Έρωτας κι αστέρια

Όταν πρέπει να μείνω εκεί, όπου είμαι

εσύ είσαι που με πας στο μεθυστικό αλλού

και μοιάζεις στα μάτια μου γλυκέ κρίνε

άσπρος, αγνός σαν τα σύννεφα τ’ ουρανού.

Μα δεν είσαι κρίνος, δεν έχω δει κρίνο

αλλά χάρη σ’ εσένα κοιτάζω τον ουρανό.

Της πνευματικής μου καλλιέργειας γίνεσαι ύμνος

και πάντα για εμένα είσαι εδώ.

Τον ουρανό δεν τον κοιτάζω, τα μάτια μου δεν μπορούν

μ’ ανάγλυφες γραφές όμως μαθαίνω για όσα οι άλλοι ζουν.

Η φωνή σου, βιβλίο, γίνεται η πιο γλυκιά συντροφιά

και βρίσκεις πάντα τρόπο, να διαβείς τα μονοπάτια της καρδιάς.

Για εμένα γίνεσαι αφή, γι’ άλλους ήχος

αλλά σκιρτάς πάντα στης καρδιάς μας τον χτύπο.

Όσο οι άλλοι μας βάζουν σύνορα και αποκλεισμούς

εσύ μας ταξιδεύεις σε κόσμους ονειρεμένους και μαγικούς!

Ανοίγεις νέους δρόμους ακόμα και με την τεχνολογία,

όταν οι άλλοι λένε, πως για ’μας ένας όμορφος κόσμος είναι ουτοπία…

Γιατί για τα τυφλά μου μάτια δεν είσαι απλά σελίδες, που γυρίζουν με τα χέρια

είσαι ένα παράθυρο στο φως, στον έρωτα, στ’ αστέρια…