -Διακριτά μοναδικά γνωρίσματα. Χαρακτηριστικά -Κι αυτό δίνει το δικαίωμα… -Ναι αυτό από μόνο του...

Διαβάστε περισσότερα

Αθανασία

Στο πιο όμορφο νησί του κόσμου. Μια ανάσα χωριό. Ίσα που θα μπεις ίσα που θα βγεις. Μια μικρογραφία. Στο χάρτη καμιά φορά παραλείπεται. Με καρυδιές που κιτρινίζουν και μαυρίζουν τα δάχτυλα. Ένα αραχνιασμένο σχολείο. Κούνιες σιδερένιες που λείπουν. Ένας δρόμος που περνά από ασβεστώματα που επιμένουν να γιορτάζουν την Παναγιά. Σπίτια που μυρίζουν κρασί και λάδι και τσικουδιά. Μια εκκλησιά να δεσπόζει εκεί στη μέση του, η μητρόπολη και άλλη μια να γιορτάζει κάθε τ’ Άη Γιώργη με τα σφαχτά και τα μαγειρευτά να ευλογά τους χωριανούς που δουλεύουν σκληρά. Τα κουδούνια από τα πρόβατα ανταγωνίζονται τα μεγάφωνα...

Διαβάστε περισσότερα

Η λύσις

Μια φορά και έναν καιρό, από εκείνους τους περίεργους καιρούς που κανείς δεν ξέρει τι θα ξημερώσει και πώς, μια ιστορία -αυτή που θα σας πω- ξεκίνησε κάπου εδώ, σε μια παραλία άκρως τουριστική. Από εκείνες που έρχονται χιλιάδες και χιλιάδες οικογένειες από όλα τα μέρη της γης για να τη γνωρίσουν και γεμίζουν κάθε εκατοστό -μη σας πω και χιλιοστό- της αμμουδιάς της με ψάθες ομπρέλες, αντηλιακά, μπρατσάκια, φουσκωτά και σκουπίδια. Ναι, η ιστορία μας σε αυτήν την παραλία ξεκινά και μάλιστα σε έναν από τους πιο δύσκολους μήνες. Μήνα Αύγουστο και μάλιστα από εκείνους τους Αυγούστους που...

Διαβάστε περισσότερα

180 μοίρες

Σαν θα γράψεις 180 μοίρες εγώ δεν θα είμαι εδώ. Μια απουσία θα φορώ. Σαν παρουσία. Τον Απρίλη φοράμε τη μυρωδιά της Άνοιξης. Κρατώντας κόκκινα αυγά. Ευτυχία που τσουγκρίζει. Δε θα σου ευχηθώ. Θα στρίψω το κεφάλι. Σα θυμωμένο παιδί. Η Άνοιξη έχει ένα βέβαιο σχήμα. Ούτε στρογγυλή. Ούτε τετράγωνη. Ούτε ορθογώνια. Καμία γεωμετρία που να τη χωρά. Σαν θα μιλήσεις ο ήχος της φωνής σου στο κενό. Δεν ταξιδεύουν οι σιωπές. Κι ας φωνάζουν. Η ανθοφορία μοιάζει αν το σκεφτείς με την ανθρώπινη αναπαραγωγή. Γεννιόμαστε, μυρίζουμε ευωδία. Υύστερα μαδάμε. Χώμα. Σαν θα επιστρέψεις εγώ θα έχω ήδη επιστρέψει....

Διαβάστε περισσότερα

Μονόλογοι, το ebook

Κάθε ανθρώπινη σκέψη είναι ένας μοναχικός μονόλογος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο μονόλογος στην πραγματικότητα μετουσιώνεται σε διάλογο εσωτερικό που ενίοτε μπορεί να γίνει πολύ έντονος. Το μυαλό γίνεται ταυτόχρονα ακροατής κι ομιλητής, συμφωνεί και διαφωνεί ταυτόχρονα, ενώ κάποιες φορές παλεύει με την ίδια του την ύπαρξη και τη νοητική του ικανότητα. Εκατόν έντεκα τέτοιοι μονόλογοι γεμίζουν τις σελίδες τούτου του βιβλίου, γραμμένοι από τις ψυχές εξήντα ενός ανθρώπων, οι οποίο εξωτερίκευσαν τις πεποιθήσεις τους για τον Άνθρωπο και τον Έρωτα, για το Σήμερα και το Αύριο, για την Αγωνία και την...

Διαβάστε περισσότερα

Δυο φορές

Θα έπρεπε να γυρίσεις δυο φορές προς τα πίσω. Μη σου λέω εγώ τα αυτονόητα. Μια για μένα και μια για εσένα. Αλλιώς το ξόρκι δεν πιάνει. Στο είπανε οι γύφτισσες στην πλατεία και εσύ δεν πίστεψες. Εκείνη η γραμμή τεμνόταν. Μα εσύ γέλασες. Δυο φορές σου λέω. Μία για μένα και μία για σένα. Μα εσύ γύρισες μια λειψή μια σκάρτη και έφυγες. Να σβήνει η γραμμή στο χέρι όπως σβήνει ο ατμός που αφήνει το τρένο σαν φεύγει. Όπως σβήνει ο ήλιος σαν βασιλεύει. Στο είπα τόσες φορές. Αν δεν πεθάνεις μαζί μου δε θα πεθάνει τίποτα....

Διαβάστε περισσότερα

Καφέ “Όνειρο”

-Παναγιώτη το κορίτσι μας πού είναι; -Και πού να ξέρω εγώ; Μάντης είμαι; Ή μου δίνει αναφορά για το πού θα πάει κάθε φορά! -Καλέ ντε, δε σου είπαμε και τίποτα. Το κορίτσι να δούμε θέλαμε. Παρέξενε! Ο Παναγιώτης -ετών 77- έρχεται κάθε απόγευμα στο καφέ «Όνειρο». Το καφέ αυτό για καφετέρια νεολαίας ξεκίνησε. Με τις τηλεοράσεις του, τις νοβες του, τα δεκάδες ονόματα καφέδων του και τα μπέργκερς του. Ο Πέτρος -ετών 45- είχε πιάσει λέει τον παλμό της περιοχής. «Θα το κάνω στέκι Παναγιώτη. Τα πιτσιρίκια θα έρχονται για τις κοπάνες τους και τα φοιτητάκια για την...

Διαβάστε περισσότερα

Ταξίδι

Στο πάρκο μια χαρτοπετσέτα πετά. Από παγκάκι σε παγκάκι. Δεν είναι μια σπάνια χαρτοπετσέτα. Ούτε καν πολυτελείας. Είναι από εκείνες τις φτηνές. Μικρή τετράγωνη με ανάγλυφο σχέδιο. Πετά. Χαμηλά. Ψηλά. Ξανά. Η Μαρία μαθαίνει να φτιάχνει καράβια. Χαρτοπετσέτα τη χαρτοπετσέτα. Ο παππούς της ο Αντρέας της δείχνει ξανά και ξανά. Με υπομονή. Χαρτοπετσέτα και αγάπη. Χέρι τρυφερό. Διπλώνει ξεδιπλώνει. Η Μαρία δε θέλει να μάθει ποτέ. Θέλει να της φτιάχνει καράβια ο παππούς. Καράβια με ονόματα που θα διαλέξουν μαζί. Να τη χωράνε, να τον χωράνε. Να ταξιδεύουν μαζί. -Όταν μεγαλώσω παππού θα σε παντρευτώ! -Και στη γιαγιά σου...

Διαβάστε περισσότερα

Η Αλίκη

Η Αλίκη έγραψε Σε ένα χαρτί Ένα όνομα. Το τύλιξε μια Το τύλιξε δυο. Το τύλιξε τέσσερις Το έβαλε στο στόμα Το μάσησε, το κατάπιε. Όταν περνά ο καιρός το στομάχι της φωνάζει. Πεινά. Διψά. Κανείς δεν ξέρει. Μπορεί απλά να τον φωνάζει. Γράμματα που κατέβηκαν από τον οισοφάγο της ένα βράδυ. Σαν πυρωμένα σίδερα αφήσαν σαν ουλή ένα όνομα στα τοιχώματα. Για να μην μπορεί πια να χορτάσει τίποτα...

Διαβάστε περισσότερα

Σελίδα 79

Κράτα εκείνο το βιβλίο / Στη σελίδα 79 Έχω στριμώξει ένα χαρτί / Κίτρινο διπλωμένο. Κράτα εκείνο το χαρτί / Έξω ο ήχος του φυσά. Μια θύμηση ξένη / Σα φάντασμα γυρνά Σε ξεχώρισα εφτά φορές / Σαν τα θαύματα. Κράτα εκείνο το γράμμα / Και στρίμωξέ το Βάζε το να τρυπώνει στις λέξεις / Σα λάθος τυπογραφικό...

Διαβάστε περισσότερα

Τέσσερα!

Ο χρόνος, λένε οι επιστήμονες, πως έχει γραμμική εξέλιξη. Λένε επίσης πως δε γυρίζει πίσω. Ο άνθρωπος όμως έχει ένα πολύ δυνατό εργαλείο που παραμερίζει τις θεωρίες και μπορεί να ταξιδεύει μέσα στον άυλο χρόνο, τη φαντασία για το μέλλον και τις αναμνήσεις για το παρελθόν! Όταν κανείς κοιτάζει προς τα πίσω, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα αναπολήσει πρώτα τις καλές στιγμές που έχει ζήσει. Εκείνο όμως που κάνει τη διαφορά είναι η αίσθηση της επίτευξης των στόχων και η εκπλήρωση των ονείρων. Εμείς, εδώ στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net, όταν γυρίζουμε το χρόνο πίσω φτάνουμε στην αφετηρία μας, φτάνουμε...

Διαβάστε περισσότερα

Κάτι τέτοιες ώρες…

Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπώ περισσότερο. Παίρνεις το σχήμα των λέξεών μου. Τους ήχους μου. Ξεπηδάς από την άκρη των ματιών μου και φτιάχνεις μια όραση. Ναι μια όραση. Από εκείνες που κινούνται στον αέρα. Ταξιδεύουν σα πούπουλα που απαλά ανεβοκατεβαίνουν με τη θέληση ενός ανέμου κρυφού. Σα σκόνη που μόνο ο ήλιος μπορεί να δει. Κι εσύ σαν ήλιος τη σκόνη τη δική μου φωτίζεις. Σαν να ξεσκονίζεις τη μάσκα που χρόνια φορώ. Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπάει περισσότερο ολόκληρο το σώμα μου. Σε ποθεί. Σε αναζητεί. Σαν παζλ που θέλει να ενωθεί. Σα να υπάρχει η εικόνα...

Διαβάστε περισσότερα

Το μυστικό

Η Αρετή κατεβαίνει τα σκαλιά. Ένα ένα. Αργά. Κοιτάζει δυο φορές πίσω της. Η πόρτα ξύλινη. Η πόρτα κλειστή. Μηχανικά βάζει το χέρι στην τσέπη του παλτού. Δε βρίσκει το κλειδί. Σα να το ξέχασε πάλι. Στη γειτόνισσα βλέπει πάλι να χτυπά την πόρτα. «Πάλι ξέχασες κορίτσι μου; Αχ αυτό το μυαλουδάκι σου πού να χωρέσει», της λέει και κουνά λυπημένα το κεφάλι. Μα τώρα η τσέπη είναι άδεια δίχως να ζητά συντροφιά. Μια παλάμη μόνο την τραβά. Στα δάχτυλα κρατά το μυστικό. Ένα ένα τα σκαλιά το κατεβάζει από το χέρι. «Έλα καλό μου. Κατεβαίνουμε» του ψιθυρίζει. Κι...

Διαβάστε περισσότερα

Όταν

Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου. Στα μνήματα κυνηγιούνται φαντάσματα. Από διαφορετικές ηλικίες και ανάσες. Θυμιατό που καπνίζω ξαπλωμένη στο χώμα. Από τη δική σου ανάσα λιβάνι που καίει. Μία τρύπα ικανή εδώ για να θάβει τα όνειρα. Το σπίτι που σε θρέφει – Το σπίτι που σε ξερνά. Μπερδεύω συχνά την ανυπαρξία με την ύπαρξη. Ο χρόνος που σε θάβω – Ο χρόνος που σε ξεθάβω. Ρολόγια που χτυπούν σταθερά στο ίδιο κυκλικό σημείο των αριθμών που μας μετράνε χώρια και μαζί. Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου...

Διαβάστε περισσότερα

Έβαλε ο Θεός σημάδι, του Νίκου Γκάτσου

«Έβαλε ο Θεός σημάδι»  Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι ο πατέρας του στον Άδη άκουσε μια τουφεκιά.   Της γενιάς μου βασιλιά, μην κατέβεις τα σκαλιά. Πιες αθάνατο νερό να νικήσεις τον καιρό.   Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι η μανούλα του στον Άδη τράβηξε μια χαρακιά.   Της καρδιάς μου βασιλιά με τον ήλιο στα μαλλιά, μην περνάς τη χαρακιά η ζωή είναι πιο γλυκιά.   Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος Ένας από τους μεγάλους μας λογοτέχνες ο Νίκος Γκάτσος, με μεγάλο στιχουργικό έργο, μεταφράσεις αλλά και τη μοναδική του ποιητική...

Διαβάστε περισσότερα

Παιδί αχτένιστο

Παιδί αχτένιστο. Μια λάσπη ενώνει τις τούφες του. Όμορφα που κλαίει μέσα από τις χαραμάδες των βλεφάρων του. Ωραίο το κάδρο στο φακό. Γραμμή για πούλιτζερ. Ο δημοσιογράφος το αγαπά. Το ερωτεύεται. Το παιδί το αχτένιστο. Με τη λάσπη που ενώνει τις τούφες του. Λασπωμένος ο φακός. Με μια λάσπη να ενώνουν οι φωτογραφίες. Μια λασπωμένη φυλλάδα θα το δείξει όμορφα βρώμικο. Παιδί αχτένιστο. Με τον πόνο στο χτένι. Κόμπος να το περνά. Κόμπος να το πονά. Μια ελπίδα στα μάτια και μια αηδία στη γεύση. Από πότε η ελπίδα έχει γεύση εμετική; Τούτος ο άνθρωπος μπροστά του είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι με το ράσο, μια κριτική της Μάχης Τζουγανάκη

Μια από τις ιώσεις των εποχών με άφησε στο κρεβάτι για μια ολόκληρη μέρα. Αποφάσισα να αναβάλω όλες μου τις δουλειές και να χαθώ κάτω από τα παπλώματα και τις κουβέρτες διαλέγοντας ένα βιβλίο από τη γεμάτη μου βιβλιοθήκη που όλο της δίνω υποσχέσεις και όλο της κάνω απιστίες. Στα χέρια μου αυτή τη φορά, κράτησα ένα μυθιστόρημα με μια υπόθεση σκέτο μυστήριο όπως δηλώνει και η περιγραφή του. Με τα μυστήρια δεν τα πάω και τόσο καλά αλλά είπα να του δώσω μια ευκαιρία. Μα με το που άνοιξα όμως το βιβλίο και διάβασα την πρώτη σελίδα έπαθα...

Διαβάστε περισσότερα

Το σημείο

Σε ένα σημείο στέκω. Εκείνο που δεν το ‘γγίζει καμιά εποχή. Καμιά ανέραστη επιθυμία. Που δεν το κουνά τίποτα φευγαλέο. Απαντά με σιωπή σε όσους μιλούν επιθετικά. Στέκει πάνω του ένας εαυτός ακατέργαστος και δυσπρόσιτος. Σε αυτό το σημείο που δεν ακουμπάς εύκολα. Κοφτερά τα σημάδια γύρω του. Γεμάτα από λόγια γρίφους, φύλακες της σκέψης που δε θα τους λύσεις εύκολα για να περάσεις το μονοπάτι που οδηγά λίγο πιο μέσα. Ετούτα τα σημεία γδαρμένα είναι. Φτωχά λαμποκοπούν το πλούτο τους και έχουνε δύναμη περισσή. Χτισμένη από τα χτυπήματα που απέκτησαν από τις αδυναμίες τους. Κάθε αδυναμία μια γιορτή...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest