Αποχωρισμός

5.09.2014

 

 

Γεμίζεις με την απουσία σου το σπίτι
όπως το φευγάτο τραίνο τον άδειο σταθμό.
Μένουν χέρια υψωμένα, τρεμάμενα
που συνοδεύουν τη φωνή σου στο τελευταίο αντίο,
το αντίο του αποχωρισμού.

Τα μάτια σου υγρά, δακρυστάλαχτα
μάτωναν με το βλέμμα την καρδιά μου
κι έμενα εκεί ριζωμένος
να παρακολουθώ την απουσία σου
που μεγέθυνε σα σκιά στον τοίχο
ενώ η παιχνιδιάρα μέρα
με παρακολουθούσε λυπημένη.

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Η Πολυξένη Βακιρλή γεννήθηκε το 1953 στο Σύδνευ από γονείς μετανάστες, αλλά μεγάλωσε στην Ακράτα όπου και τελείωσε το λύκειο. Σπούδασε φιλολογία στην Αθήνα και διορίστηκε στη μέση εκπαίδευση όπου και υπηρέτησε σαν καθηγήτρια. Είναι συνταξιούχος και ασχολείται με τη συγγραφή ποιημάτων, άρθρων και δοκιμίων. Ασχολείται ακόμη με τα πολιτιστικά του δήμου Πεύκης - Λυκόβρυσης. Είναι παντρεμένη και έχει δυο γιους.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου