Βροχή

6.07.2016

Βρέχει...

Οι σταγόνες που χτυπάνε το πλαστικό του φωταγωγού μου με ξύπνησαν μετά από έναν μικρό εφιάλτη.

Το πρώτο πράγμα που θυμήθηκα ήσουν εσύ.

Τα μάτια σου.

Η στενάχωρη χαρά σου χθες.

Τα μάτια σου πού ’βρεχαν τις παλάμες μου,

αυτά τα υπέροχα μάτια που όμιά τους μόνο με κάποιο άστρο θα μπορούσαν να συγκριθούν,

κάποιο άστρο μακριά από εδώ,

κάποιο άστρο μοναχό.

 

Βρέχει και θυμάμαι τη θλίψη σου,

νιώθω πως θέλω να τη σπάσω.

Θέλω τόσο να την σπάσω,

να γίνω ο ήρωας που θα σε βγάλει από το σκοτάδι,

να διώξω τον πόνο σου και να τον μετατρέψω σε γλυκό χάδι που θα μείνει.

 

Βρέχει και εύχομαι να ήσουν εδώ.

Κοντά μου...

Να κάναμε τα δικά μας, ή απλά να σου κρατούσα το χέρι και να σου έλεγα πως σε αγαπώ,

ή να πηγαίναμε βόλτες στους σκοτεινούς μας κόσμους που μιλούσαμε εχθές,

σύντομες βόλτες όμως για να μην χαθούμε στο βαθύ σκοτάδι τους.

 

Βρέχει και ξανά σκέφτομαι το τι θα προξενούσε η επόμενη βροχερή μέρα.

Θα ξεκινάει και αυτή από τα μάτια σου ή θα κρέμεται από την αγκαλιά μας;

 

Βρέξε λίγο ακόμα...

Μου θυμίζεις εκείνη...

Μου θυμίζεις το τότε, και ίσως το ποτέ.

 

_

γράφει ο Μάριος Αντωνίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Πολύ όμορφη η νοσταλγική βροχή της έμπνευσης!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου