Γρίφος της ζωής

29.11.2015

 

 

puppet_b

Ο ήλιος είχε πάρει το δρόμο της ανατολής και ο κυρ-Μήτσος κοίταζε από το παράθυρο του τον κόσμο, νιώθοντας φυλακισμένος μέσα σ' ένα αδιέξοδο παρόν. Τα χρόνια είχαν περάσει και στα σμιλεμένο από τον αέρα και τις ρυτίδες πρόσωπό του αποτυπώνονταν τα όνειρα και οι χαμένες προσδοκίες μιας γενιάς.

Οι εποχές διαγράφονταν στα κουρασμένα, μα λαμπερά μάτια του σαν υδατογραφίες ζωγράφου άλλης εποχής, χωρίς διάκριση - χειμώνας και καλοκαίρι σαν ένα. Ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπο του: ήταν δάκρυ χαράς και ανακούφισης για μια ευτυχισμένη ζωή ή ένα δάκρυ για όσα του στέρησε η ελπίδα;

Ποιός ξέρει... ούτε καν ο ίδιος, γιατί πάντα ένιωθε πως ήταν στη ζωή του ένας απλός θεατής, ούτε καν κομπάρσος αφού οι άλλοι αποφάσιζαν γι' αυτόν. Είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως ήταν μια μαριονέτα. Δεν κατάφερε ποτέ του να αισθανθεί τίποτε άλλο πέρα από μοναξιά, παρά τις ατέρμονες προσπάθειες των ανθρώπων γύρω του να τον βοηθήσουν ν' αποτινάξει τις αλυσίδες του μυαλού του και να καταφέρει να ονειρευτεί.

Γιατί ο γρίφος της ζωής του αποτελούσε ένα άλυτο μυστήριο.

 

_

γράφει ο Αλέξανδρος Πήχας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Αταβισμός

Αταβισμός

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1936             Ένα χλωμό φεγγάρι κρεμόταν πάνω απ’ το κοιμισμένο χωριό. Ησυχία επικρατούσε σ’ όλον τον οικισμό και μονάχα στο διώροφο πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία υπήρχε ακόμη φως. Στο πάνω πάτωμα μια πόρτα ξεκλειδώθηκε. Ο πατέρας...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    “Ποιός ξέρει… ούτε καν ο ίδιος, γιατί πάντα ένιωθε πως ήταν στη ζωή του ένας απλός θεατής, ούτε καν κομπάρσος αφού οι άλλοι αποφάσιζαν γι’ αυτόν. Είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως ήταν μια μαριονέτα.”

    Βρε με ποιον μοιάζει…

    Εξαιρετικό Αλέξανδρε!!!

    Απάντηση
    • Αλέξανδρος

      Σε ευχαριστώ πολύ Ελένη..όντως απο μια αλλη σκοπιά μοιάζει με κατι πολύ οικείο σε όλους μας…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου