Δε μιλώ φωναχτά

9.11.2015

 

 

Με τα ίδια ρούχα γυρίζω· χειμώνα – καλοκαίρι. Αυτά έχω μόνο. Αυτά κράτησα. Αφύλαχτα σοκάκια· και δρόμοι· και περαστικοί· έχουν μάθει τη μορφή μου, το σουλούπι μου, το χρώμα που ’χει το σακάκι μου… μόνο την ιστορία μου δεν ξέρουν. Και τον ήχο της φωνής μου… κι εγώ ο ίδιος· μου φαίνεται πως ξέχασα πως ακούγομαι… δεν έχω μιλήσει σε κανέναν· τα τελευταία… χμ, τα τελευταία δύο χρόνια… και στο τέλος της ουράς για το συσσίτιο, γνέφω ευχαριστώ στους υπαλλήλους. Κάποτε μιλούσα. Όχι πολύ αλλά μιλούσα, συζητούσα. Μ’ άρεσε να συζητώ με έξυπνους ανθρώπους, και με ανθρώπους που δεν δίσταζαν να φθαρούν και να ταλαιπωρήσουν το μέσα τους. Μ’ άρεσε να βρίσκω ανθρώπους ανθρώπινους, χωμάτινους· που δεν τη ντρέπονταν τη χάση της ζωής. Που φέρονταν με ευγνωμοσύνη στη μέρα, είτε αυτή έφτανε στο τέλος της είτε είχε μόλις ανατέλλει.
Τώρα πια δεν μιλώ. Δε μιλώ φωναχτά ούτε σε μένα τον ίδιο… Κοιτάζω μόνο τον κόσμο, τον καιρό που περνάει και σκέφτομαι. Συνέχεια σκέφτομαι. Μόνο σκέψεις κάνω. Κι οι λέξεις μπαίνουν στη σειρά μονάχες τους μέσα στο κεφάλι μου. Χωρίς να νοιάζεται κανείς για την ορθογραφία ή το συντακτικό. Καμιά φορά λέω: “να ’χα ένα μολύβι κι ένα μικρό τετράδιο. Όπως τότε στο σχολειό”. Να ’γραφα για όλα τούτα που τριγυρίζουν στο μυαλό μου. Για όλα αυτά που ζώντας εδώ κι εκεί κι όλα αυτά που έχοντας ζήσει, με τρέφουν και με κρατάνε διαθέσιμο στο παρόν. Και το ντύνω με μπλε χρώμα, κλασικό, παραδοσιακό τετράδιο. Με το μολύβι δεμένο με σπάγκο και περασμένο στην ράχη του για να το κρατά, μην παραπέσει πουθενά. Και μετά συλλογίζομαι: “αν είχα ένα τέτοιο τετράδιο, θα είχα κατά κάποιο τρόπο κάτι πολύτιμο. Θα γινόταν κάτι πολύτιμο. Επικίνδυνο, δεν θα μπορούσα να το κρατήσω… Γιατί εδώ έξω· δεν υπάρχει χώρος για πολύτιμα. Δεν υπάρχει ασφάλεια. Κι έπειτα, όταν ερχόταν η μέρα που δε θα ’φτανε για μένα ολόκληρη, ποιος θα το φύλαγε; Ποιος θα το έπαιρνε μαζί του ως ενθύμιο της ύπαρξής μου έστω; Να το κάνει τι;” Καλύτερα που σκέφτομαι μονάχα. Μόνο που κάποιες στιγμές, κάποια βράδια από κείνα που κυλάνε με ηρεμία και χωρίς συμβάντα, θα ’θελα να το ’χα πλάι μου. Παρηγοριά. Ή πιο σωστά φίλος…

 

_

γράφει η Βασιλική Νικηφοράκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μαριανθη πλειωνη

    Θαυμάσια η περιγραφή των συναισθημάτων στην όμορφη ιστορία σας κ.Νικηφοράκη!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγχαρητήρια!!!!

    Απάντηση
  3. Tasos

    Είμαι πολύ περήφανος που έχω έναν άνθρωπο σαν και εσένα δίπλα μου..
    Συγχαρητήρια γλυκιά μου Βασιλική

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου