Ανέλπιδες

13.03.2016

Κι αυτές οι καμπάνες
Ας σταματήσουν πια
Να ουρλιάζουν απ’ τον πόνο
Γδαρμένες από τ’ ανελέητα χτυπήματα
μαύρων μαντατοφόρων
Και συ καμπούρη,  πάψε πια, να κρέμεσαι
Απ’ το σκοινί της γλώσσας τους
Και μη γεμίζεις τον αέρα
Με κραυγές των φαντασμάτων
Δεν είναι κανείς
Δεν υπάρχει κανείς
Να φοβηθεί
Καμιά πλατεία να γεμίσει
Από τρεμάμενα σκελετωμένα πόδια
Στους στοιχειωμένους δρόμους
Περιδιαβαίνουν τώρα οι δικές μας μοναξιές
Για να τρομάξουν τα αχτένιστα μαλλιά της Μέδουσας
Να πανικοβληθούν και οι ερινύες και οι ενοχές
Κι οι πλάνοι φόβοι
Κοίτα, κοίτα
Πώς
Σε κυκλωτικό χορό
Γύρω από την ιερή φωτιά, πώς καίμε…
κοίτα
Πώς καίμε…
Το τελευταίο δώρο της Πανδώρας
Με αλαλαγμούς λυτρωτικούς, σε στρογγυλό γιορτάσι
Κοίτα…
Πώς λούζονται οι κοπελιές
Μες στης ανελπιδιάς την αύρα
Και πώς τα αγόρια
Φτιάχνουνε στεφάνια από τις σπίθες
Κι αν είσαι ένας από μας
Πριν ξημερώσει, φύγε
Γιατί, εκεί…
Στη νοτισμένη άμμο
που κρατά το ψύχος των κυμάτων
Βγαίνουν οι χαμερπείς σκιές
Ψάχνουν δαιμονισμένα
Τις στάχτες όπου κάψαμε την τελευταία ελπίδα.
Αυτές τις κάνουν χαϊμαλιά
Τοτεμικά βραχιόλια
Φτιάχνουν λογής πλανέματα
Γυρεύουν να μας δέσουν
Ξανά και πάλι σε όνειρα
πιο φρούδα απ’ την απάτη…

 

_

γράφει η Χρυσή Γιάντσιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου