Επιλέξτε Page

Δύο ποιήματα για την Αγάπη

18.01.2016

evening_sky

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η άνοιξη απλώνεται

στο δειλινό

Και πάνω στα φωτισμένα βουνά

στέκεται η μυστική μας ιστορία

Ναι !

Από αιώνες σκαρφαλωμένη

στα κάστρα του Ήλιου

σαν να περίμενε τις λέξεις μας

υπομονετικά

Ω ! Αγάπη

Δεν έχουν σκοτάδι -πια- οι λέξεις μας

Πιαστήκανε στους ιστούς των μύθων

Κι έχουν τους ήρωες για συντροφιά

Δύναμη παίρνουνε

και συνεχίζουνε

τα ταξίδια

Εμπρός για το φως !

Τρέφεται με τον λόγο

η Αγάπη

Η χαρά της τους ορίζοντες

γυροφέρνει

σαν των Τιτάνων τις προσευχές

Σαν να γεννήθηκε κάτι μεγάλο

πλάι στον Ήλιο

Ναι !

Θεέ μου

Η αγάπη έγινε αστέρι

Και σαν γίνηκε η θάλασσα ουρανός

πέταξε σαν γλάρος

για της ωραιότητας

τους κρυμμένους θησαυρούς

Οι ακτίνες του

με χρώματα και δάκρυα

στολίστηκαν

και των ονείρων μας

ουράνια τόξα

γίνανε

Τ' αστέρι σου αγάπη

προσκυνώ

Με τα χείλη μου

αγγίζω τη φωτιά του

Στα στήθη μου

φορώ το φως του

Για πάντα !

 

ΠΡΑΞΗ ΕΡΩΤA

Χρυσή βροχή

γεννημένη από τριαντάφυλλα και θάλασσα

Τύλιξε τα σώματά μας

Σαν αιωνιότητα

πέρασε στο αίμα μας

Και να νικήθηκε ο θάνατος

Γέμισε φως η ζωή

Κι ο χρόνος σταμάτησε

Ο έρωτας δεν θα 'ναι πια

δίχως όνομα

 

 

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου