Ανέλπιδες

13.03.2016

Κι αυτές οι καμπάνες
Ας σταματήσουν πια
Να ουρλιάζουν απ’ τον πόνο
Γδαρμένες από τ’ ανελέητα χτυπήματα
μαύρων μαντατοφόρων
Και συ καμπούρη,  πάψε πια, να κρέμεσαι
Απ’ το σκοινί της γλώσσας τους
Και μη γεμίζεις τον αέρα
Με κραυγές των φαντασμάτων
Δεν είναι κανείς
Δεν υπάρχει κανείς
Να φοβηθεί
Καμιά πλατεία να γεμίσει
Από τρεμάμενα σκελετωμένα πόδια
Στους στοιχειωμένους δρόμους
Περιδιαβαίνουν τώρα οι δικές μας μοναξιές
Για να τρομάξουν τα αχτένιστα μαλλιά της Μέδουσας
Να πανικοβληθούν και οι ερινύες και οι ενοχές
Κι οι πλάνοι φόβοι
Κοίτα, κοίτα
Πώς
Σε κυκλωτικό χορό
Γύρω από την ιερή φωτιά, πώς καίμε…
κοίτα
Πώς καίμε…
Το τελευταίο δώρο της Πανδώρας
Με αλαλαγμούς λυτρωτικούς, σε στρογγυλό γιορτάσι
Κοίτα…
Πώς λούζονται οι κοπελιές
Μες στης ανελπιδιάς την αύρα
Και πώς τα αγόρια
Φτιάχνουνε στεφάνια από τις σπίθες
Κι αν είσαι ένας από μας
Πριν ξημερώσει, φύγε
Γιατί, εκεί…
Στη νοτισμένη άμμο
που κρατά το ψύχος των κυμάτων
Βγαίνουν οι χαμερπείς σκιές
Ψάχνουν δαιμονισμένα
Τις στάχτες όπου κάψαμε την τελευταία ελπίδα.
Αυτές τις κάνουν χαϊμαλιά
Τοτεμικά βραχιόλια
Φτιάχνουν λογής πλανέματα
Γυρεύουν να μας δέσουν
Ξανά και πάλι σε όνειρα
πιο φρούδα απ’ την απάτη…

 

_

γράφει η Χρυσή Γιάντσιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου