Select Page

Βροχή…

Βροχή…

girl_rain

Χαζεύω τη φθινοπωρινή βροχή από το παράθυρο της δουλειάς μου. Δυο περαστικοί με τις γκριζωπές τους ομπρέλες μοιάζουν να ανταγωνίζονται για το ποιος θα φτάσει πρώτος στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ένα λεωφορείο θολωμένο από τις ανάσες και μουσκεμένο, βαριανασαίνει με το μπουλούκι που τρύπωσε για να σωθεί από την ξαφνική καταιγίδα ξεφυσώντας καπνό. Στη στάση το κοιτάζουν όλοι βρεγμένοι και απογοητευμένοι. Δε μοιάζει καθόλου με σωτήρα και το γνωρίζει. Το ξέρουν και εκείνοι που περιμένουν, πως ούτε κι αυτό θα ανοίξει τις πόρτες του για αυτούς. Μανάδες που κοιτάζουν τα ρολόγια τους ξέροντας πόσα πράγματα θα πάνε σαν ντόμινο αργότερα. Νταντάδες που περιμένουν στα σπίτια, χαϊδεύοντας στο κεφάλι παιδιά σκαλωμένα σε ένα άλλο παράθυρο που αφήνουν χνώτα απογοήτευσής του «πότε θα ‘ρθει» στο τζάμι.

Μια βροχή που όλα τα αλλάζει. Μια βροχή και όλα βουλιάζουν στις λασπωμένες λακκούβες του δρόμου…

Κοιτάζω από το παράθυρο και το ξέρω, πως και αυτό το λεωφορείο που περιμένω δε θα ‘ρθει. Και ακόμα και αν έρθει, δε θα με χωρά. Θαυμάζω μερικές φορές τη γενναία μου διαπίστωση που προτρέχει για να με προστατεύσει. Κάθεται εκεί μπροστά μου σαν ασπίδα. «Αυτήν την πραγματικότητα πρέπει να δεχτείς», μου λέει.

Μα είμαι κι εγώ σαν εκείνα τα παιδιά. Με το στόμα φυσώ τη ζεστή μου ανάσα στο τζάμι. Με το δάχτυλο γράφω ένα «πότε θα ‘ρθει»…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

10 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Μα είμαι κι εγώ σαν εκείνα τα παιδιά. Με το στόμα φυσώ τη ζεστή μου ανάσα στο τζάμι. Με το δάχτυλο γράφω ένα «πότε θα ‘ρθει»…[..]

    ε ναι …..που να πάρει …
    Καλημέρα Μάχη μου. Δυνατό κείμενο!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Καλησπέρα Αννα μου. Και αν δεν έρθει…λέω εγώ να σβήσουμε το χνώτο με το μανίκι και να πάμε παραπέρα…Σιγά…

      Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    Η βροχή είναι θλίψη και λύτρωση μαζί. Ερχεται, ξεπλένει, καθαρίζει, λυτρώνει, για να υποδεχτεί αργότερα το ουράνιο τόξο. Πού πάντα, μα πάντα βγαίνει μετά τη βροχή. Την καλημέρα μου Μάχη!

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Μια βροχή που μας κάνει να αισθανόμαστε και πάλι παιδιά, μας αναστατώνει, μας βάζει στην αναμονή. Μια βροχή που κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί. Πολύ ωραίο, Μάχη.

    Απάντηση
  4. sofia25164

    Θα έρθει. Θα τα ξεπλύνει όλα η βροχή και θα ‘ρθει!!! Μικρή η ιστορία σου Μάχη μου, όμως πολλά και μεγάλα όσα είπε…Και η φράση στο τέλος, η γεμάτη τρυφερότητα…! Την αγάπη μου!!!

    Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Όμορφη ιστορία για τη βροχή και την επίδρασή της στα απλά πρακτικά πράγματα αλλά και στις σκέψεις και τα συναισθήματα. Το τέλος της ιστορίας πολύ ωραίο. Η ζωή προχωρά και τα καλύτερα τα περιμένουμε, Μάχη μου!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!