Βραδινές περιπλανήσεις

12.08.2016

alone_sad

Άλλη μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα. Το κρύο τσουχτερό, σου τρυπάει τα κόκκαλα. Μόνος περπατάει στους άδειους δρόμους και σιγοτραγουδάει τον αγαπημένο του σκοπό. Μόλις που βγήκε από το καπηλειό. Είναι τακτικός πελάτης και αγαπητός σε όλους. Πίνει τα τσιπουράκια του, μερακλώνει και μετά παίρνει τα πόδια του και ξεκινά τις βραδινές περιπλανήσεις. Χαμένος στον κόσμο του, καθώς ήταν, διπλώθηκε και έπεσε καταγής. Έμεινε για αρκετή ώρα έτσι, ώσπου μια κυρία που περνούσε τον βοήθησε να σηκωθεί. Το πρόσωπό του έλαμψε μέσα στη νυχτιά. Όχι, δεν έκανε λάθος. Αυτή ήταν, πανέμορφη όπως και τότε. Και να, η επιβεβαίωση έρχεται από το απαλό άγγιγμα στο πρόσωπό του, και από τη μελωδική φωνή της που σιγοτραγουδάει το δικό τους σκοπό. Δεν ένιωθε πια το κρύο. Η ψυχή του ζεστάθηκε και από εκείνη τη βραδιά, οι μοναχικές του περιπλανήσεις αντικαταστάθηκαν από ζεστές συντροφικές αναπολήσεις.

-

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    E ναι βρε Βάσω . Υπάρχουν και άντρες που αγαπάνε, Σπάνιο είδος βέβαια αλλά υπαρκτόν
    Τελικά ήταν ΕΚΕΙΝΗ ή απόρροια τσιπουρικής παραίσθησης;

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πράγματι από το πολύ τσίπουρο θα θολωσε το μυαλό και όποια πέρναγε μπροστα του θα την έβλεπε σαν την αγαπημένη του. Φοβερό το σχόλιό σου Λένα μου, καλό Σαββατοκύριακο.

    Απάντηση
  3. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Aγαπητή Κα Καρλή,

    μία μικρή ιστορία περπάτησαν τα μάτια μου, η οποία κόντρα
    στον καλοκαιριάτικο ήλιο τού Αυγούστου, μιλά για κρύο, παγωνιά, χειμώνα.

    Πράγματι, έχετε δίκιο όταν λέτε στο τέλος τής ιστορίας, πως, τα χέρια τής ψυχής ζεσταίνονται
    κάθε φορά που εκείνα χαἴδεύουν τους ήλιους τής συντοφικότητας, της κατανόησης,
    τού αλληλέγγυου, του αλτρουισμού …

    Γιατί εν τέλει και κατακαλόκαιρο, η ψυχή, παγωνιά μπορεί να ρουφά …

    Πολύ όμορφο και ζεστό τέλος, σε μία εξίσου όμορφη μικρή ιστορία που
    εμπνέει την κάθε παγωμένη μοναξιά να ορέγεται ζεστά όνειρα …

    Καλό ΣΚ !

    Απάντηση
    • Βάσω Καρλή

      Η μοναξιά είναι αλήθεια δεν παλεύεται ούτε ξεχνιεται με το ποτό. Χρειάζεται ζεστασιά και συντροφικοτητα. Χαίρομαι που σας άρεσε η μικρή μου ιστορία.

      Απάντηση
  4. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αχ αυτό το ποτό…Όλα τα * καίει…κι από τις στάχτες τους γεννιέται η ψευδαίσθηση του απτού ονείρου!
    Εις μάτην η αναμονή της πραγμάτωσης του ονείρου!
    Μπράβο!

    Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Κρυφή πληγή το ποτό. Ευχαριστώ πολύ Χρυσούλα μου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου