“…Αθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το Δακτυλίδι…”

18.02.2014

 

ΑΘΗΝΑ

"...Αθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το Δακτυλίδι..."

Κωστής Παλαμάς

 

Ριζωμένη  χρόνια εδώ

κάτω από το πλούσιο

φως του Ήλιου

φως Ελληνικό

σμιλεύω την πέτρα

ενώνομαι με τους Θεούς

με ψυχές ,με ιδέες και ονόματα

 

***

Πέταλα από τριαντάφυλλα

πέφτουν στην γη

Τους Αιώνες ξεφυλλίζω

κάτω από τις μαρμαρόγλυπτες

Ανίκητες κολώνες του Παρθενώνα

***

Με την χρυσή πανοπλία

και στο χέρι το σπαθί

η, Αθηνά, Θεά της πόλης

τους προσκυνητές που

ψάχνουν τον δρόμο  για

το Αθάνατο Ελληνικό πνεύμα

οδηγεί


 

«Της Ελλάδος  της πριν

τη ενδοξίας  χρόνος τινας

ποτέ δεν την μαραίνει

γιατί Αμάραντος είναι η Σοφία»

 

***

Οι φίλοι μου  και οι γνωστοί μου

Άνθη σε δένδρου κλώνια

άνθισαν και ωρίμασαν

όλα αυτά τα χρόνια

και από το βάρος έπεσαν

σε τούτη την γη

που λαβωμένο πουλί

στην ομίχλη από τους σημερινούς

επιδρομείς μοιάζει

 

***

Αθήνα

Αιώνια Ομορφιά ,χώμα δοξασμένο

τους κεραυνούς Αιχμαλωτίζω  μέσα

στα νέφη και με το Αστέρι

του Αττικού Ουρανού

κάθε καινούργια ημέρα

με αρχαία ιδανικά στεφανωμένη

 

***

Νέος Ήλιος, Νέα διαδρομή

μια χρυσή Πόλη

μένει κρυμμένη  πάντα εκεί

στην φούχτα του Θεού

φυλαμένη

 

 Α Έπαινος από το περιοδικό Κελαινώ 2009-2010

με θέμα "...Αθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το Δακτυλίδι..."

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου