Πονάω πολύ

σαν ένα αγκάθι από τριαντάφυλλο

που εκτός απ' τη βροχή

ανθρώπου χέρι δεν το πλησιάζει

παρά μόνο για να το ξεριζώσει

να μην αγγίξει... να μην πληγώσει.

Πονάω πολύ

σαν μια πέτρα που όπλο γίνηκε

για του ανθρώπου το μένος

και στέκει γυμνή και ξερή

μέσα σε αίμα και τέλος.

Πονάω αλήθεια... πονάω πολύ

και στα μάτια τα δάκρυα ξεχνάω

πηγή άνυδρη στέκω

στον πόνο που δεν ξεδιψάω.

Πονάω πολύ

κουφάρι δέντρου που στέκει γυμνό

μια ανοιχτή πληγή η ψυχή

και ο χειμώνας πάντοτε εκεί

φοβισμένος, σκυφτός

να γυρεύει λίγο φως

κι εγώ να πονάω

να πονάω και να αντέχω πολύ

σαν τη γη που στα σπλάχνα της

τόσες ζωές έχει θάψει

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!