Είναι κάτι λέξεις μικρές…

6.01.2016

 

 

tzouganaki-kati-lekseis

Αγάπη…

Μάτια βουρκωμένα. Μάτια θυμωμένα. Μάτια λαμπερά. Μάτια ανήσυχα. Αγάπη λες και ζεσταίνει η μέρα σα ζεστό φλυτζάνι του καφέ στα χέρια, πίσω από ένα θαμπό παραθύρι. Αγάπη ψιθυρίζεις και γελάει η καρδιά μια που τη βλέπεις, μια που μπορείς και την ψελλίζεις.

Είναι κάτι λέξεις, μικρές. Τις φτιάξανε από παλιά για να χωράνε εύκολα στα λόγια. Μα έλα που δεν τις χωρούν οι ανθρώποι πια. Γίνανε μεγάλοι, σοβαροί και σπουδαίοι. Τρεχάματα βλέπεις η ζωή. Πάνω κάτω. Τρεμοπαίζει η δόλια η καρδιά στα λαχανιάσματα.

Αγάπη…

Τι είναι αυτό; Σε σώνει από την πείνα; Σε σώνει από τη μοναξιά; Σαν αγαπάς χωρίς να γυρίζει τίποτα πίσω τι θα κερδίζεις λες. Ίσα ίσα, θα κυλάνε ανήσυχα τα λεπτά και θα γεννάνε κλάματα οι τόσες αναμονές. Σα βιαστικό φανάρι. Πορτοκαλί και μετά κόκκινο. Πας να περάσεις, στο απαγορεύει. Στον επόμενο κύκλο. Και μετά τα ίδια.

Αγάπη…

Κι όμως, σαν τη βλέπεις στους σινεμάδες σε πιάνει μια νοσταλγία. Μια θλίψη. Μια μοναξιά. Πώς πας χωρίς αυτήν, αναρωτιέσαι. Έρχονται μετά και κάτι γιορτές που όλο για εκείνη μιλούν. Και σπάει μια φωνή μέσα σου παιδική που την αγαπά ετούτη την Αγάπη κι ας μην το ξέρεις.

Να, ετούτη τη φωνή αγαπάς τελικά περισσότερο…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

20 σχόλια

20 Σχόλια

  1. Erina Espiritu

    Αυτή η αγάπη! πάντα θα την κυνηγάμε, θα την αναζητάμε, κι ας πονάει

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Όμορφες! μικρές! λέξεις! που αγκαλιάζουν τις πιο μεγάλες αξίες!

    Απάντηση
  3. Έλενα Σαλιγκάρα

    Υπέροχο κείμενο! Έχεις “χωρέσει” όλη τη βιασύνη/χαζομάρα/παραφροσύνη που μας χαρακτηρίζει πλέον ως κοινωνία αλλά και μια ελπίδα ότι τίποτα δε χάνεται αν κατοικεί μέσα μας… Μου άρεσε πολύ!

    Απάντηση
  4. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Μάχη μου τι όμορφα που την παρουσίασες την ΑΓΑΠΗ Είμαι σίγουρη ότι κι’ Εκείνη, στην όποια μορφή της, θα βρήκε υπέροχο το κείμενό σου και σ’ ευχαριστεί!!!…

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Ψάχνω κι εγώ εδώ και ώρα να βρω δυο λέξεις για να τις γράψω που να είναι ισάξιες του μεγέθους αυτής της λέξης που τόσο υπέροχα έχεις αποδώσει στη μικρή σου ιστορία. Και το μόνο που βρίσκω να προσθέσω είναι το “αγάπη δε μη έχω, ουδέν ειμί”. Υπέροχη και δυνατή η πένα σου όπως και κάθε φορά Μάχη μου. Καλή σου μέρα με ξέχειλη την αγάπη γύρω σου.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      και όμως Σοφία μου..βρήκες υπέροχα λόγια που αγαπώ πολύ να προσθέσεις…!!!
      Σε ευχαριστώ πολύ! Χρόνια πολλά σε εκείνους που σου γιορτάζουν σήμερα.. 🙂

      Απάντηση
  6. Άννα Ρουμελιώτη

    Θα πω κάτι που έχω γράψει και με δικαιώνει για άλλη μια φορά Μάχη μου. Από τα ομορφότερα γραπτά σου 🙂 Σε ευχαριστώ!!!

    Είναι κάτι πλάσματα ξωτικά
    με μπιχλιμπίδια αγάπης
    και στολίδια μαγικά.
    Στον κόρφο τους φορεμένα
    πολύτιμα διαμάντια
    η αγάπη, η αλήθεια, η χαρά.
    Σε παίρνουν απ΄το χέρι τραγουδώντας
    και σου γλυκαίνουν την καρδιά.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σε ευχαριστώ Άννα μου. Είναι χαρά και τιμή μου να ανήκω σε τούτο το ποίημα σου!!! Την αγάπη μου

      Απάντηση
  7. Χριστίνα Σουλελέ

    Η αγάπη Μάχη μου είναι σαν τη μάνα. Βλέπει τα παιδιά της να τρέχουν, να βιάζονται, να ξημεροβραδιάζονται σε δουλειές και ασχολίες, όμως εκείνη περιμένει εκεί βράχος ακλόνητος. Έτσι τη βλέπω την αγάπη.Φωλιάζει στην ψυχή και περιμένει. Πάντα εκεί είναι ,παρούσα. Κι όποιος την έχει, την κουβαλάει πάντα μαζί του, ακόμη και στα τρεχάματά του και στις βιασύνες του. Πάντα μέσα στις αποσκευές του. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έγραψες το κείμενό σου. Με πολλή αγάπη!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Το σχόλιό σου Χριστίνα είναι τόσο όμορφα γραμμένο….φαίνεται ξεκάθαρα πως οι δικές σου αποσκευές είναι πάντα γεμάτες! Σε ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  8. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Πώς πας χωρίς αυτήν, αναρωτιέσαι.”

    Δεν πας… τρεκλίζεις και παραπατάς…
    Γιατί χωρίς αυτήν είσαι ανάπηρος…
    Πόση ευαισθησία κλεισμένη σε “μικρές” μα τόσο μεγάλες λέξεις, Μάχη μου!

    Απάντηση
  9. Αθηνά Μαραβέγια

    Αχ Μάχη μου, τι μου έκανες… Μια λεξούλα τόση δα, με τέσσερα γράμματα, ναι, ναι 4 με το Α να επαναλαμβάνεται δύο φορές για ν’ ανοίγουν τα πνευμόνια, η ψυχή και τα δύο σύμφωνα που κλείνουν τον ήχο μέσα στο είναι σου, το γ κλειδώνει το λάρυγγα και το π τα χείλη… Άρα μια λεξούλα τόση δα που αν δεν την νοιώσεις, παύεις να υπάρχεις. Νομίζω… Πολυλογία πάλι και πολλή άχρηστη ανάλυση; Συγγνώμη…
    Πάντως, σ’ ευχαριστώ πολύ για τις μαγικές λεξούλες σου!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Καθόλου πολυλογία και με τίποτα άχρηστη η ανάλυση! Είναι όμορφα αυτά τα γράμματα που απαρτίζουν την λέξη τούτη και ακόμη πιο όμορφες οι ψυχές που τη γεύονται και τη δημιουργούν… Καλό βράδυ!

      Απάντηση
  10. Χατζηβασιλείου Φωτεινή

    Δεν υπάρχουν λόγια για την αγάπη κι όμως εσύ το κατάφερες με το υπέροχο κείμενό σου,που είναι γεμάτο από τη δική σου αγάπη προς όλους τους αναγνώστες .Συγχαρητήρια!!!!
    Υπέροχο το σχόλιο της κ.Αθηνάς Μαραβέγια ,δίνοντας την ανάλογη μουσικότητα στη λέξη

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ θερμά για το όμορφο σχόλιό σας. Νιώθω πράγματι αγάπη για τους αναγνώστες που ακουμπούν στα δικά μου λόγια. Μοιραζόμαστε κομμάτια ψυχής είτε γράφοντας είτε διαβάζοντας και αυτή είναι μια αλληλεπίδραση αγάπης και μόνο.

      Καλό σας βράδυ…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου