Select Page

Αποχαιρετώντας

Αποχαιρετώντας

 

Ο φάκελος του έκαιγε τα χέρια. Κι εκείνο το γράμμα… ω, Θεέ μου! Δυο λόγια μόνο….

 

Το απέραντο γαλάζιο μου ανοίγει την αγκαλιά του κι εγώ δεν έχω τη δύναμη να μείνω πίσω! Γι’ αυτό… γι’ αυτό φεύγω. Φεύγω, γιατί όσο περνά ο καιρός ο πόνος μεγαλώνει κι εγώ κουράστηκα να επουλώνω πληγές... κουράστηκα να κλαίω μόνη... να μένω μόνη. Φεύγω... μα δε χάνομαι, αγάπη μου. Στο βουητό του ανέμου, στο φως του φεγγαριού στο παιχνίδισμα των κυμάτων... εκεί θα βρίσκομαι... ορατή κι αόρατη συνάμα.... εκεί που σμίγουν γη κι ουρανός... θάλασσα και ουρανός. Μα μη βιαστείς να 'ρθεις αγάπη μου. Μη βιαστείς. Αν μ αγαπάς, μη βιαστείς... μη βιαστείς

 

Λίγα μέτρα πιο πέρα, πάνω στην άμμο, είχε μείνει ξεχασμένο ένα κόκκινο φόρεμα στο χρώμα της φωτιάς… μόνο κι ορφανεμένο από το κορμί της… μόνο κι ορφανεμένο από την ύπαρξή της…

 

_

γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!