Δε μιλώ φωναχτά

9.11.2015

 

 

Με τα ίδια ρούχα γυρίζω· χειμώνα – καλοκαίρι. Αυτά έχω μόνο. Αυτά κράτησα. Αφύλαχτα σοκάκια· και δρόμοι· και περαστικοί· έχουν μάθει τη μορφή μου, το σουλούπι μου, το χρώμα που ’χει το σακάκι μου… μόνο την ιστορία μου δεν ξέρουν. Και τον ήχο της φωνής μου… κι εγώ ο ίδιος· μου φαίνεται πως ξέχασα πως ακούγομαι… δεν έχω μιλήσει σε κανέναν· τα τελευταία… χμ, τα τελευταία δύο χρόνια… και στο τέλος της ουράς για το συσσίτιο, γνέφω ευχαριστώ στους υπαλλήλους. Κάποτε μιλούσα. Όχι πολύ αλλά μιλούσα, συζητούσα. Μ’ άρεσε να συζητώ με έξυπνους ανθρώπους, και με ανθρώπους που δεν δίσταζαν να φθαρούν και να ταλαιπωρήσουν το μέσα τους. Μ’ άρεσε να βρίσκω ανθρώπους ανθρώπινους, χωμάτινους· που δεν τη ντρέπονταν τη χάση της ζωής. Που φέρονταν με ευγνωμοσύνη στη μέρα, είτε αυτή έφτανε στο τέλος της είτε είχε μόλις ανατέλλει.
Τώρα πια δεν μιλώ. Δε μιλώ φωναχτά ούτε σε μένα τον ίδιο… Κοιτάζω μόνο τον κόσμο, τον καιρό που περνάει και σκέφτομαι. Συνέχεια σκέφτομαι. Μόνο σκέψεις κάνω. Κι οι λέξεις μπαίνουν στη σειρά μονάχες τους μέσα στο κεφάλι μου. Χωρίς να νοιάζεται κανείς για την ορθογραφία ή το συντακτικό. Καμιά φορά λέω: “να ’χα ένα μολύβι κι ένα μικρό τετράδιο. Όπως τότε στο σχολειό”. Να ’γραφα για όλα τούτα που τριγυρίζουν στο μυαλό μου. Για όλα αυτά που ζώντας εδώ κι εκεί κι όλα αυτά που έχοντας ζήσει, με τρέφουν και με κρατάνε διαθέσιμο στο παρόν. Και το ντύνω με μπλε χρώμα, κλασικό, παραδοσιακό τετράδιο. Με το μολύβι δεμένο με σπάγκο και περασμένο στην ράχη του για να το κρατά, μην παραπέσει πουθενά. Και μετά συλλογίζομαι: “αν είχα ένα τέτοιο τετράδιο, θα είχα κατά κάποιο τρόπο κάτι πολύτιμο. Θα γινόταν κάτι πολύτιμο. Επικίνδυνο, δεν θα μπορούσα να το κρατήσω… Γιατί εδώ έξω· δεν υπάρχει χώρος για πολύτιμα. Δεν υπάρχει ασφάλεια. Κι έπειτα, όταν ερχόταν η μέρα που δε θα ’φτανε για μένα ολόκληρη, ποιος θα το φύλαγε; Ποιος θα το έπαιρνε μαζί του ως ενθύμιο της ύπαρξής μου έστω; Να το κάνει τι;” Καλύτερα που σκέφτομαι μονάχα. Μόνο που κάποιες στιγμές, κάποια βράδια από κείνα που κυλάνε με ηρεμία και χωρίς συμβάντα, θα ’θελα να το ’χα πλάι μου. Παρηγοριά. Ή πιο σωστά φίλος…

 

_

γράφει η Βασιλική Νικηφοράκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μαριανθη πλειωνη

    Θαυμάσια η περιγραφή των συναισθημάτων στην όμορφη ιστορία σας κ.Νικηφοράκη!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγχαρητήρια!!!!

    Απάντηση
  3. Tasos

    Είμαι πολύ περήφανος που έχω έναν άνθρωπο σαν και εσένα δίπλα μου..
    Συγχαρητήρια γλυκιά μου Βασιλική

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου