Κυνήγησε το όνειρό σου. Άσε τους άλλους να λένε ό,τι θέλουν. Δική σου είναι η ζωή. Πιάσε την απ’ τα κέρατα και οδήγησέ την εσύ, μην αφήσεις, μην επιτρέψεις να σε οδηγήσει εκείνη. Βάλε τους στόχους σου. Μικρούς στην αρχή και καθένα που πετυχαίνεις, ανέβα στο επόμενο σκαλοπάτι. Θα βρεις δυσκολίες, αυτό είναι το μόνο βέβαιο, αλλά εσύ, εκεί, στο στόχο σου· αυτό που πράγματι λαχταράς. Και για να σου το πω ελληνικά: κάνε το χόμπι σου επάγγελμα. Ό,τι κι αν είναι αυτό, να είσαι βέβαιη πως θα το κάνεις άριστα. Ξέρεις; Υπάρχει ένα λαϊκό τραγούδι που λέει: «Δεύτερη ζωή δεν έχει…» Τους στίχους έχει γράψει ο δικός μας Οδυσσέας Ελύτης. Κάτι ήξερε εκείνος, δεν νομίζεις; Και τη μουσική ο ταλαντούχος Δημήτρης Παπαδημητρίου. Αυτό, λοιπόν, σου λέω κι εγώ. Κάπου λέει πως «…άλλα είναι εκείνα που αγαπώ, γι αλλού ξεκίνησα…» Κάθε μέρα που ξημερώνει, ξέρεις τι κουβαλά για σένα; Για τον καθένα; Όχι. Κανείς μας δεν ξέρει. Τουλάχιστον, ό,τι κι αν συμβεί, δε θα φτάσεις στο σημείο να πεις: «Μα εγώ δεν ήθελα ν’ ασχοληθώ με τους στεγνούς αριθμούς ή τη στεγνή γραμματική. Εγώ άλλο ήθελα…». Αυτό, λοιπόν, που θέλεις πραγματικά, αυτό για το οποίο πεταρίζει η καρδούλα σου, κυνήγησέ το. Δεν μπορεί κανείς άλλος να το κυνηγήσει για σένα. Δες εμένα. Όταν ήμουν μικρή έπαιζα την ηθοποιό. Ασχολήθηκα με χίλια δυο, αλλά το σανίδι το σπούδασα, το αγάπησα, το υπηρέτησα. Πόσο; Τόσο. Δεν έγινα γνωστή. Και; Η δική μου ψυχή γέμιζε; Αυτό είχε σημασία. Ακόμα κι όταν καθηλώθηκα σε τούτη την καρέκλα, πάλι κατάφερνα να παίζω, ακόμη και να μυώ ανθρώπους στο θέατρο. Εσύ έχεις μια υπέροχη πένα. Μην την εγκαταλείψεις. Δύσκολα μονοπάτια… Μα αν δεν διαβείς τα κακοτράχαλα μονοπάτια, πώς θα πεις πως έζησες; Όπως όταν είμαστε παιδιά· δεν μαθαίνουμε να περπατάμε, αν δεν χτυπήσουμε, αν δεν γρατζουνίσουμε, αν δεν ματώσουμε τα γόνατα… Πόσοι και πόσοι διαλέγουν τον βατό, τον εύκολο δρόμο. Είναι ολοκληρωμένοι; Μερικοί, μπορεί, ναι. Τόσα τους αρκούσαν. Για τόσα ήταν φτιαγμένοι, εσύ, όμως, όχι. Εσύ είσαι φτιαγμένη από άλλη στόφα. Είσαι φτιαγμένη για τα δύσκολα και αυτά πρέπει να κυνηγήσεις. Και είμαι βέβαιη πως θα τα πετύχεις. Μπορεί ν’ αργήσει η αναγνώριση, αλλά μη σε νοιάζει και τόσο πολύ. Ο σκοπός είναι εσύ να γεμίζεις σαν άνθρωπος, σαν οντότητα. Τι κι αν σου το αναγνωρίσουν ή όχι; Αλήθεια, εσύ τί εισπράττεις όταν γράφεις, όταν καταθέτεις την ψυχούλα σου, όταν γεμίζεις τις λευκές σελίδες με ήχους, χρώματα, αρώματα, εικόνες;… Γι αυτό σου λέω ξανά και ξανά: Πιάσε τη ζωή απ’ τα κέρατα και οδήγησέ την εκεί που εσύ θέλεις, όχι εκεί που θέλουν οι άλλοι.
Αυτά ήταν κάποια από τα λόγια που μου έλεγες, αγαπημένη μου «γιαγιούλα», όπως συνήθιζα να σε αποκαλώ όταν ήμουν παιδούλα. Συγχώρεσέ μου τον ενικό - που δεν είναι ένδειξη ασέβειας, αντίθετα, μεγάλης αγάπης και εκτίμησης - και τούτο το βραβείο το αφιερώνω σε σένα, αγαπημένη μου φίλη, να σε πω; Δασκάλα, να σε πω; Γιαγιούλα, να σε πω; Δεν ξέρω τι είσαι για μένα· ναι, είσαι ο φάρος μου, το αγαπημένο μου λιμάνι, ο άνθρωπος που με στήριξε όλα αυτά τα χρόνια. Και είμαι πολύ συγκινημένη που τούτη την ώρα βρίσκεσαι εδώ, μπροστά μου και σου το αφιερώνω με τον στίχο, που στάθηκε για μένα νόμος: Δεύτερη ζωή δεν έχει…
Ευχαριστώ…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!