Select Page

Γραφή σαν έρωτας

Γραφή σαν έρωτας

 

 

Την ώρα της μεγάλης κρίσης η Δανάη ερωτεύτηκε ξανά τη γραφή. Την ώρα του χαμού η γραφή την αγκάλιασε∙ έχει άλλωστε η γραφή την αφή στη φύση της. Την φθορά ακολούθησαν η ενόραση, η όαση, η επώαση. Οι φόβοι της αναμετρήθηκαν με τα όνειρά της και βγήκαν λειψοί, οι αναστολές της δεν άντεξαν την αναμέτρηση με την τόλμη της.

Μια κόλλα χαρτί, ένα βιβλίο κι ένας σελιδοδείκτης έγιναν οδοδείκτης, φτερά και πλεούμενο σαν νούφαρο. Η γραφή! Η πρώτος της μεγάλος έρωτας και συνακόλουθα η πρώτη της μεγάλη προδοσία. Ο σελιδοδείκτης έμεινε καθηλωμένος για δώδεκα ολόκληρα χρόνια «Στα έπειτα του αιώνος», σελίδα 212, στο Οδυσσέας Ελύτης, Ποίηση, Ίκαρος 2002. Η νεαρή Δανάη είχε αγοράσει το βιβλίο λίγες ημέρες μετά την κυκλοφορία του. Ο σελιδοδείκτης ήταν δύο χρόνια νεότερος του βιβλίου, από τους γουρλίδικους του millennium. Και στην τελευταία σελίδα του βιβλίου διπλωμένες εφτά κόλλες αναφοράς, υποκίτρινες, γραμμένες σε times new roman δωδεκάρι. Ήταν το «Λυκαυγές», το πρώτο της βραβευμένο διήγημα. Η Δανάη θήρευε το φως, αγαπούσε την Αυγή αλλά σαγηνευόταν και από την αδελφή της, τη Σελήνη. Η ροδοδάκτυλη Αυγή και η λευκώλενη Σελήνη ήταν οι θεές, στις οποίες απηύθυνε ωδές για έμπνευση. Ζητούσε επίσης ʺφώτισηʺ από την Πλειάδα και τον Ήλιο και τη λάμβανε γενναιόδωρα. Ένιωθε, συνεπώς, ανυπέρβλητα ξεχωριστή διότι μπορούσε να συνδιαλέγεται με τα αστέρια. Τα δώρα των άστρων μέρευαν το τραύμα από την αδιάλειπτη λησμονιά του Άη-Βασίλη και απογείωναν τα όνειρά της.

Αλαφροΐσκιωτο κορίτσι! Η μάνα της την αποκαλούσε αλλοπαρμένη και προδίκαζε ανώμαλη προσγείωση. Διότι η Δανάη αφού τελείωνε τα μαθήματά της αποδελτίωνε τα ρήματα της Σελήνης, ταξινομούσε έπεα αστερόεντα όπως έλεγε μέσα της. «Αστερωδή» ήταν η λέξη που έπλασε για να περιγράψει νοερά το συναίσθημα που την τύλιγε σαν αύρα ή σαν κύμα και την ταξίδευε. Όταν βραβεύτηκε το «Λυκαυγές» η κοπέλα βρισκόταν στο λυκόφως του Λυκείου και στο λυκαυγές της αληθινής ζωής. Ήταν, δε, η νεαρότερη νικήτρια στα πενήντα χρόνια του θεσμού. Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής της τόνισε, μετά την απονομή, πως ο «μύθος» του διηγήματός της πληρούσε τις προδιαγραφές για την εξέλιξη σε μυθιστόρημα. Την ώρα του επαίνου η Δανάη δεν πατούσε στη γη∙ οραματιζόταν το μυθιστόρημα που θα έγραφε και νοερά σκηνοθετούσε την παρουσίασή του. Ανέμελη εφηβεία… επαρμένη πρώτη νιότη. Μια εν δυνάμει πεταλούδα ήταν, που με αποστροφή για το σώμα της κάμπιας και με φλογερό το όνειρο του ουρανού θέλησε την πρόωρη εκκόλαψη και κατέληξε στην πρόωρη επαφή με τη θανατηφόρα λάμπα.

   Παρά την επιμονή της μητέρας της, που ήθελε να σπουδάσει δασκάλα για να βολευτεί σύντομα, η Δανάη σημείωσε μόνο δύο επιλογές στο μηχανογραφικό της: Φιλολογία Θεσσαλονίκης και Φιλολογία Αθηνών. Πέρασε στην πρώτη της επιλογή και μεταξύ των πρώτων. Παρά τους σκοπέλους των καταλήψεων και τα πενιχρά οικονομικά τελείωσε τη σχολή στα τέσσερα χρόνια και μάλιστα, ως πρωτοβάθμια, εκφώνησε τον όρκο. Εκείνη την ώρα ένιωθε πως αποκτούσε ένα διαβατήριο που θα της άνοιγε τις πύλες του κόσμου, ακυρώνοντας την ευτέλεια της ταυτότητάς της. Ωστόσο πολύ σύντομα η σαρωτική έγνοια του «μετά» οδήγησε τα όνειρα σε άωρο φυλλορρόημα.

Τον Σεπτέμβριο που έκλεισε τα εικοσιδύο η νεαρή φιλόλογος προσελήφθη σε εκδοτικό οίκο ως επιμελήτρια και δακτυλογράφος. Έλεγε πως θα ήταν για λίγους μήνες, ώσπου να στρώσουν τα πράγματα στην Ελλάδα και ύστερα… θα παρακολουθούσε μεταπτυχιακό και θα έγραφε… Για να μη λησμονήσει στιγμή την υπόσχεσή της δημιούργησε στον υπολογιστή ένα φύλλο word με την ονομασία «My Novel», το οποίο και τοποθέτησε στο κέντρο της επιφάνειας εργασίας. Όνειρα θερινής σελήνης… Εν τέλει τα πράγματα έστρωσαν τη Δανάη… «βάσει “των νόμων και περιορισμών” / του υπ’ αριθμ. τάδε πεπρωμένου».[1] Όσο για το μεγαλεπήβολο όνειρο της έκδοσης του δικού της βιβλίου, έμεινε καταχωνιασμένο σε ένα ψηλό ράφι. Όσο γινόταν πιο λίγη, όσο μεγάλωνε η φθορά, τόσο αυξανόταν και η απόσταση από το όνειρο. Κι εκείνη δούλευε όλο και πιο πολύ για να νιώθει παραγωγική. Κούρνιασε σε μια κουρελού… η Δανάη… που ονειρευόταν ψηφιδωτά και ουράνια τόξα. Ονειρευόταν ρομαντικές βαρκάδες με ένα νούφαρο και υπερπόντια ταξίδια με τη σχεδία του Οδυσσέα, αλλά κάτι τέτοια πλεούμενα ήταν σπάνια στις τρικυμισμένες θάλασσες, όπως εκείνη που της έλαχε.

Στο Λύκειο η Δανάη είχε μια συμμαθήτρια, μοναχοκόρη επιφανούς οικογένειας που φοιτούσε στο Δημόσιο Σχολείο από αντίδραση. Βέβαια ο επαγγελματίας βουλευτής πατέρας της διακήρυττε πως εκείνος είχε επιλέξει το Δημόσιο διότι εκτιμούσε τη δημόσια παιδεία και τους λειτουργούς της. Η Αφροδίτη λοιπόν εξέδωσε στα εικοσιτέσσερά της ένα βιβλίο, που έγινε sold-out. Ο πατέρας το δώρισε με περηφάνεια στον εκδότη της Δανάης και ο τελευταίος το χάρισε στην επιμελήτρια, με ένα συνωμοτικό «δεν θα λείψει». Με την περιέργεια να την τρώει η Δανάη το ξεφύλλισε το ίδιο βράδυ: υποδειγματικό άρλεκιν… αλλά το illustration το ζήλεψε, όσο και τον υποδειγματικό πρόλογο γνωστής τηλεπερσόνας. Μάλλον ό,τι άξιζε στο βιβλίο ήταν ο πρόλογός του…

Η Αφροδίτη είχε γεννηθεί στον αφρό της ζωής… Η Δανάη είχε γεννηθεί στο βυθό κι έπρεπε να παλέψει πολύ για να αναδυθεί στην επιφάνεια και να καθιερωθεί σε αυτήν. Την ώρα της πάλης η οδύνη περίσσευε… Ύστερα θα μιλούσε για τις μνήμες της ανάβασης και τους θησαυρούς του βυθού… Ύστερα όμως αυτά… κατόπιν πάθους. Την ώρα της ανάβασης δεν μπορούσε να θαυμάσει την ομορφιά διότι έπρεπε να επιβιώσει. Κάποια στιγμή αποκαμωμένη από το κολύμπι γραπώθηκε από τον πρώτο βράχο που βρέθηκε μπροστά της. Ήταν στέρεος και άνετος, το τέλειο καταφύγιο. Έτσι κάθισε αναπαυτικά στο βράχο της· εκείνη που πάντα ονειρευόταν τη φυγή έγινε ένοικος καταφυγίου. Και μετατράπηκε από γοργόνα σε άνθρωπο, αντάλλαξε την ουρά με πόδια ανθρώπινα και βαριά.

Μόλις δύο χρόνια μετά τον όρκο στη Φιλολογία και τους όρκους στα αστέρια, ο κόσμος όλος της Δανάης ήταν η δουλειά της. Το έγγραφο «My Novel» στον υπολογιστή παράμεινε κενό, λευκό σαν περιστέρα, στριμωγμένο κάτω αριστερά στο desktop.

«Τ’ άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης / Επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν / Τ’ άσπρο χαρτί μιλά με τη φωνή σου, / Τη δική σου φωνή / Όχι εκείνη που σ’ αρέσει· / Μουσική σου είναι η ζωή / Αυτή που σπατάλησες […].[2] Η Δανάη ένιωθε πως ο Σεφέρης είχε γράψει τους στίχους ως προοικονομία για την παρακμιακή πορεία της. Ήταν πάντως βέβαιη: υπήρξε η καλύτερη γραμματέας κι επιμελήτρια (επιμελούμενη μια ανθολογία του Σεφέρη ανακάλυψε και την προοικονομία της)! Επιμελέστατη, συνεπέστατη, παρατηρητικότατη, ακριβέστατη κι ευρηματικότατη. Τύπος και υπογραμμός! Δεν της ξέφευγε ούτε κόμμα στις διορθώσεις και ούτε μία αρνητική απάντηση στις απαιτήσεις του προϊσταμένου της. Εργαζόταν ακόμα και βράδυ για να τελειώσουν τα επείγοντα των άλλων, αφιερώνοντας ακόμα και προσωπικό χρόνο, για έναν έπαινο κι ένα χαμόγελο. Αντιμέτωπη με τους επαίνους και τα χαμόγελα έλιωνε σαν παγωτό. Μεγάλο κουσούρι κι αυτό. Στο σπίτι της δεν είχε χορτάσει αγάπη κι έτσι την ζητιάνευε απ’ έξω. Ουσιαστικά είχε μεγαλώσει πρόωρα (όλοι το έλεγαν κι εκείνη καμάρωνε), παραμένοντας εν μέρει παιδί. Αναπόδραστη μάλλον παρενέργεια αυτή η λαθραία επιβίωση καθώς ο πατέρας ήταν πάντα απών και μηδέν πληρών ενώ η μητέρα πάντα παρούσα και ουσιαστικά απούσα. Σκληρή γυναίκα, αγέλαστη, καθαρίστρια υποδειγματική που δούλευε σαν σκυλί για τον επιούσιον. Αν μπορούσε θα καθάριζε και τα όνειρα της Δανάης με χλωρίνη. Έτσι, ενώ πλησίαζε τα τριάντα η κοπέλα γινόταν χαλί για να την πατήσουν∙ ακόμα και το άγγιγμα των ποδαριών ήταν για εκείνην ευεργετικό.

Όταν ο όμιλος έκλεισε εξαιτίας των συσσωρευμένων χρεών ο αναπαυτικός και στέρεος βράχος της Δανάης ανατράπηκε κι εκείνη βρέθηκε ναυαγός σε άξενη θάλασσα. Μοιραία, τότε, βυθίστηκε βαριά, πολύ βαθιά σε αχαρτογράφητο σημείο. Αφού απώλεσε τη δουλειά της διολίσθησε σε μια νέα ρουτίνα. Σκότωνε την ώρα της εμπρός στην τηλεόραση και μαζί εκτελούσε το πνεύμα της. Πεταγόταν από το στρώμα με τα κοκόρια όπως ήταν συνηθισμένη και – αφού διαπίστωνε με συντριβή πως δεν είχε δουλειά για να παρουσιαστεί– έτρεχε με αγωνία στον υπολογιστή, στο site με τις αγγελίες, να ελέγξει εάν είχε εμφανιστεί κάτι νέο. Σιγά μην εμφανιζόταν. Σιγά μην λαλούσε και το κινητό, το οποίο ήταν σημειωμένο με bold στα βιογραφικά που είχε μοιράσει και το οποίο τη συνόδευε παντού, ακόμα και στην τουαλέτα. Κι έτσι η Δανάη με την πάροδο των άγονων ημερών έκοψε τις ατελέσφορες συνήθειες και άλλαξε τελείως ήθη. «Τίποτα σημαντικό…. ζω μονάχα εν λευκώ»… υπενθύμιζε ο τόνος του κινητού, σε κάθε –σπάνια– κλήση ξύνοντας την πληγή.

Οπωσδήποτε, υπό το κράτος της οδύνης πρώτα και της ανίας και της άνοιας ύστερα η τέως επιμελής επιμελήτρια κατέφευγε πρωί-πρωί στο γωνιακό φούρνο. Αφού άρπαζε μια ροδαλή τυρόπιτα, ή ζαμπονοτυρόπιτα ή μπουγάτσα στρωνόταν στον καναπέ για την πρώτη ενημερωτική εκπομπή της ημέρας, με το πολύτιμο έδεσμα αγκαλιά. Και στο κουτάκι ευάριθμα κεράσματα, για αργότερα∙ όλα βέβαια για εκείνην. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που φρόντιζε τόσο πολύ τον εαυτό της. Ζαβλακωμένη παρακολουθούσε όλες τις εξελίξεις. Μετά την ενημερωτική εκπομπή ήταν το πρωινάδικο, ύστερα το μεσημεριανό, μετά το απογευματινό και τέλος τα σίριαλ, ελληνικά, αμερικάνικα, λατινοαμερικάνικα και τούρκικα, άλλα σε πρώτη μετάδοση και άλλα σε επανάληψη. Η Δανάη παρακολουθούσε τους κάθε λογής βαρβάρους να παρελαύνουν από την τηλεόραση και σκεφτόταν με απελπισία τι θα γινόταν χωρίς εκείνους. Όσα σίριαλ και όσα κουτσομπολίστικα δεν είχε δει στις τρεις δεκαετίες της ζωής της τα παρακολούθησε κατά τους μήνες της αδράνειας. Ήξερε πλέον τι έπαιζε στη showbiz και στη ζωή των celebrities, των καταχρηστικά επονομαζόμενων stars. Όσο για τη δική της ζωή, ήταν απλώς ανύπαρκτη. Η γη όπου πατούσε είχε υποχωρήσει ενώ οι αλλοτινοί της σύντροφοι, τα αληθινά αστέρια, τηρούσαν σιγή ιχθύος.

Αφού η Δανάη παράτησε και το site για την εύρεση εργασίας αξημέρωτα έτρεχε στη φάρμα, την εικονική φάρμα του φατσοβιβλίου βέβαια. Να άφηνε τα ζωντανά να πεινούν; Αμαρτία! Πάντως από το τόσο τάισμα αν ήταν αληθινά θα έσκαγαν όπως έσκασαν και τα ρούχα της εξαιτίας του δικού της νεοφανούς πάχους! Πώς ανέβηκε τρία νούμερα σε λίγους μήνες ούτε που το κατάλαβε. Ήταν βέβαια μία παρά φύσιν φυσιολογική εξέλιξη αφού τις ώρες που δεν φρόντιζε τα ζώα στο facebook, δεν περιποιόταν τα φυτά, δεν ασχολούταν με τα κάστρα και δεν εξιχνίαζε εγκλήματα στον ίδιο χώρο, τρεφόταν ανεξέλεγκτα. Για να μην βλέπουν τη φιλόπονη πλην εικονική δραστηριότητά της οι παλιοί γνωστοί φιλοτέχνησε δεύτερο προφίλ με ψεύτικο όνομα. Όσον αφορά στο πρώτο προφίλ έμπαινε αραιά, μόνο και μόνο για να χαζεύει τις ζωές των άλλων. Ραφιναρισμένα τρόφιμα, ραφιναρισμένη γνώση-νόσος, ραφιναρισμένη ζωή… Και η Δανάη, ως βουλιμική, τα καταβρόχθιζε άτσαλα, πασαλειβόταν αδιάφορα, απαλλαγμένη τόσο από το savoir όσο και από το vivre.

Όσον αφορά στα αναγνώσματα, τα λογοτεχνικά βιβλία, το Διαβάζω και Η Λέξη υποκαταστάθηκαν από τα κουτσομπολίστικα, εκείνα που η κοπέλα άλλοτε αναρωτιόταν ποιος άντεχε να τα διαβάσει. Ενημερωνόταν λοιπόν αδιάλειπτα και σφαιρικά. Κοιμόταν με την τηλεόραση ανοικτή και παρακολουθούσε όσα περισσότερα blogs –ενημερωτικά και κουτσομπολίστικα– μπορούσε. Παρακολουθούσε εκπομπές μαγειρικής και ας ήταν η κουζίνα της σε μόνιμη αργία. Άκουγε τις προβλέψεις των αστρολόγων κι εκνευριζόταν που ακόμα κι εκείνες για να εκπληρωθούν απαιτούσαν κάποια κινητοποίηση από μέρους της. Αντίθετα αδιαφορούσε για τα ουσιαστικά κι ενδιαφέροντα διότι ένιωθε πως δεν ενέπνεε και δεν απέπνεε ο,τιδήποτε ουσιαστικό. Και το ηλεκτρονικό γραμματοκιβώτιό της, που άλλοτε έβριθε προκλήσεων για εκδηλώσεις και μηνύματα συγγραφέων υπό επιμέλεια πλέον έβριθε προσκλήσεων για παιχνίδια και δραματικές προσφορές για υπηρεσίες που ουδέποτε θα αγόραζε αλλά χάζευε σαν ζόμπι.

Το νευρικό της σύστημα βρισκόταν, λοιπόν, σε μόνιμη καταστολή, σε αντιδιαστολή με το πεπτικό, που υπέμενε πρωτόγνωρη υπερδραστηριότητα. Υπερτροφία σώματος και ατροφία πνεύματος! Τη βόλτα στον φούρνο ακολουθούσε η επέλαση στο supermarket ενώ όταν βαριόταν πολύ καλούσε και το delivery. Κι ενώ εκείνη έτρεφε τα λιποκύτταρά της αφειδώς, η τηλεόραση της πρότεινε μαγικές λύσεις για την εξολόθρευση των καλουδίων: τι κετόνες, τι ποικιλόχρωμα τσάγια, τι καφέδες, τι ράσμπερι και ζούμπερι και ζούμπες και κορσέδες για να κρύβει τα λίπη. Η Δανάη παράγγελνε ό,τι μπορούσε και συνάμα έπαιζε μανιωδώς –πλην ανεπιτυχώς– σε τηλεοπτικούς και τηλεφωνικούς διαγωνισμούς. Φυσικά αγόρασε και την έξυπνη σίτα, για να εξασφαλίσει ήσυχο άραγμα και άρμεγμα των υπολειμμάτων των οικονομιών και του επιδόματός της. Όταν είδε να διαφημίζονται κάποια ενεργειακά κοσμήματα παρήγγειλε αυθημερόν και το περιδέραιο και το βραχιόλι, που άρμοζαν στον αστρολογικό χάρτη της, καθώς ο πωλητής στο τηλέφωνο δεσμεύτηκε, όπως κι εκείνος στην τηλεόραση, για ενέργεια, εξισορρόπηση και δραματική βελτίωση της ζωής της. Παρά το γεγονός πως μόλις τα παρέλαβε τα φόρεσε, η ενέργειά της εξακολούθησε να σέρνεται ανισόρροπη μαζί της.

Για να επανέλθει η Δανάη από το λησμονητήριο στη ΖΩΗ χρειάστηκαν δύο σεισμοί. Πρώτη φορά σείστηκε ο κόσμος μέσα της μετά από μια απρόσμενη συνάντηση, όταν βγήκε για να εισπράξει το επίδομα ανεργίας. Ενώ έκανε νοερά τον καταμερισμό του εισοδήματος μεταξύ λιπογόνων και λιποκτόνων, συνάντησε μια παλιά της καθηγήτρια. Κι εκείνη η αθεόφοβη, ίδια Ερινύα, την ρώτησε αν έγραφε ακόμα και αν ήταν έγκυος. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Μια βολή κατευθείαν στην καρδιά, από την οποία ξεπήδησε άλικο, όπως το χρώμα που έβαψε τα μάγουλά της λόγω ντροπής. Ενώ η Δανάη ήθελε να ανοίξει το μπετόν να την καταπιεί, η υπερβολικά γλυκιά φιλόλογος παλιάς κοπής συνέχισε απτόητη να μιλά… Ανακάλεσε στη μνήμη τις στιγμές που αποκαλούσε τη μαθήτριά της αλκυόνη, διότι τα γραπτά της απέπνεαν πάντα μία ατόφια αισιοδοξία και χαμογελώντας της θύμισε την ανυπομονησία της να λάβει το λόγο στο μάθημα των Νέων Ελληνικών. Και στο τέλος τόνισε πως ακόμα μιλούσε για την οξύνοια και το ταλέντο της. Στο τέλος του μονολόγου η Δανάη ένιωθε την ψυχή της τεμαχισμένη σε μερίδες διαίτης. Αφού είπε πως δεν ήταν έγκυος και πως έγραφε, αλλά σπανίως, έφυγε σαν κυνηγημένη. Για άλλη ήταν που μιλούσε η κυρία Ηλέκτρα! Για άλλη, την οποία η Δανάη με την αγχίνοιά της είχε εκτελέσει αργά και βασανιστικά και πλέον ασελγούσε στο κουφάρι της. Άλλοτε συνιστούσε μια μελωδική κιθάρα, πλέον έσκουζε σαν ξεχαρβαλωμένη κιθάρα. Μετάλλαξη αντιηρωική και πένθιμη! Η ζωή της στο απόσπασμα∙ με τους αλαλαγμούς της τηλεόρασης άσμα αντιηρωικό και πένθιμο.

Την ημέρα που ακολούθησε τη συνάντηση η Δανάη πανικόβλητη άρχισε τη δίαιτα της λαχανόσουπας. Επίσης αγόρασε ετήσια συνδρομή για γυμναστήριο με 80% έκπτωση και δέσμευσε συνεδρίες ανώδυνης λιποδιάλυσης με 90% έκπτωση. Βασικά ψυχοθεραπεία χρειαζόταν αλλά δεν τολμούσε ακόμα να το παραδεχθεί. Η όποια κινητοποίηση κράτησε τρεις μέρες. Ύστερα επέστρεψε στην καλοφαγία, το άρμεγμα και το άραγμα. Πλησίαζαν και τα γενέθλιά της, και για να γιορτάσει απόλαυσε μία πλούσια τούρτα. Άλλωστε ποιος θα την έβλεπε; «Διέγραψε» από τη μνήμη τη συνάντηση με την Ηλέκτρα ενώ όσον αφορά στην ερώτηση περί εγκυμοσύνης, επήλθε ανοσία, αφού το ερώτημα την ακολουθούσε πλέον στον φούρνο, στο supermarket και στο περίπτερο. Κι ένας παλιός συμφοιτητής από τις λίγες αληθινές παρουσίες στη ζωή της, όταν την συνάντησε στο δρόμο της είπε πως θα την καλούσε για καφέ, αν δεν φοβόταν το λογαριασμό. «Ακόμα με αυτό το black humor κυκλοφορείς;», τον ρώτησε χολωμένη. «Πάντα», της απάντησε, με ένα επιτιμητικό βλέμμα. Χιούμορ: οι χυμοί της ψυχής του πομπού αλλά και του δέκτη. Οι αντιδράσεις είναι αποτέλεσμα της δράσης. Καλύτερα είναι, παρά να ψάχνεις το ψεγάδι στην αντίδραση, να γυρέψεις το δικό σου σφάλμα. Σ’ εκείνην έφταναν πικρά λόγια διότι αυτά άξιζε. Χιούμορ σαν αντιβίωση που δεν μπορούσε να αντέξει. Γι’ αυτό και κατηγορούσε τον αυτόκλητο γιατρό για αναίδεια και αναλγησία.

Ο δεύτερος μεγάλος σεισμός της Δανάης συνέπεσε με ένα φυσικό σεισμό, κάπου πέντε βαθμών στην κλίμακα Ρίχτερ, που έριξε στο αποξηραμένο κεφάλι της το Οδυσσέας Ελύτης, Ποίηση, Ίκαρος 2002. Το διήγημα στην τελευταία σελίδα ήταν το τεκμήριο της προδοσίας της, τα κατάλοιπα του θύματος που όφειλε να αναστήσει. Αφού πέρασε κάποιες ώρες ανατέμνοντας το έγκλημα, κατέληξε πως η ανάσταση ήταν δυνατή. «Το κατά λάθος λάθος μπορεί να σε οδηγήσει και σε άλλα επόμενα, δεν σε επαναφέρει όμως στο σωστό ποτέ», διάβασε στην Ποίηση. Και κατάλαβε πως μόνη σωτηρία της ήταν η απόδραση από τον φαύλο κύκλο δια της επιστροφής στη ζωή, όπως την είχε ονειρευτεί πριν από τα λάθη. Εκείνη ο γκρεμιστής, εκείνη και ο ποιητής της πόλης της. Έπρεπε κάτι να βρει για να πιαστεί! Τότε ανακάλυψε ένα διαγωνισμό δημιουργικής γραφής. Εγκατέλειψε οριστικά τη φάρμα του φατσοβιβλίου, έπαψε να κατασκοπεύει τις στημένες φάτσες, απαρνήθηκε και τα ποικίλα φαρμάκια του καναπέ. Επίσης σταμάτησε να ανασκαλίζει τα πώς και τα γιατί της μοίρας και των επιλογών της, καθώς το βάραθρο που άνοιγε κάθε φορά την κατάπινε. Τους χαλκάδες ή τους κάνεις χαλκομανία ή σε κάνουν εκείνοι σκέφτηκε, καθώς αποτίναζε τα δεσμά. Λεύτερη πια η Δανάη αφοσιώθηκε στη γραφή. «Κουράγιο χρειάζεται. Ανάμεσα στον δείκτη του χεριού σου και την άκρη του τετραδίου σου απλώνεται τεραστίου μήκους έκταση που έχεις να διανύσεις», την ορμήνεψε ο ποιητής, Εκ του πλησίον. Βάλσαμο η γραφή μετά το άλμα των δακτύλων, ίδια διογέννητη χρυσή βροχή! Βάθρο στέρεο και ζωντανό, έρμα αληθινό, πνοή σαν νόηση. «Από το φρέαρ στο έαρ», της είπε χαριτολογώντας ο φίλος με το καυστικό χιούμορ. «Ό,τι σώσεις μες την αστραπή, καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει», υπενθύμιζε το post-it στον υπολογιστή.

Όσο η Δανάη έγραφε τόσο η νεογέννητη γραφή την αγκάλιαζε μητρικά. Η γραφή δεν είναι αχάριστη σαν τους ανθρώπους. Οι λέξεις έγιναν προτάσεις, οι προτάσεις γέμισαν σελίδες, οι σελίδες έπλασαν ιστορίες, εμποτισμένες με πνεύμα από το πνεύμα της, ανάσα από την ανάσα της, ψυχή από την ψυχή της. Η χρυσή βροχή έτρεφε τη σπορά της. Η Δανάη ψήλωνε και της άρεσε, γινόταν ξανά δημιουργός και το ήξερε. Ανέβαινε και της άρεσε. Ο ίλιγγος και ο πόνος στις αρθρώσεις δεν την πτοούσαν. Το θέαμα γύρω της άλλαζε την ωθούσε σε όλο και μεγαλύτερα βήματα. Και τα βήματα έγιναν φτερουγίσματα. Κυοφορία επώδυνη, ενός καινούριου εαυτού. Πετώντας ένιωθε τα φτερά της να δυναμώνουν, καθώς τρέφονταν από το πνεύμα της. Κι έφτασε να αγγίξει τα αστέρια της και να φεγγοβολά μαζί τους! Ηρωικά και χαρμόσυνα!

 

_

γράφει η Σωτηρία Βασιλείου

 

 

______

[1] Κική Δημουλά, Επί τα ίχνη, «Εφτά εργάσιμες μελαγχολίες».

[2] Γ. Σεφέρης, Επί Σκηνής.

 

(πηγή εικόνας)

Το διήγημα 'Γραφή σαν έρωτας' της Σωτηρίας Βασιλείου

έχει βραβευθεί με έπαινο

στον 33ο διαγωνισμό της

Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!