woman_night_stars

Περασμένα μεσάνυχτα. Κλεισμένη μέσα στο σπίτι ασφυκτιά. Το οξυγόνο λιγοστεύει. Νιώθει ότι πνίγεται. Θέλει να πάρει λίγο αέρα. Κάτι τη σπρώχνει να βγει έξω. Ησυχία δεν έχει απόψε. Χωρίς σκέψη και με πολύ φόβο, το αποφασίζει. Τα βήματά της αργά και σταθερά. Το ολόγιομο φεγγάρι φωτίζει τον δρόμο της. Νιώθει λίγο καλύτερα. Ο τόπος κάτω στεγνός. Κι όμως έχει την αίσθηση του υγρού στοιχείου. Δεν κάνει λάθος. Παντού κηλίδες νωπού αίματος. Πανικοβάλλεται. Να της έλειπε η βόλτα βραδιάτικα, σκέφτεται. Κοιτάζει στα κλεφτά ένα γύρω. Καμία άλλη ένδειξη, κανένα σημάδι. Κάνει να φύγει, αλλά μια φωνή από μακριά, καλεί σε βοήθεια. Θέλει να το βάλει στα πόδια, αλλά προχωρά μπροστά. Σαν υπνωτισμένη ακολουθεί τη φωνή. Αντικρίζει μια κοπέλα αιμόφυρτη. Της δίνει τις πρώτες βοήθειες, όμως αυτή ξεψυχά. Την παρατηρεί καλύτερα. Η κοπέλα δεν είναι άλλη από την ίδια. Επιστρέφοντας στο σπίτι, όλοι θρηνούν το χαμό της. Τα λόγια τους ξεκάθαρα. “Κάποιος τρελός τη μαχαίρωσε πισώπλατα. Κρίμα την κοπέλα.” Οι φοβίες της πήραν σάρκα και οστά. Ίσως αυτό επιζητούσε. Ποιος ξέρει; Κρίμα την κοπέλα...

-

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!