Αντίο

2.03.2014

 

 

Οι πέτρες στο δρόμο

χάλκινες

λαμπυρίζουν σχεδόν πορτοκαλένιες.

 

Το ποδήλατο αραγμένο

στην άκρη του δρόμου.

Ένα παλιό ποδήλατο

με ένα καλάθι μπροστά.

 

Πάλι χάιδευα τα χόρτα

με τα φορέματα μου

τις μπογιές στα χέρια μου.

 

Τώρα όμως είμαι μόνη μου.

Δεν πάσχω από αμήχανα χαμόγελα.

Εχέμυθες σιωπές.

Μόνο γαλήνη.

 

Μου λένε τώρα τελευταία

πως τα μαλλιά μου μακρύνανε λίγο

πως κοκκινίζουνε στο φως

πως τα μάτια μου είναι κάπως πράσινα.

Νομίζω τους πιστεύω.

 

Ξέρω πως με σκέφτεσαι.

Το άρωμα σου αντηχεί ακόμα στο μυαλό μου.

Αλλά εγώ ακόμα τρέχω στα λιβάδια

και εσύ συνεχίζεις να με λες "παιδί".

 

Θυμάσαι τι σου 'χα πει;

Θυμήσου.

Μάζεψε στη χούφτα σου

λίγο χώμα.

Ξερό απ' την θέρμη και τον ήλιο.

Σκόρπισέ το στον αέρα.

 

Εκεί στις τελευταίες αναλαμπές

της δύσης.

Γύρισα το πρόσωπό μου.

Κοίταξα τον ήλιο

και χαμογέλασα.

 

Θυμάσαι τι σου είχα πει;

"Απλώς, σκόρπισε λίγο χώμα.

Με ένα μεγάλο σύννεφο σκόνης.

Λες και δεν είμαι εδώ.

Κάνε πως δεν ήμουν ποτέ εδώ.

Και μετά άσε με σιγά σιγά να χαθώ."

 

Το ξέρω πως με σκέφτεσαι.

Θυμήσου όμως.

 

Πάψε να ρωτάς για μένα.

 

 

της Δήμητρας Τζελαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. solakidis

    Αγαπητή Δήμητρα,
    Το ποίημα σου με άγγιξε και με ταξίδεψε. Τόσο μεστό και αληθινό. Τόσο μελωδικό και ποιητικό. Ένα αληθινό απόσταγμα ψυχής!
    Εύχομαι να έχω την ευκαιρία να διαβάσω και άλλα δημιουργήματά σου.

    Σολακίδης Παναγιώτης

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου