tzouganaki-kati-lekseis

Αγάπη…

Μάτια βουρκωμένα. Μάτια θυμωμένα. Μάτια λαμπερά. Μάτια ανήσυχα. Αγάπη λες και ζεσταίνει η μέρα σα ζεστό φλυτζάνι του καφέ στα χέρια, πίσω από ένα θαμπό παραθύρι. Αγάπη ψιθυρίζεις και γελάει η καρδιά μια που τη βλέπεις, μια που μπορείς και την ψελλίζεις.

Είναι κάτι λέξεις, μικρές. Τις φτιάξανε από παλιά για να χωράνε εύκολα στα λόγια. Μα έλα που δεν τις χωρούν οι ανθρώποι πια. Γίνανε μεγάλοι, σοβαροί και σπουδαίοι. Τρεχάματα βλέπεις η ζωή. Πάνω κάτω. Τρεμοπαίζει η δόλια η καρδιά στα λαχανιάσματα.

Αγάπη…

Τι είναι αυτό; Σε σώνει από την πείνα; Σε σώνει από τη μοναξιά; Σαν αγαπάς χωρίς να γυρίζει τίποτα πίσω τι θα κερδίζεις λες. Ίσα ίσα, θα κυλάνε ανήσυχα τα λεπτά και θα γεννάνε κλάματα οι τόσες αναμονές. Σα βιαστικό φανάρι. Πορτοκαλί και μετά κόκκινο. Πας να περάσεις, στο απαγορεύει. Στον επόμενο κύκλο. Και μετά τα ίδια.

Αγάπη…

Κι όμως, σαν τη βλέπεις στους σινεμάδες σε πιάνει μια νοσταλγία. Μια θλίψη. Μια μοναξιά. Πώς πας χωρίς αυτήν, αναρωτιέσαι. Έρχονται μετά και κάτι γιορτές που όλο για εκείνη μιλούν. Και σπάει μια φωνή μέσα σου παιδική που την αγαπά ετούτη την Αγάπη κι ας μην το ξέρεις.

Να, ετούτη τη φωνή αγαπάς τελικά περισσότερο…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!