Έξι και τριάντα, χαμογέλα και ζήσε!

9.04.2016

woman-429995_1920

Υπάρχουν σίγουρα στιγμές που αναρωτιέσαι γιατί η ζωή να είναι τόσο μονότονη. Ίδια καθημερινότητα, ίδιες ασχολίες, ίδια πρόσωπα… Πόσο το βαριέσαι… Τι να φταίει;

Πλησιάζει 06:30, πρέπει να εγκαταλείψω τη θαλπωρή του κρεβατιού μου και να ετοιμαστώ, έχω μάθημα. Μακάρι να γινόταν αυτό το ΚΑΤΙ, να άλλαζε για μια φορά το σήμερα, μια αλλιώτικη νότα να αντηχούσε στους τέσσερις τοίχους που νιώθω να φυλακίζουν τη ζωή μου. Μήπως είμαι υπερβολική; Όχι, σίγουρα όχι.

Βυθισμένη καθώς ήμουν στις σκέψεις αυτές, μια άλλη σκέψη, πιο γρήγορη από τις άλλες, φτάνει στο μυαλό μου: βιάσου, θα χάσεις το λεωφορείο! Αναπνέω βαθιά και σχεδόν αστραπιαία σηκώνομαι, με καρδιά πιο βαριά από ποτέ. Κινητό, γυαλιά, πορτοφόλι και δεν κατάλαβα πότε βρέθηκα να κάθομαι ήδη στο λεωφορείο. Στρέφω το βλέμμα μου έξω από το παράθυρο. Ξημερώνει… Πόσο ωραίος φαίνεται ο ουρανός αυτή την ώρα… Αμέσως η ψυχή μου γαλήνεψε κάπως με αυτή την εικόνα, όμως οι δυσάρεστες πρωινές σκέψεις δεν έλεγαν να με εγκαταλείψουν.

Ένα απότομο φρενάρισμα του οδηγού με έκανε να διακόψω τον ειρμό μου και να παρατηρήσω τους ανθρώπους που επιβιβάζονταν. Και τότε, μαζί με τη σκέψη μου ένιωσα να σταματά κι ο χρόνος. Ξεχώρισα κάποιον που -αν και αγουροξυπνημένος- καλημέρισε με ένα τεράστιο χαμόγελο τον οδηγό και αφού στάθηκε λίγο πιο μπροστά μου, ξεκίνησε κουβεντούλα με τους φίλους του. Όσο τον περιεργαζόμουν, διέκρινα δύο υπέροχα μάτια που συμπλήρωναν μαγικά την εικόνα. Τον κοίταζα τόσο επίμονα που εκείνος γρήγορα το αντιλήφθηκε και τώρα ερχόταν προς το μέρος μου!
-Καλημέρα, είμαι ο Αλέξης.
-Βίκυ, χάρηκα, βιάστηκα να απαντήσω κι ένα χαμόγελο διαγράφηκε αδρά στο πρόσωπό μου.
Εκείνη τη στιγμή που ο χρόνος είχε ήδη σταματήσει, ένιωσα πως βρήκα αυτό το ΚΑΤΙ που θα άλλαζε τη μέρα και τελικά έμελλε να αλλάξει τη ζωή μου.

Στις συναντήσεις μας, που έντυναν μοναδικά την άλλοτε “γυμνή” ζωή μου, πρωταγωνιστούσαν οι τρυφερότητες αλλά δεν έλειπαν και οι συζητήσεις-αναλύσεις για ό,τι έκανε τη ζωή μας μίζερη και μας στερούσε τη δυνατότητα να την απολαύσουμε. Ο Αλέξης με έπεισε πως κάθε μέρα είναι ένα μικρό δώρο για τον άνθρωπο, μοιάζει με τον κύκλο του ήλιου που ανατέλλει, δύει και επιστρέφει ξανά. Και πως κάθε άνθρωπος αξίζει να δίνει και να παίρνει καθημερινά πολλά χαμόγελα, γιατί δεν ξέρουμε πότε το χαμόγελο θα εξαφανιστεί μια για πάντα από το πρόσωπό μας. Σε αυτό είχε απόλυτο δίκιο. Το δικό του χαμόγελο για μένα ήταν καθημερινή πηγή δύναμης, χαράς κι αγάπης.

Κι όταν εκείνο το ατύχημα τον πήρε από κοντά μου, μαζί και το χαμόγελό του, έμειναν τα λόγια του να μου θυμίζουν πως κάποιοι ίσως περιμένουν το δικό μου χαμόγελο για να αντλήσουν δύναμη, κουράγιο… Να δουν την κάθε μέρα τους σαν μια νέα μικρή ζωή που ξεκινάει σαν γλυκιά ανατολή και επιφυλάσσει όμορφες εκπλήξεις, αρκεί να θέλουν στ’ αλήθεια να τις ανακαλύψουν… Καινούργια πρόσωπα, καινούργιες ασχολίες, καινούργιες ιδέες... Αν θες να δεις κάτι να αλλάζει, πάψε να αναρωτιέσαι τι φταίει, απλά κάνε ΚΑΤΙ, χαμογέλα και ζήσε!

 

-

γράφει η Νίκη Αλπού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Γλυκόπικρη ιστορία… μου άρεσε που δώσατε έντονα το αισιόδοξο μήνυμα. Έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου