με φθινοπωρινές βροχές

ακούω το ξημέρωμα φωνές

που με καλούν

πίσω απ' το χρόνο, με τον πόνο να γυρίσω.

άγριες, αλύτρωτες ψυχές

νύχτες και νύχτες μοναχές

που μου ζητούν

καινούριο αγάπης παραμύθι να αρχίσω.

κάστρα και όνειρα του νου

στα πέρατα του ουρανού

ο Έρωτας άστρα στο σκοτάδι ζωγραφίζει

λόγια που πέταξαν γι' αλλού

αφρός στα βράχια του γιαλού

ένα φεγγάρι την πληγή δειλά φωτίζει.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!