Ανέλπιδες

13.03.2016

Κι αυτές οι καμπάνες
Ας σταματήσουν πια
Να ουρλιάζουν απ’ τον πόνο
Γδαρμένες από τ’ ανελέητα χτυπήματα
μαύρων μαντατοφόρων
Και συ καμπούρη,  πάψε πια, να κρέμεσαι
Απ’ το σκοινί της γλώσσας τους
Και μη γεμίζεις τον αέρα
Με κραυγές των φαντασμάτων
Δεν είναι κανείς
Δεν υπάρχει κανείς
Να φοβηθεί
Καμιά πλατεία να γεμίσει
Από τρεμάμενα σκελετωμένα πόδια
Στους στοιχειωμένους δρόμους
Περιδιαβαίνουν τώρα οι δικές μας μοναξιές
Για να τρομάξουν τα αχτένιστα μαλλιά της Μέδουσας
Να πανικοβληθούν και οι ερινύες και οι ενοχές
Κι οι πλάνοι φόβοι
Κοίτα, κοίτα
Πώς
Σε κυκλωτικό χορό
Γύρω από την ιερή φωτιά, πώς καίμε…
κοίτα
Πώς καίμε…
Το τελευταίο δώρο της Πανδώρας
Με αλαλαγμούς λυτρωτικούς, σε στρογγυλό γιορτάσι
Κοίτα…
Πώς λούζονται οι κοπελιές
Μες στης ανελπιδιάς την αύρα
Και πώς τα αγόρια
Φτιάχνουνε στεφάνια από τις σπίθες
Κι αν είσαι ένας από μας
Πριν ξημερώσει, φύγε
Γιατί, εκεί…
Στη νοτισμένη άμμο
που κρατά το ψύχος των κυμάτων
Βγαίνουν οι χαμερπείς σκιές
Ψάχνουν δαιμονισμένα
Τις στάχτες όπου κάψαμε την τελευταία ελπίδα.
Αυτές τις κάνουν χαϊμαλιά
Τοτεμικά βραχιόλια
Φτιάχνουν λογής πλανέματα
Γυρεύουν να μας δέσουν
Ξανά και πάλι σε όνειρα
πιο φρούδα απ’ την απάτη…

 

_

γράφει η Χρυσή Γιάντσιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου