Αν χαθείς

24.03.2018

Παλεύω
στα μαρμαρένια αλώνια
της θλίψης σου
Ταγμένη υπέρμαχος της ανάγκης
 να αποτρέψω
τον καιάδα της μνήμης
Ντύνομαι
την πανοπλία της σιωπής
και αφουγκράζομαι
τα απαλά θροΐσματα
της μοναξιάς
Αχνοφέγγει η αυγή
πίσω η νύχτα
αφήνει τα μαύρα της πέπλα
την καρδιά ν’ αγκαλιάσουν
Οι τριακόσιοι μου
χάθηκαν
Λεωνίδας μονάχος
στήνω ορθή  την ψυχή
που ματώνει
κι αντιμάχομαι
ο εχθρός μου κραδαίνει
 τα όπλα του
Ζωντανή κράτησέ με, ικετεύω
αν χαθώ, θα χαθείς
Μοιάζουν όλα
να τέλειωσαν
Γονατίζω
ο εφιάλτης τεντώνει
το δάχτυλο
τη φωνή φυλακίζω
στο στόμα
το λεπίδι αστράφτει
στον ήλιο
το κεφάλι ακουμπώ
απαλά  στο βωμό της θυσίας
θολά πέπλα βροχής
μου θαμπώνουν το βλέμμα
Ζωντανή κράτησέ με, ικετεύω
Σαν ονείρου φτερά
μου απλώνεις τα χέρια
και με παίρνεις μακριά

Η φωνή σου σωτήριο κάλεσμα
Αν χαθείς , θα χαθώ


_

γράφει η Σοφία (Μπόρχες) Κοντογεώργου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ντίνος Ι.Γλαρός

    Εύγε Σοφία, πολύ ωραίο !!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σας ευχαριστώ κυρία Μάλαμα για την επιμέλεια του ποιήματος μου ΑΝ ΧΑΘΕΙΣ .
    Καλό σας απόγευμα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου