Ο κυρ Αριστείδης, από τα γράμματα μόνο το γράμμα Α ξέρει, το αρχικό του ονόματός του για να μπορεί να υπογράφει. Ξέρει όμως να μετράει αυτά που έχει, αυτά που έχασε και να φυλάει μέσα του τον Άνθρωπο, που απλώνει το χέρι για να τραβήξει στην ασφάλεια του ακριτικού νησιού του, αυτούς που βίαια ξεριζώνονται από τον τόπο τους. Δεν κοιτάει χρώμα και θρησκεία. Ανοίγει την αγκαλιά του για να σκεπάσει τον παγωμένο συνάνθρωπο, να χαϊδέψει το μικρό παιδί που κλαίει, να παρηγορήσει τη γυναίκα που έχασε άντρα και παιδιά. Με πληγωμένα τα φτερά τριγυρνάει κι αυτός, έχει βρει όμως ισοδύναμα στην Αγάπη και ισορροπεί. Όχι, δε θα τους αφήσει να παγώσουν, να πεινάσουν, ν’ απελπιστούν. Μαζί θα γιατρέψουν τα φτερά τους, ο ήλιος φτάνει για όλους. Ελπίζει.
Παρακολουθεί τις εξελίξεις και δεν τη χωράει ο νους του τόση απανθρωπιά. Να κλείνουν σύνορα, να ταμπουρώνονται κάποιοι μέσα σε μία κιβωτό και να σφαλίζουν και την μπουκαπόρτα, να ποδοπατούν, να βάζουν τρικλοποδιές. Θυμώνει.
- Άνθρωποι είναι ρε!!! Απελπισμένοι, φοβισμένοι, πονεμένοι, πώς το βαστάει η ψυχή σας, φωνάζει. Και δίνει μια και κλείνει την τηλεόραση. Αγανακτεί.
 Α, όπως λέμε Άνθρωπος. Μόνο αυτό το γράμμα κατάφερε να μάθει ο κυρ Αριστείδης και δεν το ξέχασε ποτέ.

 

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!