Select Page

Ετικέτα: Μάχη Τζουγανάκη

Mind the gap

Κε-νό. Λέξη που συλλαβίζουμε συχνά σε διάφορους τομείς. Κενό μουσικό ή αλλιώς παύση. Κενό ανάμεσα σε σχολικά μαθήματα. Κενό στομάχι. Κενό μνήμης. Κενό διάστημα. Κενό μαθηματικό. Κενό αέρος. Κενό δημιουργικό. Κι εδώ σε αυτό το σημείο παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και προχωράμε σε αυτήν την περιγραφή. Κενό δημιουργικό. Είναι εκείνη η περίοδος του δημιουργού, πολλοί την λένε μαύρη, άλλοι πάγωμα, άλλοι πιο ευγενικοί με τον εαυτό τους παύση, που ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να συνεχίσει το έργο του ή να δημιουργήσει ένα νέο.. Είναι η στιγμή που ο καμβάς του ζωγράφου μένει άσπρος, η κόλλα του συγγραφέα άγραφη, το...

Διαβάστε περισσότερα

Βιβλιοφιλία ή βιβλιοφαγία;

Τρο-φή. Συλλαβίζουμε μια λέξη κατανοητή και γνώριμη σε όλους μας. Είναι η ουσία που καταναλώνεται από έναν οργανισμό για να διατηρηθεί στη ζωή και οτιδήποτε επίσης συντελεί μεταφορικά στην ανάπτυξη κάποιου πράγματος. Με την τροφή αναπτυσσόμαστε, μεγαλώνουμε, γινόμαστε γεροί και υγιείς και θωρακίζουμε το σώμα μας από αρρώστιες σοβαρές. Επιλέγοντας τη σωστή διατροφή γινόμαστε οι γιατροί του ίδιου του εαυτού μας, παρέχοντάς του την κατάλληλη φροντίδα και προστασία. Μια ισορροπημένη διατροφή είναι το κλειδί για ένα γερό και δυνατό σώμα. Mens sana in corpore sano ή αλλιώς Νους υγιής εν σώματι υγιεί. Για να είναι υγιής ο νους πρέπει...

Διαβάστε περισσότερα

Καμπούρης χρόνος

Οργώνω την ευτυχία με ένα δρεπάνι που μου έδωσε κάποιος που όνομα δε μπορώ να του δώσω. Ούτε κεριά ούτε προσευχές ούτε και λιτανείες μπορώ να κάνω. Μα κατέχω καλά μέσα από τα σπλάχνα και τα σωθικά μου πως μια δύναμη δικιά μου πάει και τον συναντά και γίνεται ένα. Εκείνος είμαι εγώ και εγώ εκείνος. Και πλαταίνω το βήμα μου και το γεμίζω. Κάποτε θα φτάσω στο μέρος που αγαπώ περισσότερο αρκεί να έχω ήδη αγαπήσει τούτο που πατώ. Η αγάπη η σκάλα που ανεβαίνω και κατεβαίνω από εγωισμούς και περηφάνιες. Πότε σκύβω το κεφάλι και πότε το σηκώνω...

Διαβάστε περισσότερα

Αθάνατος ή θνητός ο γραπτός λόγος;

Α-θα-να-σί-α… Συλλαβίζουμε μια λέξη βαφτισμένη στην κολυμπήθρα της ουτοπίας. Γραμμένη σε ποιήματα, κείμενα, θεατρικά, τραγούδια. Πολλές φορές παντρεμένη με βότανα, υποσχόμενες θεραπευτικές αγωγές και σούπερ τροφές, δίδυμη αδερφή της ματαιοδοξίας και της εγωιστικής μας στάσης απέναντι στην φθορά που μας υποτάσσει ο χρόνος. «Μα κι ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιόμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία» φιλοσοφεί στην Ασκητική του ο αγαπητός Καζαντζάκης . Αθανασία. Η επέκταση του χρόνου που ζητάμε. Η αιωνιότητα που θα καλύψει την ανάγκη μας για...

Διαβάστε περισσότερα

Η πράσινη πολυθρόνα με το χρυσό κέντημα

Μια φορά κι έναν καιρό…   Η Μαίρη περπατά απογοητευμένη με σκυφτό το κεφάλι της σε όλη τη διαδρομή από τη δουλειά στο σπίτι της. Η μύτη της παγωμένη από τον άγριο χειμώνα που έπιασε τις τελευταίες ημέρες και τα δάχτυλά της κανονικά κρυσταλλάκια που όσο και να τα χώνει στις τσέπες του παλτού της δεν λένε να ζεσταθούν. Τόσο καιρό λέει πως θα αγοράσει γάντια και τόσο καιρό το παραμελεί. Παραμελεί. Να αυτήν την λέξη τελευταίως την έχει καρφώσει στον τοίχο του σαλονιού της σαν στόχο και της πετά βελάκια. Παραμέλησε τον εαυτό της τόσο καιρό. Να είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί…» Απόστολος Παύλος, Προς Κορινθίους Α’ Επιστολή, Α-γά-πη. Συλλαβίζουμε μαζί με δέος μια τρισύλλαβη λέξη ιερή και αναντικατάστατη. Την ονομάζουμε συχνά μα σπάνια καταλαβαίνουμε το μεγαλείο της. Είναι από εκείνες τις λέξεις που θεριεύουν τον κήπο της καρδιάς και ανθίζουν ό,τι σπόρι του πετάξεις. Η αγάπη είναι η Άνοιξη που νικά τον όποιο...

Διαβάστε περισσότερα

Εκδότης, Συγγραφέας, Κριτικός, Λογοτέχνης

Πο-λυ-μη-χά-νη-μα.  Συλλαβίζουμε ευχάριστα και με μπρίο μία πολύ ιδιαίτερη λέξη. Πολυμηχάνημα στον χώρο των υπολογιστών είναι εκείνη η μηχανή η ολίγον τι ογκώδης που κάνει εκτυπώσεις, σαρώνει έγγραφα, βγάζει φωτοτυπίες, λειτουργεί ως φαξ, φτιάχνει καφέ και τα λοιπά. Η αλήθεια είναι πως το τελευταίο αδυνατεί να το εκτελέσει ακόμα προς απογοήτευση πολλών. (Βέβαια κάπου στην Κίνα, υπάρχει εκείνη η καφετέρια που σε φωτογραφίζει, σε σκανάρει και σε κάνει σχέδιο πάνω στο αφρόγαλα του καπουτσίνο σου που παραγγέλνεις μα τώρα έχουμε σίγουρα ξεφύγει από τον συλλαβισμό μας). «Συγγνώμη τι επαγγέλλεστε;» ρωτάμε όταν αποκτούμε μια χ οικειότητα σε κάποιον που έχουμε...

Διαβάστε περισσότερα

Ο έρωτας θέλει… χαρτί και μολύβι

Έ-ρω-τας. Ο εκπληρωμένος. Ο ανεκπλήρωτος. Ο καταλυτικός. Ο αντιδημοκρατικός. Ο εξουσιαστικός. Ο ένας. Οι πολλοί. Ο καθηλωτικός. Ο ανεμοστρόβιλος. Ο ξενύχτης. Ο ανήθικος. Ο επαναστάτης. Ο αφηρημένος. Ο μαχητής. Ο ηττημένος. Ο υπερβολικός. Ο άνευ ορίων. Ο αδίστακτος. Ο μπερδεμένος. Ο ανεξήγητος. Ο αυταρχικός. Ο κτητικός. Ο κυνικός. Ο ρομαντικός. Ο στεγνά σαρκικός. Ο απογειωτικά ψυχικός. “Πολύ κρείττων εστίν ο της ψυχής ή ο του σώματος έρως” Ξενοφών, Αρχαίος Έλληνας ιστορικός Συλλαβίζουμε σήμερα μια λέξη που δαγκώνουν τα χείλη όλων. Και όσο και να θέλει κανείς να συλλαβίσει αυτή τη λέξη δίχως να νιώθει ένα εσωτερικό τσίμπημα δεν μπορεί...

Διαβάστε περισσότερα

Δρόμοι Ζωής- Πρόσκληση για το Bazaar 2017

Αγαπημένοι μας φίλοι, Με μεγάλη χαρά σας προσκαλούμε και φέτος  στο Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ των Δρόμων Ζωής, που θα γίνει το Σάββατο 16 και την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου στο 87ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, Ορφέως 58, ΓΚΑΖΙ (σταθμός μετρό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ) Οι εθελοντές και τα παιδιά των Δρόμων Ζωής σας περιμένουμε και φέτος για να μοιραστούμε τη χαρά μας αυτές τις μέρες γιορτής  και να σας παρασύρουμε σ’ ένα κόσμο γεύσεων, αρωμάτων, δημιουργικότητας και πολλών εκπλήξεων για τους μικρούς μας φίλους. Η παρουσία σας είναι για μας πολύτιμη στήριξη στην προσπάθειά μας. Δρόμοι...

Διαβάστε περισσότερα

Ποιος ΔΕΝ είναι συγγραφέας

Συγ-γρα-φέ-ας. Τη συλλαβίσαμε με δέος τη λέξη αυτήν τη φορά. Ξεροκατάπιαμε αρκετές φορές και ξεροβήξαμε άλλες τόσες. Λέξη βαριά όσα και τα βιβλία που έχουνε εκδοθεί. Βαριά όσα και τα ονόματα εκείνων που έχουνε χαραχθεί στην καρδιά μας. Η λέξη αυτή περιγράφεται σε μία από τις πιο διάσημες ηλεκτρονικές πηγές, ως ο άνθρωπος εκείνος που με τη χρήση των λέξεων καταγράφει  ή μεταφέρει τις ιδέες του και θα λέγαμε πως σε μια γενικότερη έννοια είναι αρκετά εύστοχος ως ορισμός. Τα είδη των συγγραφέων είναι πολλά όσα και τα είδη της λογοτεχνίας και στην μοντέρνα εποχή μας προστίθενται και άλλα...

Διαβάστε περισσότερα

Από τη Σίφνο με αγάπη

Κάτω από το πουκάμισό του ένα μαχαίρι στερεωμένο με μονωτική ταινία. Πίεζε το στήθος του όπως περπατούσε, φοβούμενος πως θα του πέσει. Με τόσες μπλούζες από μέσα και το πουκάμισο περασμένο από μέσα από το παντελόνι και όμως φοβόταν. Η αποκάλυψη είναι ένα βήμα από την κάλυψη, σκέφτηκε κι ύστερα κούνησε το κεφάλι του με άρνηση. Όχι, δε θα σκεφτώ πάλι. Τόσοι συνειρμοί αλυσιδωτοί καταλήγουν στην αθώωσή της. Δε θέλω να την αθωώσω. Ούτε και να την προστατέψω. Θέλω να την σκοτώσω. Θέλω να την δω να με κοιτά με τελευταία τρομαγμένη ματιά και να της πω νίκησα. Σε...

Διαβάστε περισσότερα

Πα-ρα-σκευ-ή [Painted Black]

Πα-ρα-σκευ-ή (Η Μαύρη)  Συλλαβίζοντας μια τέτοια μέρα, όλοι μας σκεφτόμαστε σαν παιδιά. Το σχολείο που τελειώνει για λίγο. Το Σαββατοκύριακο με τους φίλους και βόλτες. Χαλάρωση στο σπίτι. Ταινίες με τους δικούς μας και παιχνίδια με τους οικείους μας. Σκέψεις πιο ελεύθερες, πιο ήρεμες πιο ταξιδιάρικες. Παρασκευή και μπορείς να βγεις, να ξενυχτήσεις όσο θες γιατί δε σε νοιάζει τόσο τι ώρα θα ξυπνήσεις αν είσαι από τους τυχερούς σαφώς που δεν έχουνε να σηκωθούν για δουλειά την επόμενη ημέρα. Δικαιωματικά πάντως αυτή η μέρα έχει την γλύκα της και όλοι μας κρατάμε τουλάχιστον αυτήν την λαχταριστή παιδική μνήμη....

Διαβάστε περισσότερα

Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2018

Ο δικτυακός τόπος τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2018». Πιστοί, όπως κάθε χρόνο, ο δικτυακός τόπος τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο δημιουργούν μια εξαιρετική συλλογική έκδοση συμμετέχοντας στην επανάσταση της διαδικτυακής ελεύθερης λογοτεχνίας! Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, το «Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο» του 2018 φέρνει σε επαφή λογοτέχνες και εικαστικούς ενώνοντας διάφορες μορφές της Τέχνης. Ευχαριστούμε όλους και κάθε έναν ξεχωριστά, όχι μόνο τους συμμετέχοντες που τελικώς επελέγησαν, αλλά όλους όσους μας έστειλαν τις ξεχωριστές δημιουργίες τους!   –   Λογοτέχνες Χάρης Αβραμίδης | Ιωάννα Α. Αγγελή | Χάρης Αγγελογιάννης | Ασημίνα Αθανασιάδου | Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Συνηθισμένη

Ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Ίδια. Ξύπνησα πριν το ξυπνητήρι και μηχανικά το έκλεισα. Ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να τρυπώνει από τα ρολά κι ας ήταν πρωί ακόμα. Τέτοια ώρα θα κοιμάσαι, σκέφτηκα. Ύστερα σηκώθηκα με δυσκολία και πάτησα τα γυμνά μου πόδια στο παγωμένο πάτωμα. Δύσκολα με έβλεπες να φορώ παντόφλες. Άντε το πολύ πολύ να άρπαζα ένα ζευγάρι κάλτσες από το συρτάρι σε περίπτωση που την άκουγα από τους άλλους. Μα τώρα στεκόμουν μόνη μου στο κρύο δωμάτιο. Άλλαξε ο καιρός, είπα όπως λένε οι γιαγιάδες όταν τους τρυπά ο αέρας στο δρόμο και τυλίγονται τα μαντήλια...

Διαβάστε περισσότερα

Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις

Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις ούτε εκείνα που δεν γράφτηκαν ποτέ Με τις λέξεις ποτέ δεν ενώθηκες κι ας τις κουβάλαγες στο  ασκί σου Ο άνθρωπος δεν διαβάζεται έτσι ούτε μπορεί κανείς να τον γράψει Από τα σπουδαία σου μετριέσαι –ναι μα από τα ανόητά σου ζυγίζεσαι Από κείνα τα μικρά που αγνοείς Τούτα είναι τα μεγάλα σου όλα Από τα άλλα γεμίσαμε καιρό τώρα Διπλότυπα τριπλότυπα καρμπόν Φωτοτυπία σε χιλιάδες αντίτυπα Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις ούτε εκείνα που δεν γράφτηκαν ποτέ Βήματα δεν έκανες προς την καρδιά στο νησί της ποτέ δεν κολύμπησες Ναυαγός στον...

Διαβάστε περισσότερα

Πετάς;

Κρατούσα την κουπαστή με τα χέρια σφιχτά πάνω της νιώθοντας το παγωμένο σίδερο και την ξεφτισμένη μπογιά να με γδέρνει, αγναντεύοντας το λιμάνι που ολοένα και πλησίαζε. Προσπάθησα από τόσο μακριά να αναγνωρίσω τη  φιγούρα σου. Περίμενα. Κανείς  δεν ξέρει τι περίμενα και πώς. Το εισιτήριό μου τσαλακωμένο στην τσέπη, τόσο που δε διάβαζες καν τον προορισμό. Όχι, δεν το τσαλάκωσαν στην υποδοχή του πλοίου. Εγώ το τσαλάκωνα μέρες κρυμμένο σε ένα καφετί παλτό. Άνοιγα και έκλεινα το ταξίδι μου. Κι ύστερα το έχωνα βαθιά στην τσέπη. «Εσύ απλά έλα στο λιμάνι», μου είπες σε ένα κοφτό τηλεφώνημα κι...

Διαβάστε περισσότερα

Ο χρόνος να μας ξεπερνά

Ο χρόνος να σε περνά. Ο χρόνος να σε ξεπερνά. Η νοσταλγία το κλειδί της μνήμης. Πάει και ανοίγει την πόρτα και βρίσκει ξέστρωτα σε ένα σπίτι θάλασσα. Τρυπώνει λαθρεπιβάτης σε ταξίδια που έχουνε από καιρό ξεκινήσει επιμένοντας να συνεχίζει εκείνο που έχει τελειώσει. Ο χρόνος βρίσκει τρύπες. Κι εγώ που δεν κουβαλώ βελόνες και κλωστές μια κόκκινη κλέβω από της καρδιάς το πλεχτό. Τραβώ και τραβώ και σε ράβω. Ράβω τις τρύπες. Ράβω εσένα. Ράβω εμένα. Φαντό που ταιριάζει του χειμώνα. Δίπλα από τον ξύλινο σκαλιστό καναπέ και το μαξιλάρι με το κεντίδι που χρόνια με θρέφει και...

Διαβάστε περισσότερα

Mannelig

Ακόμα και το φως το ίδιο να σου δώσω και το ελάχιστο της αναπνοής μου. Ακόμα κι αν το σώμα μου σε εσένα δοθεί σπιθαμή προς σπιθαμή, θυσία στη νύχτα μου για σένα. Ακόμα και αν οι λέξεις όλες σε σειρά μπουν μία-μία λαβύρινθος εξομολόγηση να καταλήγει εσένα να φορά. Ακόμα και αν ο ήλιος μου στο φεγγάρι σου φτάσει και τα αστέρια σου σε σχοινί τα περάσει κολιέ να το φορέσω στον μακρύ μου λαιμό. Ακόμα και αν η γλώσσα μου τη γλώσσα σου ακουμπήσει και τη γεύση που έχεις στον εγκέφαλό μου καταγράψω σαν μνήμη. Ακόμα και...

Διαβάστε περισσότερα

Ποιος αξίζει να είναι Βασιλιάς; της Βούλας Παπατσιφλικιώτη

Μια φορά και έναν καιρό… σε έναν τόπο μακρινό, συναντάμε τον Φίλιππο τον βασιλιά που αγαπά την εξουσία και το χρήμα και διόλου δε δίνει σημασία στο λαό του και στα προβλήματά του και λίγο πιο πέρα από το παλάτι, σε μια φτωχογειτονιά, συναντάμε τον γλυκό σωσία του, Θωμά, που η χρυσή του καρδιά κάθε βράδυ ονειρεύεται να αποκτήσει λίγα χρήματα για να βοηθήσει όλους εκείνους που το έχουνε ανάγκη… Η Βούλα Παπατσιφλικιώτη φέρνει στο νέο της παραμύθι, δύο ανθρώπους ίδιους στην εμφάνιση και αντίθετους στον χαρακτήρα. Θα μπορούσε να πει εύκολα κανείς πως πήρε έναν εαυτό και τον...

Διαβάστε περισσότερα

Α.

Το τηλέφωνο χτύπησε. Χρονιά από εκείνες, με μια εφηβεία που είχα σίγουρα καταπιεί. Μαγείρευα σπέσιαλ ομελέτα για τη μικρή ανιψιά παριστάνοντας το σεφ και εκείνη ξεκαρδιζόταν. Τι όμορφο γέλιο. Ακόμα το θυμάμαι τόσο γάργαρο, τόσο αληθινό. Θυμάμαι όμως και εκείνον τον ήχο, του τηλεφώνου, να το σπα αυτό το γέλιο. Έσβησα το μάτι αφήνοντας πάνω το τηγάνι και έτρεξα για μέσα. Ασύρματα δεν είχαμε τότε. Καλώδια μακριά και καντράν, με το θόρυβο στο κάθε νούμερο. Καλέστε πάλι το 0. Τρρ τρρ τρρ… και κλακ. Αστεία τηλέφωνα. Ερωτεύσιμα ακόμα στο δικό μου μυαλό, που πενθεί συχνά τη νοσταλγία. Το σήκωσα...

Διαβάστε περισσότερα

Το κάδρο

Ανάμεσα στο πλήθος σε είδα να στέκεις ψευδαίσθηση. Το ρολόι απέναντί μου σκάλωσε τους δείχτες του. Το ήξερα πως ήταν στημένο όλο το σκηνικό μα προτίμησα να μείνω αφελής και αθώα. Σε πλησίαζα σπρώχνοντας τις ακίνητες φιγούρες ανθρώπων γύρω μου. Στρίμωχνα το σώμα μου ανάμεσα στις πολύταϊσμένες ουρές από κουστουμαρισμένους στη στάση των λεωφορείων και στα καφέ. Το βλέμμα σου πάνω μου φώτιζε όλη μου τη διαδρομή με ένα φως που δεν είχα ποτέ μου ξαναδεί. Σαν ανατολή. Ο ήλιος ανέβαινε ανάμεσά μας. Η μέρα σηκωνόταν μπροστά μας. Με ένα καινούριο όνομα. Αυτή που γεννιέται ανάμεσα σε ένα Σάββατο...

Διαβάστε περισσότερα

Ξαγρύπνια

Πώς θα ξημερώσομε αύριο Σε ποια τρύπα στο χώμα θα στήσομε μια καλύβα Σε ποια γωνιά του κόσμου θα κρεμάσομε μια σημαία Πώς θα μας βρει η αυγή Με πόσα αίματα στο σώμα Πόσες πληγές στην καρδιά; Πώς θα ξημερώσομε μου λες Ποια χέρια θα μας χαϊδέψουν στα σημεία που πονούν Ποια μάτια θα κοιτάξουν βαθιά στις ξεφτισμένες μας κόρες Ποια θέση θα δώσει η καρδιά στο τώρα στο θέλω στο μπορώ...

Διαβάστε περισσότερα

Πρόσφυγες Δροσουλίτες

-Ποιοι είστε; -Κάποιοι που χάσανε το όνομά τους -Πού πάτε; -Πάμε έξω από τη θάλασσα -Μα έξω δεν έχει τίποτα για εσάς -Το ξέρουμε πια. Μα δε φοβούνται οι νεκροί Περπάτησαν πάνω στη θάλασσα, σχεδόν τη χάιδεψαν. Με τα σκισμένα τους παπούτσια, τα γδαρμένα από τα βράχια τους πόδια. Στεριές και στεριές που περίμεναν να βρουν δίχως του φόβου τη θηλιά. Σχημάτιζαν όλοι μαζί ένα θαλάσσιο τέρας. Ένα αλλόκοτο θηρίο. Που όσο μεγάλο και τρομακτικό και να φαινόταν, μέσα του ήτανε σάπιο. -Το σπίτι σας πού είναι; -Δεν έχουμε σπίτι -Η γη σας; -Δεν έχουμε γη -Και τούτα τα...

Διαβάστε περισσότερα

Γραμμή στο χέρι

Το χέρι μου έχει μια γραμμή που δεν είναι δική μου. Την φιλάω κάθε βράδυ. Την προσέχω να μη μου κοπεί, να μην καεί κατά λάθος, να μη μου μολυνθεί. Για καιρό πίστευα πως ήταν φτιαγμένη σε λάθος χέρι. Πως κάποιος, κάτι, δεν ξέρω κι εγώ, τη ζωγράφισε στη λάθος μεριά. Το δεξί μου θα έπρεπε να την έχει, σκεφτόμουν. Το “καλό”. Μα ύστερα κατάλαβα πως ούτε το χέρι  μου ήτανε δικό μου και πως ούτε είχα το δικαίωμα αυτής της κτητικότητας πάνω σε τούτη τη γραμμή που για λίγο πάρκαρε στα μέρη τα δικά μου και πως ακόμα...

Διαβάστε περισσότερα

Λευκό ποινικο μητρώο

Ξεκίνησα εντελώς βαριεστημένα τη διαδρομή. Δουλειά, σπίτι, έτοιμο φαγητό, σκουπιδοσακούλες, λερωμένος νεροχύτης, ένα μαξιλάρι στον ιδρώτα και ύπνος. Για να κάνω και πάλι τα ίδια την επόμενη μέρα. Η τσάντα ενοχλητικά τριβόταν στο πουκάμισό μου. Το βάρος της από το laptop άφηνε και πάλι το σημάδι του στον ώμο μου. Πλέον είχε κάνει κανονικό βαθούλωμα όπως αφήνουν τα κορμιά μας στους καναπέδες σαν καθόμαστε με τις ώρες στην τιβί. Όταν το είπα αυτό στον Τάσο, το συγκάτοικό μου, πίνοντας παγωμένη μπύρα και χαζεύοντας μαζί τις αηδίες στο κουτί, τον μυαλοφάγο όπως τον λέω, γύρισε και με κοίταξε αδιάφορα. Έπιασα...

Διαβάστε περισσότερα

Ελένη, του Κώστα Θερμογιάννη

Ο Κώστας Θερμογιάννης δεν είναι μόνο ένας καλός συγγραφέας και πολύ καλός χειριστής του Λόγου. Έχει βαθιές φιλοσοφικές ανησυχίες πράγμα που φαίνεται από την αρχή αυτού του υπέροχου βιβλίου μέχρι και το τέλος του. Δεν είναι όμως μόνο η ανάγκη μελέτης του Ανθρώπου, της σχέσης του με τους ‘Αλλους, με τη Ζωή, με το Θάνατο που κάνει το έργο να λάμπει πραγματικά, αλλά το φιλοσοφικό  και επιστημονικό υπόβαθρο του συγγραφέα που αναδεικνύει αυτή την δουλειά. Ποια είναι η Ελένη; Η Ελένη θα λέγαμε με σιγουριά πως είναι το Φως που έχουμε όλοι μέσα μας. Είναι η Λάμψη μας. Αυτή...

Διαβάστε περισσότερα

Μολύβι

Βαστάω το μολύβι. Το σέρνω στο χαρτί. Σαν τα βήματά μου. Λέξεις κουρασμένες. Ένας δρόμος μια κόλλα λευκή. Κουράγιο δεν έχω για στολίδια. Μήτε δέντρα. Μήτε λουλούδια. Μήτε πουλιά να πετούν. Μήτε αστέρια να ξαγρυπνούν μαζί μου. Νύχτα σε φόντο λευκό κι εγώ με το μολύβι, σαν κοντάρι από σκούπα μια μάγισσα δίχως ξόρκια παρά μόνο τούτο το ξόρκι ακινησίας που κάποτε μου περίσσεψε. Μας μάγεψα σε τόσες λέξεις. Μας μεταμόρφωσα σε τόσες γραμμές. Ιστορίες πεταμένες στο δωμάτιο. Σαν ιπτάμενοι δίσκοι. Σαν πούπουλα. Σαν λευκές  μπάλες από αφρολέξ σε γυάλινη μπάλα που κουνάς για να χιονίσει. Είμαι εκεί μέσα....

Διαβάστε περισσότερα

Ο αέρας φυσά την ανάγκη σου

«Ο αέρας φυσά την ανάγκη σου», έγραψε και σήκωσε το κεφάλι του ψηλά στο μικρό καφενεδάκι. Ο ζεστός αέρας άγγιξε τα ξερά χείλη του. Ένιωσε διψασμένος κι ήπιε από το ποτήρι με το παγωμένο νερό που μόλις του είχε σερβίρει ο Σταύρος, ο σερβιτόρος του καφενείου «Η ωραία θέα». Ξαναγύρισε στο σημειωματάριο του. Καφέ σκληρό εξώφυλλο και κρεμ σελίδες με γραμμές εσωτερικά. Είχε ακόμα έντονη τη μυρωδιά από το σπίτι του. Δεν πρόλαβε να χορτάσει ακόμα τις διακοπές, να φρεσκαριστεί από τον κυκλαδίτικο αέρα, να γεμίσει με αρμύρα από τις όμορφες θάλασσες. «Ο αέρας φυσά την ανάγκη σου. Όπως εγώ...

Διαβάστε περισσότερα

Τα φράγκα

-Χαμογέλα. Σε βλέπει η θεία. Τι το ‘θελες το σκουλαρίκι μου λες; (η θεία καρφώνεται στο αυτί του Γιάννη) -Μάνα άσε μας. Θα βάζω ό,τι θέλω -Μίλα πιο σιγά πια. Ναιιι θεία μου, ο Γιάννης μου πήρε 20 στα μαθηματικά. Ο καθηγητής του μας λέει ότι θα σκίσει στις Πανελλήνιες! (η θεία ενώνει τις παλάμες της) -Και; Μετά; Τι θα κάνω; Θα είμαι σκισμένος; -Σώπα αγόρι μου. Θα σε ακούσει… -Και; Αυτή θα μου δίνει λεφτά να με ζει; Μόνο εσύ νομίζεις ότι θα πάρεις την περιουσία της! -Γιάννη! Σταμάτα πια! Τι είπες θεία; Τι θέλει; Α… γιατρός θέλει...

Διαβάστε περισσότερα

Ή όλα ή τίποτα

Ξεκούμπωσε το πουκάμισό της. Κι ύστερα έγειρε μπροστά του προκλητικά. «Ή όλα ή τίποτα», του είπε ψιθυριστά. Δεν την κοίταξε. Έσφιγγε μονάχα τα χέρια του στο τιμόνι. «Φοβάσαι; Πιάσε να. Δεν είναι τίποτα ψεύτικο», του είπε ειρωνικά. «Θα σταματήσεις;» της είπε κοιτάζοντας στο απέναντι μαγαζί. «Γίνεσαι γελοία…» «Εγώ; Εγώ αγοράκι μου εσένα περιμένω να γίνεις περισσότερο άντρας. Μα γίνονται άντρες παιδιά σαν κι εσένα; Πίσω από φουστάνια μανάδων τρέχετε. Μα εγώ δεν είμαι μάνα σου», του είπε φτύνοντας στο πρόσωπό του. «Αλίκη!» είπε και σκούπισε το πρόσωπό του κοιτάζοντάς την θυμωμένα. «Μπα; Έχεις φωνή; Για κοίτα. Σε κανένα οργασμό...

Διαβάστε περισσότερα

Η μπαλωματού

Στη γωνία του θεάτρου, η Αλεξάνδρα δεν χειροκροτεί. Το έργο τελείωσε. Ο κόσμος σηκώνεται. Πάει τα πόδια της στο πλάι μηχανικά για να περάσουν οι διπλανοί. Κρατά τη τσάντα αγκαλιά. Τα δάχτυλα σφίγγουν το λουράκι. «Ράψε ράψε ράψε, δυο γύρους κάνει η ομορφιά κι ύστερα σβήνει κλάψε» έλεγε η μάνα της και έραβε τα λουριά στη σάκα της κάθε χρονιά για να της κάνει και πάλι, προσθέτοντας ύφασμα. «Πάλι ψήλωσες εσύ!» της φώναζε σα να φταίει. «Τράβα να φέρεις και τα παντελόνια και τις μπλούζες σου να δω πώς θα στα μεγαλώσω κι αυτά πάλι». Η Αλεξάνδρα με τα...

Διαβάστε περισσότερα

Καταγραφή

Ο Κυριάκος είχε δυο αυτιά μακριά που φτάναν στα πόδια του. Η Αγγελική τον τάιζε στο πάτωμα. Κονσέρβα και λίγα μπισκότα. Εκείνος της γάβγιζε κουνώντας την ουρά. Κι εκείνη τον χάιδευε δυο φορές στο κεφάλι. Η Στέλλα πάντα ήθελε έναν αρκούδο στα μέτρα της. Σαν εκείνο που δεν είχε μικρή. Τύλιγε τις κουβέρτες μια μπάλα και βαθούλωνε δυο μεριές για μάτια. Κι ύστερα του έφτιαχνε ένα στόμα και έβαζε το κεφάλι της μέσα […]...

Διαβάστε περισσότερα

Ο φίλος

Ο φίλος μου πενθεί. Κάτω από ένα σεντόνι λευκό στα μαύρα ντυμένος άγγελος. Τα φτερά γαργαλάνε το σώμα του. Τα βράδια στριφογυρνά στο κρεβάτι ξερνώντας πούπουλα. Ο αέρας από το παράθυρο τα σκορπά στα σοκάκια γυρεύοντας υποψήφιους έκπτωτους. Ο φίλος μου κλαίει Τα δάκρυά του δεν είναι υγρά. Σαν σερπαντίνες απλώνουν κάθε που συναντούν μία λύπη. Καμιά φορά τα ταιριάζει με την μύτη ενός κλόουν που έπαψε να τη φορά σαν έχασε το στοίχημα να μείνει άβαφος για μια ολόκληρη ημέρα...

Διαβάστε περισσότερα

Χρονικό αποτύπωμα

Ο χρόνος πάντα θα βάφει. Λίγο παραπάνω μαύρο. Με το πινέλο. Πάνω στη σκιά που αφήνει το σώμα.  Κάθε χρονιά και μια πινελιά να τη γιγαντώνει. Ένα πινέλο που με μια εικονική αταξία βάφει αφήνοντας κενά. Τρύπες που γλιτώνει το φως ή τρύπες που χάνει η σκιά. Το χρονικό αποτύπωμα αμετάφραστο στον άξονα της ζωής. Στη μετά θάνατον ανάλυση τα στοιχεία συλλέγονται λεπτομερώς ανάμεσα στα φλυτζάνια με τον ελληνικό και τα παξιμάδια, τις βαριές κορνίζες και τα λιβάνια. Όσο όμως ετούτη η σκιά σέρνεται στο διάστημα ύπαρξής της, τότε όλα είναι ακόμα αδιαφανή και δύσπεπτα. Ο χρόνος μετρά με...

Διαβάστε περισσότερα

Έκθεση φωτογραφίας του Δήμου Βριλησσίων

” Πορτραίτο-Τοπίο-Ρεπορτάζ @ Βριλήσσια 2017 “ Για μία ακόμη χρονιά, τα τμήματα προχωρημένων, αρχαρίων  και εφήβων του Φωτογραφικού Εργαστηρίου του Δήμου Βριλησσίων, σας προσκαλούμε από 26 έως 28 Μαΐου 2017, στην αίθουσα Μουσών του Πνευματικού Κέντρου του δήμου Βριλησσίων (Κισσάβου 11), στην ετήσια έκθεση φωτογραφιών μας με θέμα: «Πορτραίτο-Τοπίο-Ρεπορτάζ» Με αγάπη και δημιουργική αγωνία, πορτραίτα συνανθρώπων μας που ανήκουν στην λεγόμενη «τρίτη ηλικία», τοπία και στιγμές καθημερινότητας, αποτέλεσαν αφορμές αποτύπωσης για τους φωτογραφικούς φακούς μας. Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 26 Μαΐου 2017, ώρα 18:30 Διάρκεια έκθεσης: Παρασκευή 26 Μαΐου έως και Κυριακή 28 Μαΐου 2017 Ώρες λειτουργίας έκθεσης: 18:00-21:30 Επιμέλεια...

Διαβάστε περισσότερα

Στον κάδο

Την βρήκα δυο τετράγωνα πέρα από το σπίτι μου. Πετάγαμε μαζί τα σκουπίδια μας. Τόσο πεζό. Καθημερινό και βρώμικο. Ήταν καλοκαίρι. Φόραγε μια κοντή μαύρη ρόμπα σατέν πάνω από το εμπριμέ νυχτικό της. Βάσταγε δυο βαριές σακούλες. Το καταλάβαινες από τα χέρια της κι ας μην καμπούριαζε. Ήρθε την ώρα που πάταγα το έμβολο με το πόδι για να ανοίξει ο κάδος και μου έκανε νόημα με το κεφάλι να περιμένω. Σήκωσε πάνω από το σώμα της τα σκουπίδια και τα πέταξε βίαια. -Σκουπίδια. Γεμίζουμε κάθε μέρα με σκουπίδια, μου είπε χωρίς να με κοιτά. Έβαλε το χέρι της...

Διαβάστε περισσότερα

Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς

Το ρολόι χτυπά. Ο Άκης σηκώνεται σαν ελατήριο. Περπατά στα σκοτεινά και αρπάζει τα ρούχα από τη στοίβα. Ένα εσώρουχο από το συρτάρι, φανέλα και κάλτσες και καρφί για την τουαλέτα. Ρίχνει όσο πιο πολύ νερό μπορεί στα πρησμένα του μάτια. Κι ύστερα για λίγα δευτερόλεπτα κοιτά στον καθρέφτη. Γυρίζει πότε δεξιά και πότε αριστερά παρατηρώντας τις καινούριες του άσπρες τρίχες στους κροτάφους και την νέα αραίωση προς τα πάνω. Ξαναρίχνει νερό. Βουρτσίζει βιαστικά τα δόντια του. Ντύνεται γρήγορα και κάνει μια μικρή στάση στο διπλανό δωμάτιο. Μια κουκέτα μπλε και κόκκινη φωτίζεται από πύραυλους και μαγικά λουλούδια. Πλησίασε...

Διαβάστε περισσότερα

Πλησίασε

Πλησίασε- Μια αλήθεια να περνά η αγάπη από τη βελόνα. Κόκκινη κλωστή ψέμα να στάζει Πλησίασε-  Τα χέρια σου να κινούνται από το δικό μου σώμα. Ερωτική μαριονέτα Πλησίασε- Κύλα σαν  δάκρυ πάνω μου. Σαν πόνος που στρυμωγμένα χωρά να σε φωνάξω Πλησίασε-  Άφησε αν τολμάς γυμνό το σ’ αγαπώ. Με έναν πόθο ανίκητο. Αυτόχειρας. Πλησίασε...

Διαβάστε περισσότερα

Συμφωνία

-Από τώρα να εξηγούμαστε. Δεν θα έχει συνέχεια. -Γιατί; -Γιατί αυτός είναι ο όρος μου -Βάζεις πάντα όρους; -Πάντα -Γιατί; -Γιατί προτιμώ να αντέχω -Από τι; -Από το να μην αντέχω -Δεν καταλαβαίνω -Δεν απαιτείται -Σαν οδηγίες χρήσης -Πες το κι έτσι -Οι άνθρωποι όμως… -Οι άλλοι -Οι άλλοι έστω -Όχι εγώ. Όχι εσύ. -Εσύ μπορεί. Εγώ όμως… -Δεν είσαι μόνος -Τι εννοείς; -Αποτελούμε οντότητα -Τι οντότητα; -Του εγώ και εσύ. -Μία; -Μία ανάμεσα σε πολλά εγώ και σε πολλά εσύ -Και αυτό τι σημαίνει; -Διακριτά μοναδικά γνωρίσματα. Χαρακτηριστικά -Κι αυτό δίνει το δικαίωμα… -Ναι αυτό από μόνο του...

Διαβάστε περισσότερα

Αθανασία

Στο πιο όμορφο νησί του κόσμου. Μια ανάσα χωριό. Ίσα που θα μπεις ίσα που θα βγεις. Μια μικρογραφία. Στο χάρτη καμιά φορά παραλείπεται. Με καρυδιές που κιτρινίζουν και μαυρίζουν τα δάχτυλα. Ένα αραχνιασμένο σχολείο. Κούνιες σιδερένιες που λείπουν. Ένας δρόμος που περνά από ασβεστώματα που επιμένουν να γιορτάζουν την Παναγιά. Σπίτια που μυρίζουν κρασί και λάδι και τσικουδιά. Μια εκκλησιά να δεσπόζει εκεί στη μέση του, η μητρόπολη και άλλη μια να γιορτάζει κάθε τ’ Άη Γιώργη με τα σφαχτά και τα μαγειρευτά να ευλογά τους χωριανούς που δουλεύουν σκληρά. Τα κουδούνια από τα πρόβατα ανταγωνίζονται τα μεγάφωνα...

Διαβάστε περισσότερα

Η λύσις

Μια φορά και έναν καιρό, από εκείνους τους περίεργους καιρούς που κανείς δεν ξέρει τι θα ξημερώσει και πώς, μια ιστορία -αυτή που θα σας πω- ξεκίνησε κάπου εδώ, σε μια παραλία άκρως τουριστική. Από εκείνες που έρχονται χιλιάδες και χιλιάδες οικογένειες από όλα τα μέρη της γης για να τη γνωρίσουν και γεμίζουν κάθε εκατοστό -μη σας πω και χιλιοστό- της αμμουδιάς της με ψάθες ομπρέλες, αντηλιακά, μπρατσάκια, φουσκωτά και σκουπίδια. Ναι, η ιστορία μας σε αυτήν την παραλία ξεκινά και μάλιστα σε έναν από τους πιο δύσκολους μήνες. Μήνα Αύγουστο και μάλιστα από εκείνους τους Αυγούστους που...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest