Αν χαθείς

24.03.2018

Παλεύω
στα μαρμαρένια αλώνια
της θλίψης σου
Ταγμένη υπέρμαχος της ανάγκης
 να αποτρέψω
τον καιάδα της μνήμης
Ντύνομαι
την πανοπλία της σιωπής
και αφουγκράζομαι
τα απαλά θροΐσματα
της μοναξιάς
Αχνοφέγγει η αυγή
πίσω η νύχτα
αφήνει τα μαύρα της πέπλα
την καρδιά ν’ αγκαλιάσουν
Οι τριακόσιοι μου
χάθηκαν
Λεωνίδας μονάχος
στήνω ορθή  την ψυχή
που ματώνει
κι αντιμάχομαι
ο εχθρός μου κραδαίνει
 τα όπλα του
Ζωντανή κράτησέ με, ικετεύω
αν χαθώ, θα χαθείς
Μοιάζουν όλα
να τέλειωσαν
Γονατίζω
ο εφιάλτης τεντώνει
το δάχτυλο
τη φωνή φυλακίζω
στο στόμα
το λεπίδι αστράφτει
στον ήλιο
το κεφάλι ακουμπώ
απαλά  στο βωμό της θυσίας
θολά πέπλα βροχής
μου θαμπώνουν το βλέμμα
Ζωντανή κράτησέ με, ικετεύω
Σαν ονείρου φτερά
μου απλώνεις τα χέρια
και με παίρνεις μακριά

Η φωνή σου σωτήριο κάλεσμα
Αν χαθείς , θα χαθώ


_

γράφει η Σοφία (Μπόρχες) Κοντογεώργου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ντίνος Ι.Γλαρός

    Εύγε Σοφία, πολύ ωραίο !!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σας ευχαριστώ κυρία Μάλαμα για την επιμέλεια του ποιήματος μου ΑΝ ΧΑΘΕΙΣ .
    Καλό σας απόγευμα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου