Νύχτα χλωμή με πρόσωπο θολό

δίχως αστέρια, δίχως φεγγάρι

στέκομαι μέσα σου και περιμένω

να έρθουν για λίγο οι αναμνήσεις μου

από τα χρόνια τα παιδικά.

Να θυμηθώ τους φίλους

να θυμηθώ τα γέλια τους και τις κινήσεις τους

δεν μπορώ φυσικά να παίξω μαζί τους

έχω πεθάνει από καιρό

σε μια ασήμαντη και ακαθόριστη στιγμή.

Το κοιμητήριο δεν χωρούσε άλλους νεκρούς

κι έτσι με ξέχασαν πολύ γρήγορα

και με έθαψαν μαζί με τα φαντάσματα του παρελθόντος,

που κανείς δεν θέλει να θυμάται.

Τώρα κρατάω συντροφιά στις σκιές από τα περασμένα

η λήθη έφραξε και την τελευταία χαραμάδα φωτός

είναι πάντα σκοτάδι εδώ μα αυτό ουδόλως με απασχολεί

αφού και πριν σε μια σκοτεινή άκρη στεκόμουν

για να μη με βλέπουν όλοι εκείνοι,

που με έστελναν στον διάβολο για να αποφύγουν

την τραγική αποκάλυψη, που μου κληροδότησαν.

Αναπαύομαι λοιπόν εν ειρήνη

κι αυτοί κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου

ήσυχοι πια που με ξεφορτώθηκαν…

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη