Θυμάμαι στην πόλη μου

είχα πάντα στην αριστερή μου τσέπη

ένα τετράδιο και ένα στυλό.

Θυμάμαι πως έγραφα για πινελιές από

κόκκινο στο γκρίζο τοπίο.

Θυμάμαι πως σήκωνα το κεφάλι μου

και αντίκριζα τον ήλιο ανάμεσα στις κεραίες,

που σφύριζα περπατώντας σπασμένα πεζοδρόμια.

Θυμάμαι σιγοτραγουδούσα στις έρημες πλατείες.

Θυμάμαι κάποτε,

ήμουν χαρούμενη εδώ.

Ναι…νομίζω κάποτε ήμουν χαρούμενη εδώ.

Ήταν που τα χρώματα που σκούρυναν απότομα;

Ήταν που το τετράδιο κάπου χάθηκε;

Ήταν που συνήθισα να κουλουριάζομαι

σε σκοτεινές γωνίες;

Δεν ξέρω.

Πάει καιρός από τότε.

Στέρνο πράγμα που θυμάμαι.

Έγραψα σε ένα τοίχο

με το τελευταίο μου μελάνι

“Φοβάμαι εδώ πια.

Λέω να φύγω.

Αν βρεις το τετράδιο μου, κράτησε το.

Δεν θα με βρεις εδώ.

Ούτε ο ήλιος θα ξανάρθει.

Απλώς να ξέρεις

αν θες να με βρεις

σκόρπισα στα χνάρια μου

κλαράκια γιασεμί.”

της Δήμητρας Τζελαλίδου