Αποχωρισμός

5.09.2014

 

 

Γεμίζεις με την απουσία σου το σπίτι
όπως το φευγάτο τραίνο τον άδειο σταθμό.
Μένουν χέρια υψωμένα, τρεμάμενα
που συνοδεύουν τη φωνή σου στο τελευταίο αντίο,
το αντίο του αποχωρισμού.

Τα μάτια σου υγρά, δακρυστάλαχτα
μάτωναν με το βλέμμα την καρδιά μου
κι έμενα εκεί ριζωμένος
να παρακολουθώ την απουσία σου
που μεγέθυνε σα σκιά στον τοίχο
ενώ η παιχνιδιάρα μέρα
με παρακολουθούσε λυπημένη.

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Η Πολυξένη Βακιρλή γεννήθηκε το 1953 στο Σύδνευ από γονείς μετανάστες, αλλά μεγάλωσε στην Ακράτα όπου και τελείωσε το λύκειο. Σπούδασε φιλολογία στην Αθήνα και διορίστηκε στη μέση εκπαίδευση όπου και υπηρέτησε σαν καθηγήτρια. Είναι συνταξιούχος και ασχολείται με τη συγγραφή ποιημάτων, άρθρων και δοκιμίων. Ασχολείται ακόμη με τα πολιτιστικά του δήμου Πεύκης - Λυκόβρυσης. Είναι παντρεμένη και έχει δυο γιους.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου