«Τ’ είναι αυτό;»
«Ποιο αυτό;»
«Που ’χεις καλά
κλειδωμένο;
Μοιάζει σαν “Σ’ ΑΓΑΠΩ”,
σαν στολίδι ακριβό,
Στης καρδιάς το συρτάρι
κρυμμένο…»

«Λάθος κάνεις
Κι ας δουν
Οι ακτίνες οι Χ
των ματιών σου,
Τα όσα μύρια ποθούν
Όνειρα απατηλά
Είν’ κι αυτά
των νυχτών σου!»

«Και να δεις,
Νόμιζα πως
Μυστικά από μένα
δεν έχεις.
Κι όμως να που μπορείς
Τα γιατί και τα πώς
Τι καλά
να κατέχεις…

Πώς θα ζήσω μου λες;
Τι θα κάνω; Μου λες;
Πίστεψα τόσο πολύ
πια σε σένα…
Μα ο Χρόνος κυλά
δυστυχώς προς τα κει
Που τα πάντα πια
είναι χαμένα…»

«Το φοβάμαι πως ναι
Δεν θα μάθεις ποτέ
Μιαν αλήθεια μου
τόσο μεγάλη.
Με μεθά η σιωπή,
Που ’ναι πιο ηχηρή,
Απ’ τα λόγια που εγώ
σ’ είχα μάθει».

Κι έτσι φίλοι καλοί,
Μια ιστορία κι αυτή
Τέλειωσε σαν όλες
τις άλλες με πόνο.
Κρίμα είναι γιατί,
η Αγάπη είχε βρει
Μια φωλιά να κρυφτεί
και να ζήσει ’κει μόνο.

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου