Δεν σ΄αγαπώ πια

21.04.2018

-Τι συμβαίνει αγάπη μου; Σε βλέπω κάπως… Είναι κάτι που θέλεις να μου πεις και διστάζεις;

- Μμμ μμμ…

- Κατάλαβα, δεν πρόκειται περί δισταγμού αλλά για κάτι σοβαρότερο. Που σημαίνει σκούρα τα πράγματα. Ή κάνω λάθος, ε;

- Όχι δεν κάνεις. Έπεσες διάνα.

- Ακούω λοιπόν.

- Θέλω αγάπη μου να χωρίσουμε.

- Να χωρίσουμε τι; Τα ιμάτιά μας, το φαγητό μας, τι; Να ‘’μοιράσουμε’’ δεν θα έπρεπε να πεις καλύτερα; Πιο σωστά Ελληνικά όσο να ’ναι. Μα επειδή γνωρίζεις άριστα τη γλώσσα θα εννοείς ακριβώς αυτό που σημαίνει η λέξη . Να χωρίσουμε οι δυο μας από τραπέζης και κλίνης. Ωραία. Πειράζει να ρωτήσω το γιατί;

- Δεν πειράζει. Έχεις το δικαίωμα να ρωτάς κι’ εγώ θα σου απαντήσω με πλήρη ειλικρίνεια. Δεν σ΄αγαπώ πια. Σ’ αγαπώ σαν φίλη, σε θαυμάζω σαν επιστήμονα, υποκλίνομαι σαν τη μητέρα των παιδιών μου, αλλά δεν σ’ αγαπώ πια με έρωτα, πόσο πιο καθαρά να σου τα πω; Μη με φέρνεις σε δύσκολη θέση, σε παρακαλώ.

- Κατάλαβα. Εκείνο όμως  που δεν κατάλαβα, είναι το πότε συνέβη αυτό. Θα ήταν πολύ αγενές να ρωτήσω αν αγαπάς άλλη;

- Μμμ…

- Τα ευκόλως εννοούμενα ε;

Και το βρίσκεις αυτό  τόσο εύκολο Θωμά; (κοίτα τώρα συνταίριασμα ονόματος και καταστάσεων. ΤΙ σού είναι και οι συμπτώσεις!).

Τόσα πολλά χρόνια μαζί και από τώρα και στο εξής δυο ξένοι…

-Μα δεν είναι απαραίτητο.

-Τι δεν είναι απαραίτητο δηλαδή; Εσύ θα αγαπάς μια άλλη κυρία και εμείς οι δυο δεν  θα παραμείνουμε ξένοι; Και μη μου πεις ‘’φίλοι’’ γιατί κάτι τέτοιο ούτε που να το διανοηθείς, όσο  να ναι δεν μπορούν να γίνουν φίλοι άνθρωποι που μοιράστηκαν ιδιαίτερα πράγματα μεταξύ τους. Ξένοι λοιπόν οι δυο μας, μετά τόσων χρόνων συνύπαρξης και κολλητοί εσύ και η κυρία που γνώρισες μόλις χθες. Έχει λογική το θέμα Θωμά; Προσωπικά ελπίζω να είναι κάτι περαστικό αυτό που ίσως τώρα νομίζεις για έρωτα. Κάποια ορμονική ανακατωσούρα ή στιγμή πανικού το κοίταγμά σου στο καλαντάρι της  κάπως προχωρημένης ηλικίας σου.

-Κατερίνα σοβαρέψου σε παρακαλώ. Θα πάρω επί του παρόντος δυο τρία απαραίτητα ρούχα. Άλλα αντικείμενα δεν θα πάρω.

            - Σαν τι άλλα αντικείμενα εννοείς ; Το παλιό μας πλυντήριο που έλκει  την απόκτησή του από μια ομορφιά παρόμοιας ιστορίας αν θυμάσαι καλά; Το πλυντήριο πιάτων μας άχρηστο εδώ και αιώνες, ή  την αρχαία  κουζίνα μας; Τόση γενναιοδωρία πια καταντά συγκινητική. Αχ βρε Θωμά, βρε Θωμά (είδες συνηθίζω σιγά σιγά. Δεν λέω πια «Θωμά μου»).

Ενώ εσύ θα πάρεις τώρα ολοκαίνουργα τα πάντα. Το κατάστημα ανακαινίζεται εκ βάθρων.

 Δεν κάνουμε το αντίθετο; Να πάρω εγώ τα καινούργια; Αλλά τι ρωτά ο δόλιος ο ποιητής; Εσύ είσαι που θέλεις τα πάντα χωρίς προϊστορία. Τι να την κάνεις π.χ. την παλιά κουζίνα που  θα σου θυμίζει τα ρεζίλεμά σου στους φίλους σου τότε που  θέλησες να τους φιλέψεις με μία καρμπονάρα που θα  έφτιαχνες μόνος σου και λίγο ακόμη να καεί και το σπίτι μου μαζί της; Τι να το κάνεις το παλιό μας τα σίδερο που θα σου θυμίζει την απελπισία σου τότε που έκαψες το αγαπημένο  σου πουκάμισο που επέμενες να το σιδερώσεις μόνος σου κερδίζοντας χρόνο γιατί εγώ δήθεν  αργούσα;

Και last but not least τι να με κάνεις εμένα τώρα πια που τα παιδιά μας είναι σε ηλικία παντρειάς ενώ η φύση επιτάσσει απόσυρσή μου ως προς αυτόν τον τομέα τουλάχιστον ;

-Καλώς Θωμά. Καλή η μικρά;

 -Η ποια; Δεν υπάρχει άλλη Κατερίνα.

 -Μωρέ λέγε μου ποια είναι να την συγχαρώ. Πάντα μού άρεσαν οι άνθρωποι με ροπή προς την αρχαιολογία.

-Καλά γίνε όσο κακιά θέλεις.

  -Εγώ, εκείνο που σου ζητάω είναι να μην είσαι παρούσα την ώρα που  θα κουβαλώ τα πράγματά μου. Τα τρέμω τα δράματα.

- Δε θα υπάρξουν δράματα πρώην καλέ μου. Τα δάκρυα είναι για κάτι που χάνεις και αξίζει να κλαις για το χαμένο σου όνειρο. Τώρα γιατί να κλάψω για σένα; Δεν μ’ αγαπάς, όπως πολύ ωμά και ανερυθρίαστα μου ομολόγησες, για να δείξεις στην άλλη το μέγεθος της τρέλας που σου πήρε τα μυαλά. Τα έσβησες όλα με μιας. Ή μήπως δεν τα λέω καλά και εσύ το σχεδίαζες ερήμην μου εδώ και καιρό; Απλά η στιγμή  ήταν που σε βόλεψε καλύτερα. Δεν είν’ έτσι;  Πάρε λοιπόν τι θέλεις να πάρεις και ξεκουμπίσου  να μη σε βλέπω. Κι αν δάκρυ δεις  στα μάτια μου επαναλαμβάνω δεν θα είναι για σένα που φεύγεις αλλά γιατί γελάστηκα και μοίρασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου  μαζί σου, ενώ δεν το άξιζες. Τι να κάνουμε όμως; Άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε όπως λέει και το άσμα. Έκανα και εγώ ένα, το μεγαλύτερο της ζωής  μου. Όσο να ’ναι πονάμε για τα λάθη μας να μην κλάψουμε γι’ αυτά;

Στο καλό (;) να πας. Φεύγε τώρα.

Τοκ Τοκ τοκ…

-Συγγνώμη. Ποιος είστε κύριε; Ζητάτε κάποιον;

Τον Θωμά;

 Ποιον Θωμά;

Α, εκείνον …

 Μα πώς και δεν το ξέρετε; Αυτός  πέθανε λίαν προσφάτως.

 Ζωή σ’ ελόγου μας.

-

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου