Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

24.02.2021

Μια μέρα μετά το χιόνι.

Ήταν γκρίζα, ”κλεισμένη” η προηγούμενη μέρα.

Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται.

Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ”σκληρό”, πιο ”άγριο”.

Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές.

Κάπου ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ”γεννήθηκε” ο χιονάνθρωπός τους.

Ένα από τα πολλά ”πλάσματα” του κρύου που γεννήθηκαν εκείνη τη μέρα.

Μικρά και γελαστά είναι συνήθως κι ας κρατάει το γέλιο μόνο λίγες ώρες.

Αυτός εδώ ο… φουκαράς, που βρέθηκε ανάμεσα στα παρκαρισμένα είχε για μάτια δυο κουμπιά, μισό καρότο που κατέβηκε βιαστικά από κάποια κουζίνα για μύτη και μια κορδέλα για κασκόλ.

Δεν ξέρω πόσοι πρόλαβαν να τον δουν κι αν τα κουμπένια μάτια του είδαν το χάραμα της άλλης μέρας.

Πάντως εκεί, κατά το μεσημέρι της επομένης του χιονιού, δυο κουμπιά, μισό καρότο και μια κόκκινη πάνινη κορδέλα ξεχώριζαν ανάμεσα στα αυτοκίνητα.

Δεν υπήρχε δάκρυ, υπήρχαν… δάκρυα, δάκρυα μικρό ρυάκι από τα πολλά χιόνια που έλιωναν κι από τους άλλους χιονάνθρωπους που είχαν πια αφήσει την τελευταία τους…σταγόνα.

Η πόλη ανέβαζε ρυθμούς και το κλάμα των χιονανθρώπων πότιζε τους δρόμους και χανόταν στους σκοτεινούς σωλήνες.

Οι χιονάνθρωποι είχαν φύγει χαμογελαστοί, το δάκρυ τους ήταν αυτό που έκλεινε την παράσταση και που θα ετοίμαζε νερό πια, το φούντωμα της άνοιξης.

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

Διαβάστε κι αυτά

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας σε μιαν άλλη ζωή; Ήτανε τότε που σε περιγελούσε η πιτσιρικαρία της πλατείας. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το θυμάμαι καλά, γιατί σήκωσες μια πέτρα και τους κυνήγησες αλαλάζοντας και απειλώντας, άσχετα αν εκείνοι γελούσαν. Ακολούθησε η εποχή της...

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου