Select Page

Ανέλπιδες

Ανέλπιδες

Κι αυτές οι καμπάνες
Ας σταματήσουν πια
Να ουρλιάζουν απ’ τον πόνο
Γδαρμένες από τ’ ανελέητα χτυπήματα
μαύρων μαντατοφόρων
Και συ καμπούρη,  πάψε πια, να κρέμεσαι
Απ’ το σκοινί της γλώσσας τους
Και μη γεμίζεις τον αέρα
Με κραυγές των φαντασμάτων
Δεν είναι κανείς
Δεν υπάρχει κανείς
Να φοβηθεί
Καμιά πλατεία να γεμίσει
Από τρεμάμενα σκελετωμένα πόδια
Στους στοιχειωμένους δρόμους
Περιδιαβαίνουν τώρα οι δικές μας μοναξιές
Για να τρομάξουν τα αχτένιστα μαλλιά της Μέδουσας
Να πανικοβληθούν και οι ερινύες και οι ενοχές
Κι οι πλάνοι φόβοι
Κοίτα, κοίτα
Πώς
Σε κυκλωτικό χορό
Γύρω από την ιερή φωτιά, πώς καίμε…
κοίτα
Πώς καίμε…
Το τελευταίο δώρο της Πανδώρας
Με αλαλαγμούς λυτρωτικούς, σε στρογγυλό γιορτάσι
Κοίτα…
Πώς λούζονται οι κοπελιές
Μες στης ανελπιδιάς την αύρα
Και πώς τα αγόρια
Φτιάχνουνε στεφάνια από τις σπίθες
Κι αν είσαι ένας από μας
Πριν ξημερώσει, φύγε
Γιατί, εκεί…
Στη νοτισμένη άμμο
που κρατά το ψύχος των κυμάτων
Βγαίνουν οι χαμερπείς σκιές
Ψάχνουν δαιμονισμένα
Τις στάχτες όπου κάψαμε την τελευταία ελπίδα.
Αυτές τις κάνουν χαϊμαλιά
Τοτεμικά βραχιόλια
Φτιάχνουν λογής πλανέματα
Γυρεύουν να μας δέσουν
Ξανά και πάλι σε όνειρα
πιο φρούδα απ’ την απάτη…

 

_

γράφει η Χρυσή Γιάντσιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

1 σχόλιο

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!