Αποκαλόκαιρο

23.09.2016

kefalas_23-9-16

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

Με κλειστά μάτια άκουγε τον παφλασμό των κυμάτων. Το πρώτο ζεστό φως της ημέρας τού χάιδευε τα μάγουλα, ενώ στο άνω χείλος μπορούσε να γευθεί την αρμύρα της θάλασσας. Μια βδομάδα τώρα ξύπναγε σαν άνθρωπος. Καθόταν στη μικρή βεράντα, έπινε τον καφέ του κι αγνάντευε τον απέραντο γαλάζιο ορίζοντα. Στην πόλη σηκωνόταν πάντα άκεφος και με πονοκέφαλο. Δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά. Είχε μπουχτίσει.  Το αφεντικό μονίμως ανικανοποίητο, οι απαιτήσεις να αυξάνονται μαζί με τα νεύρα όλων κι ο μισθός του στα τάρταρα με χίλιες δυο περικοπές, όπως άλλωστε και η συναδελφική αλληλεγγύη και ευγένεια. Ίσως έφταιγε αυτό...  Αλλά όχι!  Η πόλη τού έφταιγε! Μουντή και γκρίζα τους πλάκωνε όλους, τους πάγωνε με τον βαρύ της ίσκιο και τους έκανε να συμπεριφέρονται σαν αυτόματα. Φουλ τουριστική σεζόν, όσους ντόπιους συναντούσε δούλευαν από το πρωί ίσαμε το βράδυ κι όμως πάντα κεφάτοι και χαμογελαστοί, πάντα... άνθρωποι.

Το είχε πάρει απόφαση. Θα τα παρατούσε όλα! Είχε κάτι οικονομίες στην άκρη. Μπορούσε να έρθει να εγκατασταθεί στο νησί, να ανοίξει ένα μικρό μαγαζάκι, να κάνει κάτι δικό του, να σηκώνεται κάθε πρωί σαν άνθρωπος και να ατενίζει τη θάλασσα. Ναι! Θα το έκανε μα το Θεό. Θα άλλαζε επιτέλους τη ζωή του, θα... Η δόνηση από το κινητό του τηλέφωνο έκανε το μαντεμένιο τραπεζάκι να τρίζει μαζί με τα όνειρά του.

«Παρακαλώ; Ναι... Τι; Πρόβλημα με τα συμβόλαια του κύριου Παπασπύρου; Ναι... Θα επιστρέψω νωρίτερα... Θα πάρω το πρώτο αεροπλάνο... Ναι... Μην ανησυχείτε, θα είμαι εκεί πρωί-πρωί...»

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πώς θα ήταν τα Νεοελληνικά Γράμματα χωρίς τον Σολωμό και τον Παπαδιαμάντη

Πώς θα ήταν τα Νεοελληνικά Γράμματα χωρίς τον Σολωμό και τον Παπαδιαμάντη

- γράφει ο Αντώνης Χρ. Περδικούλης - Η γνωστή τελειομανία που χαρακτήριζε τον Σολωμό, μας δείχνει ότι ένα γραπτό κείμενο μπορεί να μην τελειώνει ποτέ, ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για ποίημα. Βάζει τελεία όταν το θελήσει ο δημιουργός του, κι επιπλέον μας στεριώνει την...

Μνήμη Αλέκου Φασιανού

Μνήμη Αλέκου Φασιανού

  Μνήμη Αλέκου Φασιανού «Τρεις γείτονες τον συνόδευσαν στο τελευταίο του σπίτι. Τρεις γείτονες, όχι φίλοι. Τρεις μαύρες ομπρέλες ανοίχτηκαν. Να συγκρατήσουν τα δάκρυα της βροχής που κυλούσαν για συμπαράσταση» (Βαγγέλης Χρόνης, ‘Οι μαύρες ομπρέλες’). _ γράφει ο...

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’)

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’)

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου -  Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’) (δείτε το Α' μέρος του αφιερώματος εδώ) Ο Κάμπος στις φλόγες Το 1953 εκδίδεται η συλλογή δεκαεφτά διηγημάτων με τίτλο «Ο Κάμπος στις φλόγες», λίγο πριν το «Πέδρο Πάραμο», δύο έργα ικανά να...

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’)

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Α’)

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου -  Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Α’) (δείτε το Β' μέρος του αφιερώματος εδώ)  Πέδρο Πάραμο Ο Χουάν Προυσιάδο υπόσχεται στο νεκροκρέβατο της μητέρας του Ντολόρες πως θα πάει στην αγαπημένη της Κομάλα για να βρει τον πατέρα του, τον...

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη διαθέτει τη δύναμη να προκαλέσει καίριες μεταβολές στη συλλογική συνείδηση, μέσα από τη δημιουργική επινόηση, από το γόνιμο και από τον ουσιώδη διαλογισμό, από το αισθητικό της περιεχόμενο και από την εφαρμόσιμη γνώση της.  Από τα απαραίτητα στοιχεία...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη διαθέτει τη δύναμη να προκαλέσει καίριες μεταβολές στη συλλογική συνείδηση, μέσα από τη δημιουργική επινόηση, από το γόνιμο και από τον ουσιώδη διαλογισμό, από το αισθητικό της περιεχόμενο και από την εφαρμόσιμη γνώση της.  Από τα απαραίτητα στοιχεία...

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

  γράφει ο Αντώνης Χρ. Περδικούλης Η εντέλεια της μετάφρασης δεν έγκειται απλά στη μορφολογική μεταφορά της αντίστοιχης επιλεγμένης λέξης, ούτε αρκείται σε μια αυστηρή απόδοση των εκφραστικών μέσων και εννοιών του πρωτοτύπου. Aυτή ενδημεί μέσα στο αισθητήριο των...

Αριστοτέλης, Dune και Game of Thrones

Αριστοτέλης, Dune και Game of Thrones

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - διὸ ὥσπερ εἴπομεν ἤδη καὶ ταύτῃ θεσπέσιος ἂν φανείη Ὅμηρος παρὰ τοὺς ἄλλους, τῷ μηδὲ τὸν πόλεμον καίπερ ἔχοντα ἀρχὴν καὶ τέλος ἐπιχειρῆσαι ποιεῖν ὅλον· λίαν γὰρ ἂν μέγας καὶ οὐκ εὐσύνοπτος ἔμελλεν ἔσεσθαι ὁ μῦθος, ἢ τῷ μεγέθει μετριάζοντα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Θα άλλαζε επιτέλους τη ζωή του, θα…[…]

    κι ύστερα η ματαίωση ……. κι ένας πόνος τόσο συντριπτικός ….. Δυνατό κείμενο…πολύ!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    αν και φαίνεται τόσο απλό…είναι ιδιαιτέρως δύσκολο…πόσο μάλλον στη δική μας εποχή… Ολοι σκεφτόμαστε αυτό το…νησί…και το να ξυπνάμε άνθρωποι και όχι σαν άνθρωποι!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου