child_classroom
Σε γνώρισα
παιδάκι ακόμα…
Σε είδα να μεγαλώνεις
και σ’ έζησα στην ανάπτυξή σου
σωματική, μα πάνω απ’ όλα ουσιαστική…

Πόνεσες,
σε πονέσαμε,
μα εσύ εκεί,
στο στόχο σου,
να γίνεις καλός και ακριβοδίκαιος άνθρωπος,
μα πάνω απ’ όλα
Άνθρωπος.

Αγωνίστηκες
κι ακόμα δίνεις τον αγώνα σου.
Παλεύεις για ένα καλύτερο αύριο
όχι μόνο το δικό σου,
μα όλων.

Έκλαιγες κρυφά,
να μην πικράνεις
αυτούς που αγαπάς
και σ’ αγαπάνε.

Μέστωσες
και με αγώνα πολύ
πέτυχες
τους ακαδημαϊκούς σου στόχους.

Και τώρα
σε καμαρώνω,
σε θαυμάζω
και υποκλίνομαι μπροστά σου
με τα γέρικα πόδια
και με την ψυχή μου.
Σ’ ευχαριστώ
που πέρασες απ’ τη ζωή μου.
Σ’ ευχαριστώ
που μέσα στα δικά μας λάθη,
μέσα στη δική μας μαυρίλα,
εσύ και η γενιά σου,
κατορθώσατε
να μας φέξετε,
στο δείλι της ζωής μας,
ηλιαχτίδα ελπίδας,
μια φωτεινή χαραμάδα.

-

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!