Βομβαρδισμός υδάτων

Δημοσίευση: 20.11.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Είναι στης θάλασσας το στόμα πλασμένο το εσώτερό μας σώμα.

Μασημένο αργά σε μύριες επώδυνες επαναλήψεις, φτάνει τροχισμένο

το πέλμα να στεριωθεί αιχμηρά στο χώμα.

Ανάσαινε για χρόνια η άμμος μέσα σου, πάχαινε στον ήλιο που της φούσκωνε

τους ακονισμένους πόρους του δέρματος της.

Κοχλάζει η θάλασσα στα ανάμματα της κραυγής σου.

Η επιδερμίδα της γρύλλιζε ανήσυχα κάτω από το αυταρχικό βλέμμα του Βοριά.

Στον αντίλαλο των θνητών μας βημάτων με το βαθύ χνάρι άφριζε θυμωμένη η στοργή της.

Ετοιμαζόταν για χρόνια στο υγρό θηκάρι κρατημένη η σάρκα της νέας γης που φοράμε.

 

Είναι η θάλασσα ο σπόρος της ανάσας και η άμμος οι στάχτες των πνιγμένων.

Σεντούκι το κορμί του εφήβου μαίνεται κάτω από τα οστά του

η φωτιά, η ανάγκη να σπάσει το ποτάμι μαζί με τις αμμουδιές του,

μαζί με τον βυθό του, στων γογγυλιών τον θόρυβο… κουβαλά με ορμή

την πορφύρα. Νερό που κρύβει στον πηλό γλυκό νερό να ξεδιψάσει.

Σπόρος θαλάσσης κι αυτός αλμυρός που φυτρώνει το ανάστημά του

στην πρώτη κραταιή νεροποντή. Φούσκωσε μέσα στο νεαρό σώμα η όρεξη,

πιέζοντας η μαγιά των αιώνων τα άνθη να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους….

στην πλημμύρα των αρωμάτων. Κάθε ανάσας παφλασμός πια θα μυρίζει νοτισμένο αλάτι.

 

Ξερνάει ο χρόνος τα ναυάγια και τις ευωδιές του πια ως το ξημέρωμα της νέας φύσης.

Σε μια λάβα μελιού ρέει η ορμή της φρέσκιας πλάσης. Στον φλοίσβο των κυμάτων

το τσόφλι της φλούδας ποθεί να σπάσει, για να γεννηθεί ο νέος ναύτης.

Ψήλωνε με τον βόμβο των μελισσών το νερό ως την επιφάνεια των χειλιών

του αγοριού. Διάλεξε εκεί να κρυφτεί… διακριτικά σε κάποιων εφιαλτών τα νήπια παρακάλια. Τα αρχέγονα μυστικά της Κύπριδας ορθώνουν το καινό σώμα

στο κοχύλι της. Ανοίγω τα χείλη… και οι νύμφες χορεύουν στα συντρίμμια της νύχτας.

Κοχλάζει πάνω στα ερείπια των υδάτινων μασκών το φλογισμένο φυτίλι της φοράς μου.

Δεν ορίζω τη λύσσα του, απλώς έντυσα την ποίησή του με τη χροιά μου.

 

Τώρα η ώρα των ουρλιαχτών της μέρας που αδημονούσε να φανεί

η ελπίδα της. Η θάλασσα γέννησε το σχήμα μου. Εκείνη η Κυρά και ραψωδός της μοίρας μου. Κεντημένη στο ταξίδι η ιχνηλασία της αυγής, στην υδάτινή της αντανάκλαση

ξέρω μόνο να τη γεύομαι.

 

_

γράφει ο Τάσος Μιχαηλίδης

 

 

____

Το ποίημα 'Βομβαρδισμός υδάτων' βραβεύτηκε με το δεύτερο βραβείο του ΚΕΛΑΙΝΩ

____

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

Τα προβλήματα των άλλων

Τα προβλήματα των άλλων

Δεν την πληγώνει που μπήκε σε λεηλατημένο σπίτι, όταν επέστρεψε από την αρρώστια, την πληγώνει που οι κλέφτες προσκυνάνε τον χρυσό στα δαχτυλίδια. Δάκρυα χύνει για το ασήκωτο πένθος, όταν επέστρεψε από την αρρώστια · μέχρι που οι σταλαγμοί των δακρύων κίνησαν τα βουνά...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Τάσος Μιχαηλίδης

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα θερμά σας συγχαρητήρια. Βεβαίως μπορείτε να το αναδημοσιεύσετε, με μια αναφορά στο ΚΕΛΑΙΝΩ για να είμαστε τυπικοί προς το περιοδικό.

      Απάντηση
  1. lena papadopoulou

    Για άλλη μια φορά ο Τάσος Μιχαηλίδης μας εκπλήσσει με την τεράστια δυναμική της γραφής του και την τόλμη του να μην περιορίζεται στην τόσο συνήθη στις μέρες μας ολιγόλογη ποιητική.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου