Είκοσι συν ένα μικρά ποιήματα

16.01.2014

~1~

Περπάτησε και χόρεψε στο ρυθμό του σύμπαντος
στο ρυθμό της ζωής σου λικνίσου με χάρη
έως το τέλος της ύπαρξής σου χόρευε
στη μουσική των ήχων του κόσμου.

 

~2~

Τα χρόνια με μάγεψαν

με γέλασαν

και χάθηκα στη λήθη.
~3~
Πόσο πρόστυχη είναι η σελήνη

να φέγγει επάνω σου

και να ξεγυμνώνει τη ψυχή σου.
~4~

Ωκεανός…

Κύματα τιτάνια η οργή, θα ξεσπάσει…
Πνίγομαι…
~5~

Καταραμένες ώρες

τρέχετε με ταχύτητα φωτός
και δε σας προλαβαίνω.
~6~

Μαύρος βράχος η ψυχή

στέκει αγέρωχη
και τη χτυπά το κύμα.
~7~

Μικροί θεοί είμαστε

στο δικό μας σύμπαν.
Όταν αγγίζουμε
ο ένας τον άλλον
γεννιέται το φως.
~8~
Το φεγγάρι προχώρησε στον ουρανό…  
       Η ώρα πέρασε στο χρόνο …
~9~

Φορώ τ’ αστέρια 

ντύνομαι νύχτα  
κλείνω τα μάτια 
και ονειροπολώ.
~10~

Η νύχτα είναι μέσα μου

και χύνεται αργά
έως το τελευταίο κύτταρο.
Σε λίγο θα λάμψω
μια θάλασσα αστεριών  
θα ξεχειλίσω. 
~συν 1~

Είμαι…η Ώρα.

Στο ρολόι οι δείκτες.
Στην κλεψύδρα η άμμος.
Στην πέτρα, γνώμονας σκιάς.
Της καρδιάς ο ρυθμικός χτύπος.
Άχρονος χρόνος, εσύ με μετράς.
Χρησιμοποίησέ με, με σύνεση.
Μην υπερβαίνεις το χρόνο.
Σεβάσου τις ώρες σου.
Είμαι…η Ώρα.
~11~

Στο στερέωμα συνυπάρχω,

συνοδοιπόρος του Θεού γίνομαι
συνεδριάζω με το σύμπαν.
Αστέρια μη μου τους ήλιους
σβήσετε απόψε…
δε θα ‘χω αύριο να πορευθώ.
~12~

Μαγική νύχτα 

ασημοκέντητη  
στολίζεται αστέρια  
και χαρίζει όνειρα 
στους αφελείς.
~13~
Προορισμός ακαθόρισ-τος.
Τόπος απροσδιόρισ-τος.
Ενδελεχώς αόρισ-τος.
Μικρός Θεός αμέρισ-τος.
Ορισμός; Έρωτας ανέρασ-τος.
Επιεικώς ξενέρω-τος.
Αιωνίως αξεπέρασ-τος.
~14~
Πενθώ το θάνατο
που θα ανεχτεί
τόσους πολλούς
ατυχείς του αιώνα…
~15~
…Ουρλιάζουν οι λύκοι των αναμνήσεων
στο πυκνό δάσος της ψυχής.
Και πως ν’ απαριθμήσεις τις μνήμες
που τρέχουν να ξεφύγουν…
~16~

Εσύ είσαι ο κλειδούχος της ψυχής σου

πρόσεξε μην  προδοθείς από τα ένστικτά σου.
~17~
Χορεύτρια του φεγγαριού
γυμνή στα μάτια του σύμπαντος.
Σε ένα βραχώδη κόσμο
είμαι ένα λουλούδι του πάθους
στον αδιάκοπο χορό της ζωής.
~18~

Ελλάδα, σαπιοκάραβο 

που αντέχει στις φουρτούνες.
~19~

Ενός λεπτού σιγή 

για τα λάθη του κόσμου.
~20~

Μετέωρο το βήμα της ζωής στο θάνατο.

Εκεί που η ψυχή ζωντανεύει το κορμί!
Εκεί που η ανάσα φουσκώνει τα στήθη!
Πετά και νεκρώνεσαι …  εν ακαρεί.
~Πάθος για ποίηση___Ελένη Ιωάννου~

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    ~7~
    “Μικροί θεοί είμαστε
    στο δικό μας σύμπαν.
    Όταν αγγίζουμε
    ο ένας τον άλλον
    γεννιέται το φως.”

    Όμορφα μικρά κεράσματα ποιητικής γοητείας! Ξεχώρισα το ~7~ γιατί το θεωρώ το πιο τρυφερό κι ελπιδοφόρο!
    Πολύ ενδιαφέρουσα κατάθεση, Ελένη μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου