Κι όμως, μια λέξη μας ταίριαζε.

«Απόλυτο».

Πώς φτάσαμε στο «τουλάχιστον»;

Στο «έστω»;

Πώς να χωρέσει το απόλυτο

σε τέτοια καλούπια;

Πού να στριμωχτεί;

Αποτελεί έγκλημα αυτή μας η επιλογή

  • και μη με πεις δραματική –

Τις νιώθεις ήδη τις αλυσίδες

από καιρό.

Εσύ τις άφησες στο φυσικό τους χρώμα.

Το γκρι.

Εγώ προσπάθησα να τις χρωματίσω,

μα μην ξεγελιέσαι.

Το βάρος τους είναι η ποινή μας.

Πόσο διαρκούν, αλήθεια, τα ισόβια;

 

_

γράφει η  Ζωή Ναούμ