Γκρι

Δημοσίευση: 25.02.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 




Θυμάμαι στην πόλη μου

είχα πάντα στην αριστερή μου τσέπη

ένα τετράδιο και ένα στυλό.

 

Θυμάμαι πως έγραφα για πινελιές από

κόκκινο στο γκρίζο τοπίο.

Θυμάμαι πως σήκωνα το κεφάλι μου

και αντίκριζα τον ήλιο ανάμεσα στις κεραίες,

που σφύριζα περπατώντας σπασμένα πεζοδρόμια.

Θυμάμαι σιγοτραγουδούσα στις έρημες πλατείες.

 

Θυμάμαι κάποτε,

ήμουν χαρούμενη εδώ.

Ναι...νομίζω κάποτε ήμουν χαρούμενη εδώ.

 

Ήταν που τα χρώματα που σκούρυναν απότομα;

Ήταν που το τετράδιο κάπου χάθηκε;

Ήταν που συνήθισα να κουλουριάζομαι

σε σκοτεινές γωνίες;

 

Δεν ξέρω.

Πάει καιρός από τότε.

 

Στέρνο πράγμα που θυμάμαι.

Έγραψα σε ένα τοίχο

με το τελευταίο μου μελάνι

"Φοβάμαι εδώ πια.

 Λέω να φύγω.

 

Αν βρεις το τετράδιο μου, κράτησε το.

Δεν θα με βρεις εδώ.

Ούτε ο ήλιος θα ξανάρθει.

 

Απλώς να ξέρεις

αν θες να με βρεις

 

σκόρπισα στα χνάρια μου

κλαράκια γιασεμί."

 

της Δήμητρας Τζελαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Απλώς να ξέρεις
    αν θες να με βρεις
    σκόρπισα στα χνάρια μου
    κλαράκια γιασεμί.”

    Τι όμορφο, τι γλυκό μέσα στην μελαγχολία του! Πόσο ταιριαστά έδεσε η τρυφερότητα με την θλίψη!
    Φίλη μου Δήμητρα πολλά συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ευχαριστώ πολύ.

      Απάντηση
  2. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Πολύ όμορφο, πολύ τρυφερό συνάμα μελαγχολικό!Γεμάτο αισθήματα και ευαισθησία!
    Μπράβο Δήμητρα!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Υπέροχο!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου