Select Page

Ένα ταξίδι στου ονείρου τον αέναο χρόνο….

Ένα ταξίδι στου ονείρου τον αέναο χρόνο….

(Φωτογραφία: Αθηνά Χλωρίδου © 2016)

 

…στο δέκατο πέμπτο λογοτεχνικό μας ταξίδι, θα σας οδηγήσουμε με την φίλη Νάντια Βαβάση στα μονοπάτια ενός αέναου ονείρου.

 Το καράβι φεύγει… ας ξεκινήσουμε λοιπόν…

 

Ταξίδι στο χρόνο

(….γράφει ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος)

…σήμερα πήγα σε μέρη απάτητα, γνώρισα έναν Άνθρωπο που η σιωπή του έγινε  αιτία να σταθώ  αμίλητος δίπλα του κρατώντας ομοίως από ένα χαρτί στο δεξί μας χέρι . Δυο ξένοι που κοιτούσαν τη θάλασσα. Δύο ξένοι που δεν είπαν λέξη, ,αφού έκρυβε τόσα πολλά το βλέμμα του, που συνάντησα ανάμεσα στα άλλα και όσες απαντήσεις έψαχνα να βρω ματαίως στη λογική.

Έπειτα του έδωσα το χαρτί που σημείωνα κάποιο μου ποίημα που τελείωνε με τους στίχους  «….πονάω τόσο που δε βρίσκω τόπο να πεθάνω…» και ύστερα δίχως να γυρίσω να τον αντικρίσω, κίνησα προς τα σύννεφα αναζητώντας ηλιαχτίδες.

Γρήγορα  ωστόσο σκόνταψα σε κάποιο όνειρο που είχα από μικρός: Να «διαβάζω» τις ψυχές των ανθρώπων, γιατρεύοντας συνάμα και  τις πληγές όσων δεν ξεχνούν μα μένουν κολλημένοι για χρόνια ολόκληρα στο παρελθόν.

 Γιατί η λογική από κει ξεκινά, απ’ την καρδιά, «φιλτράροντας» την αλήθεια και απορρίπτοντας τα όμορφα, μα τόσα κενά λόγια…

Ταξίδι στο όνειρο

(…δια χειρός Νάντιας Βαβάση)

Κι ενώ ή σκέψη μου ανέβαινε τους απόκρημνους βράχους του παιδικού μου ονείρου, με  πλησίασε σαν σκοτεινή μορφή και σαν αερικό Εκείνη και με έβγαλε από επίπονες σκέψεις… Έμοιαζε θαρρείς και τόση ώρα δεν είχα κάνει βήμα μακριά της. Στεκόταν εκεί, με μάτια γαλανά κι απόκοσμο βλέμμα, κι ήταν σαν να μ’ αγκάλιαζε ολάκερο με τη θλίψη και την ηρεμία της, δίνοντας μου ένα χαρτί όμοιο μ’ αυτό που κρατούσα κι εγώ μέχρι πριν λίγο.

Το βλέμμα μου στάθηκε στα ρυτιδιασμένα χέρια της, που πάνω τους διέκρινα κοψίματα και ρωγμές, σαν αντανάκλαση της καρδιάς της…

Γιατί, ναι, ήμουν σίγουρος πως αυτή ή γυναίκα κρατούσε στους ώμους της και στη σιωπή της, όλο τον πόνο του κόσμου, όντας το  κλειδί ασφαλείας που φυλάκιζε στο σεντούκι της μνήμης, τη χαρά και την ευτυχία που κάποτε είχε νιώσει. Σιωπηλά, μην τύχει και πετάξει μακριά σαν αποδημητικό πουλί, δίχως όμως φωλιά δική του, προφύλασσε αυτό το ελάχιστο, αυτό το λίγο που για κείνη σήμαινε τα πάντα, σήμαινε μια ολόκληρη ζωή… Το παρελθόν φαινόταν να ‘χει στιγματίσει  κάθε κύτταρο της, κάθε σπιθαμή νου, σώματος και καρδιάς, αφήνοντάς την άδειο άνθρωπο, ένα σώμα κινούμενο μηχανικά δίχως περίσσεια ψυχής. Γιατί κάθε μέρα πάλευε με τους δαίμονες της για να τη σώσει, για να μην τη χάσει τελείως… Άλλοτε, τους νικούσε κι ένα μειδίαμα ξεπρόβαλε δειλά δειλά, στα παγωμένα από τον πόνο χείλη. Κάποτε όμως γίνονταν ένα μ’ αυτούς και ολάκερη ή ύπαρξη της σιωπούσε το μαστίγωμα του πόνου… εκτός απο τα μάτια της, καθρέπτης της ψυχής της, εκείνα μαρτυρούσαν κάθε απόκρυφη σκέψη της… κάθε κρυμμένη θλίψη… όπως τώρα…

Ναι, ήμουν σίγουρος, την ξέρω αυτή τη μάχη. Χρόνια πολεμώ με τους δαίμονες μου… χρόνια νιώθω να με καίει η φωτιά της απόγνωσης… χρόνια κυλάω στην κατηφόρα της απελπισίας… χρόνια ξεπλένομαι στην θάλασσα του πόνου… χρόνια ψάχνω τόπο… να πεθάνω… μα δεν βρίσκω πουθενά…

Τα μάτια της πέταγαν σπίθες, σαν με κοιτούσε, ή έκφραση της σπασμένη σαν πορσελάνινη κούκλα, τα μαύρα μακριά μαλλιά της ριγμένα στο σώμα, άτσαλα και ανακατεμένα, σαν κάποια μάχη να ‘χε δώσει νωρίτερα… θαρρώ με τον εαυτό της. Και ή επισφράγιση του λογισμού μου ήρθε, μόλις ξεδίπλωσα  το τσακισμένο από τον καιρό και νοτισμένο,-άραγε από τα δάκρυα;-, χαρτί… ένιωθα πως ο,τι διάβαζα ήταν ή απεγνωσμένη κραυγή ενός νεκρού παρελθόντος…τα ουρλιαχτά της ζωής που δεν  έζησε, τα όνειρα που μεταλλάχτηκαν σε εφιάλτες… τα δακρυσμένα φιλιά ενός πληγωμένου  πόθου… η αγκαλιά μιας ραγισμένης οπτασίας.

«Ο έρωτας σκότωσε με τη λεπίδα της σιωπής τη ζωντανή αγάπη», έγραφε το χαρτί και εγώ κοιτώντας μια το χαρτί και μια την γυναίκα, προσπαθούσα να αποκωδικοποιήσω όλα όσα μου έλεγε… δίχως μιλιά… μα  μόνο με το βλέμμα της, χάιδευε τις λέξεις και τις εναπόθετε στην σκέψη μου, διαπερνώντας όλο μου το είναι…

Ο ενδότερος λόγος στην ύψιστη έκφραση… χωρίς φωνή…

 Άραγε το τίμημα της αγάπης που κάποτε ένιωσε, το πλήρωσε με τη σιωπή της; Ίσως το καλύτερο θα ήταν να σιωπούσε. Τα λόγια κάποιες στιγμές χάνουν το ουσιώδες νόημά τους. Τα μάτια είναι εκείνα που φανερώνουν πιότερα “μιλώντας” στην ψυχή, δίχως να χάνονται στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των περιττών λέξεων. Εκκωφαντική σιωπή και των δυο μας… ούρλιαζε στην άκρη του γκρεμού, πέρα από τα βράχια, στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου, στην γκρίζα αγκαλιά του Αιγαίου… τόσο κοντά μα και τόσο μακριά σε μια αρχή μα και σ’ ένα τέλος. Ένα βήμα κι όλα θα άλλαζαν… Ξάφνου, έκανε να φύγει, και πριν προλάβω να αντιδράσω, κοντοστάθηκε για δευτερόλεπτα, “βούλιαξε” τα μάτια της ως το τέρμα του βυθού, σαν να ρούφηξε οξυγόνο η ψυχή της, τόσο όσο χρειαζόταν για να ανασάνει τα δικά της σιωπηλά λόγια, γύρισε, κάρφωσε το βλέμμα της πάνω  μου, και  μου χάρισε το πιο λαμπερό χαμόγελο που έχω δει πότε… γεμάτο αγάπη και αλήθεια… αυτά τα πολύτιμα, που πάντα αναζητώ… αυτά που τα προσφέρει η ζωή στους μαχητές των ονείρων…σε εκείνους που τερματίζουν το παιχνίδι του πόνου και ή ζωή τους ωθεί σε νέα εκκίνηση… τους προκαλεί, δίνοντας τους μια δεύτερη ευκαιρία, να βαδίσουν σιμά στο ηλιοβασίλεμα… και σε μια όμορφη ανατολή μετά το λυκαυγές.

Ναι, πλέον ήμουν σίγουρος πως όσοι πόνεσαν πολύ, σαν ανταμώνουν στο ταξίδι της ζωής, λάμπουν από αγάπη… Γιατί αυτοί τη γνώρισαν αληθινά• όπως εκείνη κοιτώντας με στα μάτια και νιώθοντας πόσο σημαντική ήταν για μένα…και ξαφνικά ή λάμψη έγινε σμήνος κεραυνών, που ηλέκτριζαν κάθε μου αλήθεια και την έφερναν μπρος στα μάτια μου βλέποντας όλα όσα δεν είχα δει σε μια στιγμή… όλες οι απαντήσεις που γύρευα σε μια λυτρωτική αυταπάρνηση… Ο ορίζοντας ενώθηκε μαγικά με τη θάλασσα. Έγινε ένα σώμα μ’ εμένα και κείνη, ανυψώνοντας το αποκορύφωμα των τεσσάρων αισθήσεων μας να κολυμπήσει στη θάλασσα της ελευθερίας, σφραγίζοντας για πάντα το σκοτεινό υπόγειο  των αναμνήσεων. Τη στιγμή που χάθηκε από τα μάτια μου, έμοιαζα πλέον ελεύθερος να δεχτώ το τίμημα της αγάπης…

Μπήκε για λίγα λεπτά στη ζωή μου, σαν έκπτωτος άγγελος, όμως σε αυτά τα λεπτά έζησα όλη μου τη ζωή. Κάθε μου λάθος, πάθος, ψέμα και δειλίες, ενώθηκαν με την γλυκόπικρη αλήθεια της αθάνατης αγάπης και χωρίστηκαν από το νέκταρ του θνητού έρωτα. Ήξερα πως ο δρόμος μου θα ‘ταν δύσβατος και μοναχικός, όμως ή σκέψη μου ελεύθερη, το μέλλον μου πλέον σαν κενό βιβλίο, κι εγώ θα ‘βαζα σε σειρά τις λέξεις σε κάθε σελίδα…ως τον επίλογο τον όποιο θα χρωμάτιζε ΕΚΕΊΝΟΣ, με τα πινέλα της  ζωής μου… Ένας καμβάς  ελεύθερος , με χρώματα που εγώ θα διάλεγα, με  ανύπαρκτες πλέον σκιές μα έντονο κόκκινο κοραλλί, σαν της καρδιάς το χρώμα… Ένα απόσταγμα ονείρου, μια φλογερή σκέψη, μια ζοφερή πραγματικότητα και ένα όνειρο δικό μου,  το δικό μου παιδικό όνειρο… που  πλέον έζησα για να υπάρξω…

(Νάντια Βαβάση©2016)

 

Λίγα λόγια για την συγγραφέα Νάντια Βαβάση

Γεννήθηκα ένα ξημέρωμα του Απρίλη,  το 1980 στην Αθήνα, μαζί με το ξύπνημα της Άνοιξης.

Διαμένω, στα Σεπόλια Αττικής, μεγάλωσα στον τέταρτο μεγάλο Δήμο της Ελλάδας, στο Περιστέρι και στο παραθαλάσσιο χωριό της Εύβοιας, Πολιτικά, στο οποίο διατηρώ Εξοχική κατοικία,  όπου από 40 ημερών δέθηκα με αυτό τον τόπο, λάτρεψα τα “τρελά νερά” του Ευρίπου και την μόνιμα χιονισμένη Δίρφη και από τότε η Θάλασσα αποτελεί το καταφύγιο και  την έμπνευση μου αλλά και τη μεγάλη μου αγάπη, ασκώντας μαζί με την γραφή, καταλυτική επίδραση στην  αποφόρτιση όλων μου των  συναισθημάτων.

Κατάγομαι από την Κεφαλλονιά και την Πάτρα, έχω τελειώσει το τμήμα Παιδαγωγικού Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αν και στόχος μου ήταν η Παιδιατρική.

Γνωρίζω άπταιστα την Αγγλική Γλώσσα, έχω ολοκληρώσει σεμινάρια Μάρκετινγκ και Δημόσιες Σχέσεις και έχω πτυχίο Πληροφορικής και οργάνωσης Logistics. Το 2004 συμμετείχα ως Εθελόντρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Μια μοναδική εμπειρία που στιγμάτισε και χρωμάτισε την πορεία μου, ως άνθρωπο.

 Έχω εργαστεί σε εταιρίες κινητης/σταθερής επικοινωνίας στο τμήμα  πωλήσεων, διατηρούσα επί χρονιά δικό μου κατάστημα Ιταλικών/Ισπανικών επίπλων και υαλικών,  στο κέντρο του Περιστερίου,  με διαχείριση εισαγωγών-εξαγωγών, και τα τελευταία έξι χρόνια εργάζομαι στον Εκδοτικό οίκο Κωσταρά, στο τμήμα επιμέλειας Ιατρικών κειμένων, εκπαίδευσης πωλητών και στις τηλεφωνικές πωλήσεις.

Η γραφή και η ζωγραφική μπήκαν στη ζωή μου από πολύ μικρή,  αφού γράφω τα δικά μου “Ποιήματα”  και ζωγραφίζω από το Δημοτικό με διάκριση του Πανεπιστήμιου Cambridge και για τις δυο αγαπημένες μου Τέχνες, έχοντας χρόνια “δάσκαλο” τον  οικογενειακό φίλο της οικογένειας μου, τον μεγάλο και αγαπημένο μου ποιητή, Οδυσσέα Ελύτη.

Επίσης,  λατρεύω την ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη και της Μαρία Πολυδούρη.

Είμαι εμπνεύστρια και δημιουργός της λογοτεχνικής σελίδας και ομάδας Bookaholic Thoughts στο Facebook, οπου συνδιαχειρίζομαι μαζί  με άλλα  3 κορίτσια της γραφής, αλλά και του ομώνυμου blog στο Internet.

Η αρχή μου όμως σε λογοτεχνική ομάδα στο Facebook,  έγινε πριν χρόνια στους “Θεματοφύλακες βιβλίων” και φυσικά αποτελεί ξεχωριστό και αγαπημένο κομμάτι στην ψυχή μου.

Επισης, διατηρώ προσωπική σελίδα στο Facebook,  με καταχωρημένες κάποιες από τις “σκέψεις” μου.

Η πρώτη μου, επίσημη συγγραφική κίνηση και ουσιαστικά η είσοδός μου στο χώρο που αγαπώ παιδιόθεν, στο χώρο της γραφής,  είναι μέσα από  την συγγραφική εμπειρία και ευκαιρία που μου χάρισε ο αγαπημένος φίλος και εξαίρετος Λογοτέχνης Θεόφιλος Γιαννόπουλος στο κοινό μας “Ταξίδι στο όνειρο”.

Επίσης, ήμουν μια από τις παρουσιάστριες της πρώτης παρουσίασης στην Αθήνα στις 11/1/16,  του βιβλίου “Ο Θεός άργησε πολύ”, της φίλης και συγγραφέως,  Σοφίας Κραββαρίτη.

Είμαι στη διαδικασία συγγραφής, το τελευταίο διάστημα και  ευελπιστώ σε λίγο καιρό να ολοκληρώσω το έργο μου και να  στεγάσω τα όνειρα μου σε έναν Εκδοτικό οίκο.

Τρόποι επικοινωνίας:

Email: nadiavavasi18@gmail.com

Στο Facebook στην  σελίδα μου “Από τυπωμένες σκεψεις

αλλά και στο Bookaholic Thoughts (ομάδα, σελιδα,blog)

Fb Ομάδα https://www.facebook.com/groups/830292303734806/

Fb Σελίδα

https://www.facebook.com/Bookaholic-ThoughtsCulture-and-Art-1501916463458087/

Blog

http://bookaholic-thoughts.blogspot.gr/?m=1

 

Για να συμμετέχετε και εσείς σε μια λογοτεχνική συνεργασία μας ,-με διήγημα ή ποίημα-, μπορείτε να έρθετε σε επαφή με προσωπικό μήνυμα στο www.facebook.com/giannopoulos.theofilos

Επιμέλεια κειμένου

Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος γεννήθηκε και ζει στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης. Δραστηριοποιείται ως συγγραφέας, ποιητής, αξιολογητής και λογοτεχνικός επιμελητής μυθιστορημάτων, ομιλητής σε παρουσιάσεις βιβλίων, καθώς και ως αρθρογράφος σε πολιτιστικές ιστοσελίδες. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους, διεθνείς και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς κι έργα του συμμετέχουν σε ανθολογίες διηγημάτων και ποίησης. "Το Αγκάθινο Στέμμα" από τις εκδόσεις ΕΞΗ είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Για περισσότερα στοιχεία σχετικά με την πλοκή, καθώς και για να διαβάσετε δωρεάν το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, μπορείτε να επισκεφτείτε την παρακάτω ιστοσελίδα: http://ekdoseiseksi.gr/shop/ελληνική-λογοτεχνία/το-αγκαθινο-στεμμα/ Τρόπος επικοινωνίας: www.facebook.com/giannopoulos.theofilos

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!