Select Page

Αγάπησα τα λάθη σου, αγάπα τα δικά μου

Αγάπησα τα λάθη σου, αγάπα τα δικά μου

Αγάπησα τα λάθη σου, αγάπα τα δικά μου

Το ρολόι στον τοίχο του μικρού διαμερίσματος έδειχνε δύο τα ξημερώματα. Η Νίκη είχε βυθιστεί στον καναπέ της σαν σκουριασμένο σκαρί, χρόνια βυθισμένο στον ωκεανό που έχει παρασύρει μαζί του πολλές ψυχές στο σκοτάδι του βυθού.  Εκείνη ήταν στο σκοτάδι των αναμνήσεων της για ακόμα ένα βράδυ. Πάτησε το κόκκινο κουμπάκι και άνοιξε το κουτί που ώρες ώρες ήταν η μοναδική της συντροφιά… ή μάλλον πάντα ήταν η μοναδική της συντροφιά τον τελευταίο καιρό. Ήθελε να βρει κάτι ανάλαφρο να παρακολουθήσει, κάτι που στιγμιαία θα έκανε τα μάγουλά της να συσπαστούν σε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. Ήθελε κάτι που δεν θα έδινε τροφή για σκέψη παρά μόνο για γέλιο, όχι άλλη σκέψη απόψε… Οι σκέψεις της πια όποια αφετηρία και να είχαν κατέληγαν πάντα στο ίδιο.  Πάλι και πάλι σε εκείνη, ξανά και ξανά στην παντοτινή της φίλη… έτσι δεν έγραφαν στα θρανία;  BEST FRIEND FOR EVER. Έτσι δεν έγραφαν στα λευκώματα τους; Ν+Τ = ΦΙΛΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…

Την ίδια ώρα σε μια παραθαλάσσια μονοκατοικία η Τέτα καθόταν  στο μπαλκόνι παρέα με τον Φλούφλη, καθαρόαιμο μπασταρδάκι. Του είχε λατρεία όπως και αυτός άλλωστε. Ειδικά όταν του έδινε μπισκοτάκια. Κοιτούσε την θάλασσα, όσο μπορούσε να την διακρίνει φυσικά μέσα στην νύχτα. Το μονοπάτι του φεγγαριού, της ολοστρόγγυλης σελήνης, χόρευε στον ελαφρύ κυματισμό και εκείνη το κοιτούσε και περίμενε. Περίμενε κάποιος να έρθει ή κάποια… απλά περίμενε.

Η επόμενη μέρα βρήκε την Νίκη να έχει αποκοιμηθεί στον καναπέ. Ξύπνησε από το επίμονο κουδούνισμα του κινητού. Ήταν από την δουλειά, είχε αργήσει. Ο ήλιος που υψωνόταν πάλι στον θρόνο του την βρήκε πανικόβλητη να τρέχει σαν τρελή να προλάβει τις δουλειές της.  Από την άλλη η Τέτα ξυπνούσε στην ηρεμία της. Άνοιξε διάπλατα τα παράθυρα αφήνοντας τις ακτίνες του ήλιου και το θαλασσινό αεράκι να εισβάλουν στο σπίτι και την ψυχή της. Τα καλωσόρισε και τα καλημέρισε. Η ίδια θλιβερή διαπίστωση που έκανε κάθε πρωί, ότι δηλαδή είναι για άλλη μια μέρα μόνη, της ζωγράφισε ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη. Ο σκύλος της έτρεξε με χαρά προς το μέρος της, ευτυχώς είχε ακόμα ένα πλάσμα που μπορούσε να εμπιστευτεί. Όταν είχε διαλέξει αυτό το σπίτι μόνο φωτεινά χαμόγελα φορούσε στο πρόσωπο της σαν πολύτιμα κοσμήματα. Ετοιμαζόταν για το γάμο της. Τι άγχος! Μα και τεράστια χαρά. Η φίλη της και μελλοντική κουμπάρα της την βοηθούσε σε όλα. Η Νίκη… Πάλι αυτό το όνομα ήρθε και θρονιάστηκε στο μυαλό της.  Ήθελε καιρό να της τηλεφωνήσει… πλέον το έβλεπε ξεκάθαρα. Ήθελε τόσο πολύ, μα ο εγωισμός της δεν την άφηνε. Νόμιζε πως ώρες ώρες μπορούσε να παραβλέψει το λάθος της. Μπορούσε να ξεχάσει εκείνο το βράδυ που ότι αγαπούσε την πρόδωσε. Μπορούσε; Η καρδιά της έλεγε ναι, αναπολώντας  τα χρόνια που περάσανε μαζί αυτοκόλλητες. Τις πρώτες τρέλες, τις κουβέντες τους, τους μικροτσακωμούς τους. Η καρδιά της ούρλιαζε ναι, αλλά το μυαλό…

Η Νίκη δούλευε σαν τρελή, δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει όλη μέρα. Παλιά θυμάται έκανε βόλτες, μιλούσε με τις ώρες, έκανε σχέδια, όνειρα και όλα αυτά τα μοιραζόταν, τα εκμυστηρευόταν σε ένα άνθρωπο. Την Τέτα. Την Τέτα της. Το βράδυ κοιταζόταν στον καθρέφτη και το είδωλο της της γέλαγε. Μην στεναχωριέσαι πια της έλεγε. Ένα λάθος έκανες. Ναι ήταν μεγάλο, μα το έκανες για να μην την πληγώσεις, για να μην την δεις να καταρρέει, ήθελες να την προστατέψεις από την αλήθεια. Κι αυτή; Τι σου καταλόγισε αυτή; Σε είπε ψεύτρα, υποκρίτρια ότι δεν αξίζεις την φιλία της. Ξέχνα την…  Αχ, αυτό το μυαλό…

Η Τέτα είχε ανοίξει πάλι το κουτί με τις αναμνήσεις,  εκεί μέσα έκρυβε παλιά γράμματα, φωτογραφίες, εισιτήρια, χαρτάκια… ένα σωρό πραγματάκια… είδε το προσκλητήριο του γάμου της… όχι, δεν είχε βρει ακόμα το κουράγιο να το πετάξει. Το άνοιξε… Με μεγάλη μας χαρά σας προσκαλούμε στον γάμο μας… Μεγάλη χαρά… Αρετή και Πέτρος… Πέτρος… κουμπάρα Νίκη Σάββα….  Τα χέρια της έτρεμαν, τα μάτια της θόλωσαν από τα δάκρυα που ήταν έτοιμα να δραπετεύσουν…  Εκείνο το απαίσιο βράδυ ζωντάνεψε πάλι μπροστά της. Είχε φύγει από το σπίτι, είχε φιλήσει τον Πέτρο και του είχε υποσχεθεί ότι δεν θα αργήσει, κατέβηκε να πάρει το αυτοκίνητο της και διαπίστωσε πως δεν έχει τα κλειδιά μαζί της, γύρισε να τα πάρει, μπήκε μέσα στο σπίτι, ο Πέτρος μιλούσε στο τηλέφωνο, δεν ήθελε να τον διακόψει… δεν του μίλησε απλά πήγε να πάρει τα κλειδιά της, εκείνος ήταν με γυρισμένη την πλάτη, τον άκουσε, μιλούσε τόσο τρυφερά που της έκανε εντύπωση,  πλησίασε  στις μύτες των ποδιών της και έκατσε κρυμμένη πίσω από την πόρτα. Τα αυτιά της βούιζαν μα ήταν σίγουρη για αυτό που άκουσε,  ο Πέτρος έδινε ραντεβού με μια άλλη γυναίκα. Έφυγε γρήγορα για να μην την καταλάβει. Μπήκε στο αμάξι έβαλε μπρος και έφυγε σφαίρα. Πήρε την Νίκη τηλέφωνο και κλαίγοντας της είπε αυτό που μόλις είχε μάθει. Όμως τα επόμενα δευτερόλεπτα θα ένιωθε άλλη μια σουβλιά στην καρδιά. «Το ήξερες; Τους είχες δει; Τι εννοείς Νίκη; Τόσο καιρό ξέρεις τι γίνεται και με αφήνεις στο σκοτάδι;» Άκουσε πολλές δικαιολογίες μέχρι την στιγμή που αποφάσισε να σταματήσει κάθε επικοινωνία και με τους δυο. Παρόλο που την συνέτριψε η προδοσία του άντρα της, αυτό που έγινε με την Νίκη πάγωσε εντελώς τα συναισθήματα της. Δεν μπορούσε να την συγχωρέσει, να καταλάβει την θέση της. Δεν μπορούσε να αγαπήσει αυτό το τεράστιο λάθος της φίλης της. Και η Νίκη; Ακόμα ήλπιζε, ακόμα περίμενε πως μια μέρα όλα θα γίνουν όπως παλιά. Πως το τηλέφωνο θα ξαναχτυπήσει και θα ακούσει εκείνη την ξεροκέφαλη, την περίεργη την πεισματάρα την φίλη της. Περίμενε πως όλα θα ξεχαστούν. Η Νίκη πάντα την συγχωρούσε. Το λάθος της δεν συγκρινόταν με τα λαθάκια της Τέτας. Αλλά πως γινόταν να ξεχαστεί αυτή η φιλία, αυτή η αγάπη. «Συγχώρεσε με…» ψιθύρισε άλλη μια φορά η Νίκη… την ίδια ώρα η Τέτα σήκωνε το τηλέφωνο και σχημάτιζε έναν αριθμό που είχε καιρό.. πολύ καιρό να σχηματίσει…

 

της Κατιάννας Πανουριά

Επιμέλεια κειμένου

1 σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    ” Πάλι και πάλι σε εκείνη, ξανά και ξανά στην παντοτινή της φίλη… έτσι δεν έγραφαν στα θρανία; BEST FRIEND FOR EVER. Έτσι δεν έγραφαν στα λευκώματα τους; Ν+Τ = ΦΙΛΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…”
    Η γυναικεία φιλία – τόσο δυνατή, τόσο άτρωτη! Φτάνει να είναι αληθινή και τίποτε δεν μπορεί να την καταλύσει – και πάντα βρίσκει τρόπους να επιβιώσει ακόμα και μέσα στις μεγαλύτερες θύελλες!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!