Το στυλό, σαν άλογο που καλπάζει, έτρεχε σε μία λευκή άχαρη σελίδα κι έφτασε σε δρόμους, με πολυκατοικίες και πολυκοσμία. Κυνηγημένο και τρομαγμένο, προσπαθούσε να με γλιτώσει από τις σκέψεις μου. Οι λέξεις που έλεγε φώναζαν για βοήθεια, κάποιον να με σώσει από τη μοναξιά που ένιωθα. Στάθηκε μια στιγμή. Όμως, κανείς δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα των αλόγων. Έτσι, συνέχισε να τρέχει, από κενή σελίδα στην επόμενη, ελεύθερο πια, να ταξιδεύει σε κόσμους και περιπέτειες που μονάχα εκείνο καταλάβαινε.

 

_

γράφει η Ιωάννα Μαγοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!