Select Page

Έξι και τριάντα, χαμογέλα και ζήσε!

Έξι και τριάντα, χαμογέλα και ζήσε!

woman-429995_1920

Υπάρχουν σίγουρα στιγμές που αναρωτιέσαι γιατί η ζωή να είναι τόσο μονότονη. Ίδια καθημερινότητα, ίδιες ασχολίες, ίδια πρόσωπα… Πόσο το βαριέσαι… Τι να φταίει;

Πλησιάζει 06:30, πρέπει να εγκαταλείψω τη θαλπωρή του κρεβατιού μου και να ετοιμαστώ, έχω μάθημα. Μακάρι να γινόταν αυτό το ΚΑΤΙ, να άλλαζε για μια φορά το σήμερα, μια αλλιώτικη νότα να αντηχούσε στους τέσσερις τοίχους που νιώθω να φυλακίζουν τη ζωή μου. Μήπως είμαι υπερβολική; Όχι, σίγουρα όχι.

Βυθισμένη καθώς ήμουν στις σκέψεις αυτές, μια άλλη σκέψη, πιο γρήγορη από τις άλλες, φτάνει στο μυαλό μου: βιάσου, θα χάσεις το λεωφορείο! Αναπνέω βαθιά και σχεδόν αστραπιαία σηκώνομαι, με καρδιά πιο βαριά από ποτέ. Κινητό, γυαλιά, πορτοφόλι και δεν κατάλαβα πότε βρέθηκα να κάθομαι ήδη στο λεωφορείο. Στρέφω το βλέμμα μου έξω από το παράθυρο. Ξημερώνει… Πόσο ωραίος φαίνεται ο ουρανός αυτή την ώρα… Αμέσως η ψυχή μου γαλήνεψε κάπως με αυτή την εικόνα, όμως οι δυσάρεστες πρωινές σκέψεις δεν έλεγαν να με εγκαταλείψουν.

Ένα απότομο φρενάρισμα του οδηγού με έκανε να διακόψω τον ειρμό μου και να παρατηρήσω τους ανθρώπους που επιβιβάζονταν. Και τότε, μαζί με τη σκέψη μου ένιωσα να σταματά κι ο χρόνος. Ξεχώρισα κάποιον που -αν και αγουροξυπνημένος- καλημέρισε με ένα τεράστιο χαμόγελο τον οδηγό και αφού στάθηκε λίγο πιο μπροστά μου, ξεκίνησε κουβεντούλα με τους φίλους του. Όσο τον περιεργαζόμουν, διέκρινα δύο υπέροχα μάτια που συμπλήρωναν μαγικά την εικόνα. Τον κοίταζα τόσο επίμονα που εκείνος γρήγορα το αντιλήφθηκε και τώρα ερχόταν προς το μέρος μου!
-Καλημέρα, είμαι ο Αλέξης.
-Βίκυ, χάρηκα, βιάστηκα να απαντήσω κι ένα χαμόγελο διαγράφηκε αδρά στο πρόσωπό μου.
Εκείνη τη στιγμή που ο χρόνος είχε ήδη σταματήσει, ένιωσα πως βρήκα αυτό το ΚΑΤΙ που θα άλλαζε τη μέρα και τελικά έμελλε να αλλάξει τη ζωή μου.

Στις συναντήσεις μας, που έντυναν μοναδικά την άλλοτε “γυμνή” ζωή μου, πρωταγωνιστούσαν οι τρυφερότητες αλλά δεν έλειπαν και οι συζητήσεις-αναλύσεις για ό,τι έκανε τη ζωή μας μίζερη και μας στερούσε τη δυνατότητα να την απολαύσουμε. Ο Αλέξης με έπεισε πως κάθε μέρα είναι ένα μικρό δώρο για τον άνθρωπο, μοιάζει με τον κύκλο του ήλιου που ανατέλλει, δύει και επιστρέφει ξανά. Και πως κάθε άνθρωπος αξίζει να δίνει και να παίρνει καθημερινά πολλά χαμόγελα, γιατί δεν ξέρουμε πότε το χαμόγελο θα εξαφανιστεί μια για πάντα από το πρόσωπό μας. Σε αυτό είχε απόλυτο δίκιο. Το δικό του χαμόγελο για μένα ήταν καθημερινή πηγή δύναμης, χαράς κι αγάπης.

Κι όταν εκείνο το ατύχημα τον πήρε από κοντά μου, μαζί και το χαμόγελό του, έμειναν τα λόγια του να μου θυμίζουν πως κάποιοι ίσως περιμένουν το δικό μου χαμόγελο για να αντλήσουν δύναμη, κουράγιο… Να δουν την κάθε μέρα τους σαν μια νέα μικρή ζωή που ξεκινάει σαν γλυκιά ανατολή και επιφυλάσσει όμορφες εκπλήξεις, αρκεί να θέλουν στ’ αλήθεια να τις ανακαλύψουν… Καινούργια πρόσωπα, καινούργιες ασχολίες, καινούργιες ιδέες... Αν θες να δεις κάτι να αλλάζει, πάψε να αναρωτιέσαι τι φταίει, απλά κάνε ΚΑΤΙ, χαμογέλα και ζήσε!

 

-

γράφει η Νίκη Αλπού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

1 σχόλιο

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Γλυκόπικρη ιστορία… μου άρεσε που δώσατε έντονα το αισιόδοξο μήνυμα. Έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!