Select Page

Αχ! Θεέ μου

Αχ! Θεέ μου

23/09/2015

Θεέ μου,


Γράφω σε Εσένα. Σε Εσένα που ποτέ δεν θα έρθεις εδώ κοντά μου. Πολλές νύχτες Σε παρακαλούσα, Σου φώναζα. Εγώ ίσως να μην έχω το δικαίωμα να Σου ξοδεύω τον χρόνο. Εγώ ένας τιποτένιος, ένας εξευτελισμένος της ζωής ζητιάνος. Δεν έχω όμως άλλο τρόπο. Πρέπει να Σου τα πω, διότι αύριο... αύριο ίσως να μην ζω. Ναι, όλα τα περιμένω.   
Κάθεσαι αγέρωχος πάντα εκεί πάνω στον θρόνο σου. Ούτε μια στιγμή δεν τον αφήνεις μήπως και κάποιος σου τον αρπάξει. Αχ! Θεέ μου είσαι άδικος, πολύ άδικος! Θα έρθεις λένε την κατάλληλη στιγμή. Ποια είναι αυτή η στιγμή; Όταν θα έχει αφανιστεί ο πλανήτης; Ποια; Όταν δεν θα υπάρχει νερό; Ποια; Όταν θα εξαφανιστούμε τρώγοντας ο ένας τον άλλον; Ή ίσως επειδή δεν θα υπάρχει οξυγόνο για να αναπνεύσουμε; Πότε; Πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή; Δεν με νοιάζει για εμένα. Όχι δεν με νοιάζει. Εγώ θα πεθάνω. Ποιος άλλωστε θα νοιαστεί για έναν ζητιάνο που κοιμάται στα παγκάκια δεξιά κι αριστερά, μυρίζει απαίσια, φοράει άθλια, βρωμερά ρούχα; Κανείς. Μια κλοτσιά θα μου δώσουν, όπως κάνουν συνήθως, για να μην πιάνω χώρο και για να μην τους χαλάω την αισθητική. Ποτέ όμως κανείς δεν με ρώτησε πως έφτασα σε αυτό το σημείο. Αύριο μπορεί να έχει άλλος σειρά.
Δεν Σου μιλάω για εμένα Θεέ μου. Σου μιλάω για το παιδί που ψυχορραγεί στην άκρη του βράχου, για το παιδί που πεινάει, που πνίγεται κι αφήνει το παραμύθι του πάνω στο κύμα, για το παιδί που του αφαιρείται η ζωή πριν ακόμα αρχίσει να περπατάει. Σου μιλάω για τους πολέμους που δημιουργούν οι λαοί. Οι άνθρωποι σκοτώνονται και Σε ρωτώ γιατί; Για να κερδίζουν οι ισχυροί, οι λίγοι, αυτοί που έχουν συγκεντρώσει όλο το χρήμα, ελέγχουν τις τράπεζες και τον κόσμο σε όλο το γαλαξία; Αυτοί οι εγκληματίες, δεν τους φτάνουν όλα αυτά που έχουν, θέλουν κι άλλα κι άλλα. Ποτέ και πουθενά δεν σταματούν. Πουλάνε όπλα για να πλουτίζουν ακόμα πιο πολύ κι ο κόσμος πεινάει, σκοτώνεται. Σου μιλάω για ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε, που δεν έχουν σπίτι, που απλά επιβιώνουν. Για τις πυρκαγιές που τυχαία δήθεν συμβαίνουν. Τα δάση καταστρέφονται για να χτίζουν οικοδομήματα και να κερδίζουν συνεχώς όλο και πιο πολλά. Για τις θάλασσες που μολύνονται ασταμάτητα, διότι απορροφούν απόβλητα, χημικά και λιπάσματα. Για την ατμόσφαιρα που ρυπαίνεται από εκατομμύρια βλαβερές ουσίες, καυσαέριο, διοξείδιο του άνθρακα και χημικά. Για το χώμα που είναι μολυσμένο και για τις τροφές που μεταλλάσσονται σε κάτι που τους μοιάζει. Για τις σοβαρές αρρώστιες, όπως ο καρκίνος και το AIDS. Το αντίδοτο το έχουν, μα δεν το δίνουν. Μα πώς θα πλουτίσουν διαφορετικά οι φαρμακοβιομηχανίες; Σου μιλώ για τον καιάδα που πετούν όλους όσους δεν είναι παραγωγικοί ή όσους διαφέρουν από την κοινή νόρμα, όπως τους γέρους, τους ανάπηρους, τους παχύσαρκους, τους ζητιάνους, τους ομοφυλόφιλους, τους αλλοδαπούς. Για το εμπόριο ναρκωτικών όπου “λιώνουν” οι άνθρωποι για να πλουτίζουν οι ισχυροί. Για τα ζώα που τα εκμεταλλεύονται με σκοπό τη δημιουργία δέρματος και γούνας. Για το εμπόριο ανθρώπων και οργάνων. Για την παιδική εργασία. Για τους βιασμούς.
Τι άλλο να Σου πω δεν ξέρω. Σίγουρα ξεχνάω πολλά. Κι αν σκεφτεί κάποιος πως όλα αυτά συμβαίνουν για το κέρδος... Τόση δυστυχία Θεέ μου κι Εσύ ακόμα εκεί πάνω. Κουράστηκα Θεέ μου απ' όλη την σαπίλα, απ' όλη την χυδαιότητα. Δεν αντέχω να βλέπω να συμβαίνουν όλα αυτά δίπλα μου κι εγώ τίποτα να μην μπορώ να κάνω. Η ψυχή μου είναι σκούρα απ' την θλίψη. Η πείνα δε με πειράζει, την έχω συνηθίσει, αλλά την αθλιότητα, την κακία, την εκμετάλλευση, την υποκρισία και το μίσος δεν τα αντέχω. Όχι, δεν τα αντέχω. Θεέ μου, εχθές σταμάτησε ένα παιδάκι στον δρόμο, με κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια, μα δεν ήξερα τί να του πω. Ένιωσα ντροπή και απλά του είπα “Συγγνώμη!”. Σε καλώ λοιπόν να έρθεις, αλλά να έρθεις τώρα! Ίσως και χθες.


Αγάθωνας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

6 Σχόλια

  1. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Εκατομμύρια άνθρωποι τα λένε και τα ξαναλένε τα λόγια σου αυτά καθημερινώς στον Πανάγαθο. Δεν είναι πως δεν μας ακούει φοβάμαι ότι βαρέθηκε να μας ακούει. Ίσως τελικά να σκέπτεται ότι ολόκληρος Θεός και έκανε λάθος στο δημιούργημά Του και ψάχνει απεγνωσμένα να βρεί ποιο είναι αυτό το έρμο το λάθος Του. Ίσως ακόμη να σκέπτεται ότι έτσι και το ανακαλύψεί θα ξαναφτιάξει τον ΑΝΘΡΩΠΟ από την αρχή.Προσωπικά αυτό υποπτεύομαι !!!!
    Ελένη πολύ όμορφη η διαμαρτυρία σου και η απόγνώσή σου και δική μου…

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Λένα χαίρομαι που έχει παρόμοια απόχρωση η φωνή μας!!
      Ο Θεός, αν υπάρχει, είναι άδικος ή απλά έχει τους λόγους του και δεν επεμβαίνει. Σίγουρα έκανε κάπου λάθος, δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Ναι, ακριβώς μια διαμαρτυρία, αγανάκτηση, απόγνωση είναι το κείμενο αυτό. Κατάθεση και προβληματισμός!!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ πολύ!!!

      Απάντηση
  2. Έλενα Σαλιγκάρα

    Αχ Ελένη μου! Πόση αγανάκτηση βγάζει το κείμενό σου…

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Έλενα μεγάλη είναι η αγανάκτηση μου!!! Η διπλάσια απ’ αυτήν που βγαίνει μεσα απ’ το κείμενο. Ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας όλο αυτό.

      Σ’ευχαριστώ από καρδιάς!!!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Να βάλει ο Θεός το χέρι Του…μα αν δε το βάλουμε εμείς τι θα γίνει; Εχει ο καθένας την επιλογή να διαλέξει από ποια μεριά θέλει να είναι και να ορίσει έτσι και την τύχη των συνανθρώπων του… Είναι σαν μια βρώμικη πόλη. Ο καθένας λέει πως αν πετάξει ένα χαρτάκι κάτω…δε θα ευθύνεται για την τόση βρωμιά της. Μα αν αυτός ο καθένας αποφάσιζε συνειδητά οτι δε θα το πετάξει το ρημάδι κάτω…η πόλη θα γινόταν καθαρή.

    Ουτοπία δε μπορεί να υπάρξει Ελένη μου. Το μεγάλο ψάρι τρώει αναγκαστικά το μικρό για να επιβιώσει. Νόμοι της φύσης. Και μόνο αν παρατηρήσει κανείς το ζωικο βασίλειο…θα δει τη βιαιότητα στις δικές του κοινωνίες…Μπορεί όμως να υπάρξει μια πιο εκπαιδευμένη ενσυναίσθηση…να μπει αν ειναι στα θρανία…να διδαχτεί…Να μπορεί κάποιος να αγαπά και λίγο παραπέρα. Ισως έτσι να κάναμε λίγο πιο μικρό ετούτο το γράμμα σου, ιδίως σε αυτούς τους καιρούς που η γη παραέχει “μολυνθεί”…

    Καλή σου μέρα Ελένη… με ελπίδα οτι ο κόσμος μπορει να αλλάξει…αν τον αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Ο Γκάντι είπε κάποτε πολύ εύστοχα “Γίνε εσύ η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο”…

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Το σχόλιο σου ένα κείμενο διδακτικό Μάχη μου. Πήγες παρακάτω το γράμμα αυτό… Συμφωνώ απόλυτα πως ο κάθε ένας ατομικά έχει την ευθύνη του στα πράγματα. Πρώτα απ’ όλα εμείς οι ίδιοι. Ακόμα και η ανοχή ορισμένων γεγονότων, προσθέτει και εκείνη το σκουπιδάκι της στην πόλη. Το κακό είναι πως ο Άνθρωπος, ως μη σκεπτόμενος, θα διατηρήσει τον χώρο καθαρό γύρω απ’ την αυλή του και θα πετάξει το δικό του χαρτάκι με μεγάλη ευκολία στον κήπο του διπλανού του. Ίσως έχεις δίκιο για τους νόμους της φύσης. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Ή πιθανόν είναι μια σημαντική δικαιολογία για την πραγματικότητα.

      Ναι καλή μου Μάχη, εμείς να τον αλλάξουμε τον κόσμο! Κρατώ τα λόγια σου, μαζί με τα λόγια του Γκάντι.

      Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!