Ενδιάμεσες αναλαμπές

6.05.2015

 

 

Στέκομαι υπομονετικά στην αποβάθρα με τσιγάρο στο στόμα κερασμένο από ένα ξυρισμένο μοϊκάνο που’χει καλύψει το σώμα του με τατουάζ. Και τι τατουάζ! Μωρά, παπαρούνες και μια εκκλησιά. Αρκετά αταίριαστο σχέδιο θα σχολίαζα κάποια άλλη στιγμή με περισσότερη διαύγεια. Κι όπως περιπλανιέμαι στα νωθρά εγκαταλελειμένα βλέμματα των συναθροισμένων ανθρώπων, με τα πόδια μου να πατάνε την κίτρινη διαχωριστική γραμμή και την ψυχή να φλερτάρει με ένα γρήγορο και ξαφνικό τέλος, συνειδητοποιώ κάτι φρικιαστικά ρεαλιστικό. Ακόμη κι αν εγκαταλείψεις τα εγκόσμια και βρεθείς θαμμένος δύο μέτρα κάτω από το έδαφος, αυτό δεν λέει και πολλά σαν γεγονός, απλά θα χαθείς κι εσύ όπως τα χνάρια από τις ρόδες του αυτοκινήτου χάνονται στον ορίζοντα, όπως τα καύσιμα των αεροπλάνων στον αιθέρα. Το τεράστιο θανατηφόρο γρονθοκόπημα προέρχεται όταν πεθαίνουν όλα όσα γνωρίζεις, πιστεύεις, ποθείς, περιμένεις, αγαπάς ή μισείς (ναι και το μίσος έχει μια δύναμη που σε συντηρεί). Για τον καθένα μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό. Εγώ μέσα σε δύο χρόνια πένθησα μια δουλειά, ένα γάμο, τη σχέση με τα παιδιά μου, τον πατέρα μου, τη φιλία, την αγάπη, τη ζωή. Δεν είμαι τίποτα περισσότερο από ένα άδειο κουφάρι, χωρίς σκέψεις, φόβους και νόημα ύπαρξης.

Ο Ναμπόκοφ στα απομνημονεύματά του αναφέρθηκε στη ζωή σαν μια αναλαμπή ανάμεσα σε δύο ίδιες σκοτεινές λίμνες, το σκοτάδι που νιώθουμε πριν γεννηθούμε και το σκοτάδι που μας περικυκλώνει όταν πεθαίνουμε. Αυτή η ενδιάμεση «αναλαμπή» φαίνεται πως δεν ήταν αρκετή για μένα, δεν πρόλαβα να την γεμίσω με μια βαλίτσα από όνειρα και την ικανοποίηση ότι τουλάχιστον κάποια από αυτά πραγματοποιήθηκαν μερεύοντας τα αχόρταγα «θέλω» μου. Τίποτα. Όλα είναι ρεματιές που οδηγούν εκεί πού τερματίζει ο κόσμος, ο δικός σου, ο δικός τους, τι σημασία έχει;

18:10 ακριβώς. Ο ήχος της αμαξοστοιχίας που πλησιάζει ακούγεται σαν ζουζούνισμα εκατοντάδων εντόμων. Τα χέρια μου είναι ιδρωμένα, το κεφάλι μου στροβιλίζεται, η καρδιά μου συγκρούεται αμήχανα με το μυαλό λίγο πριν δώσει άφεση το ένα στο άλλο κι εγώ ετοιμάζομαι να βουτήξω στις ράγες την κατάλληλη στιγμή. Τα όρνια-φαντάσματα περιμένουν να φτερουγίσουν πάνω από το πτώμα. Τα πόδια μου επαγρυπνούν για το σινιάλο. Τελικά όταν περιμένεις να συμβούν πολλά, δεν συμβαίνει τίποτα. Το τρένο πέρασε κι εγώ ακόμη υπάρχω. Κάθε μέρα το ίδιο. Κοκκαλώνω ανάμεσα στις δυο σκοτεινές λίμνες. Ναι, από ότι φαίνεται θέλω να ζήσω κι αυτό που μένει να μάθω είναι το πώς.

 

_

γράφει η Ιφιγένεια - Ειρήνη Τέκου

Η Ιφιγένεια-Ειρήνη Τέκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και αργότερα πήρε μεταπτυχιακό τίτλο από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εργάστηκε ως διοικητική υπάλληλος για αρκετά χρόνια σε διάφορες πολυεθνικές εταιρίες, έκανε μεταφράσεις και ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά. Το πρώτο της βιβλίο βγήκε το 2014 από τις εκδόσεις Κέδρος με τίτλο Μνήμες χαμένες στην άμμο.

www.facebook.com/ifigeniatekou, twitter: @ifigeniatekou

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

Χελιδόνια

Χελιδόνια

-Καλησπέρα γιατρέ, φεύγω απόψε. Όχι, είμαστε όλοι καλά. Απλώς πρέπει να φύγω. Όχι, μην έρθετε στο αεροδρόμιο. Σας παρακαλώ. Ναι δεν θα χαθούμε. Ευχαριστώ. Καληνύχτα σας.  Η Νατάσα θα λείψει για μερικές εβδομάδες γιατί ο άνδρας της κάνει μια σοβαρή επέμβαση σε...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Πρόσκληση σε γάμο

Τα προεόρτια του γάμου είχαν ξεκινήσει από την Πέμπτη, με τον πρόγαμο. Λίγο έξω από το Ηράκλειο, τα συμπεθέρια είχαν ξεσηκώσει όλο το χωριό και τους πετεινούς στο πόδι. Το αντικρυστό, με τη θράκα στη μέση, το γαμοπίλαφο στα καζάνια, οι κρητικές κουλούρες δεμένες με...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    πολύ ωραίο κομμάτι γραφής.

    μου θυμίσατε τα δυνατά λόγια : “ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή”

    ευτυχώς που κερδίζει η ζωή…κι ας μην ξέρουμε μερικές φορές το πώς..το γιατί…

    Απάντηση
    • Ιφιγένεια Τέκου

      Μάχη Τζουγανάκη σε ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σου!!! Η ζωή πράγματι κερδίζει κι αυτό είναι που τελικά μετράει νομίζω! Δυσκολίες υπάρχουν και πρέπει να βρίσκουμε το θάρρος να τις αντιμετωπίζουμε!!! Να είσαι καλά!!

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Τελικά το φως με το σκοτάδι βρισκουν τροπο και συνυπάρχουν το πως;;;;…. ίσως αυτό να είναι η μαγεία της ζωής!!Συγχαρητήρια για το κειμενό σας.

    Απάντηση
    • Ιφιγένεια Τέκου

      Φως-σκοτάδι, ζωή-θάνατος και κάπου εκεί ανάμεσα το δυνατό ένστικτο της επιβίωσης που συνυπάρχει με την ελπίδα! Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!

      Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Αρκετά δυνατός ο τρόπος περιγραφής σου Ιφιγένεια!!!

    Αναλαμπή που είναι στο χέρι μας αν θα είναι φωτεινή.
    Κυκλικά γυρίζουν τα πάντα σε τούτο τον κόσμο.

    Η ψυχή παραμένει λαμπερή όπου κι αν βρίσκεται,
    σε οποιαδήποτε σημείο του κύκλου…

    Απάντηση
    • Ιφιγένεια Τέκου

      Ελένη Ιωαννάτου συμφωνώ με αυτό που λες για την ψυχή και σε ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σου!!!

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Κι όμως δεν ήταν άδειο κουφάρι. Η σκέψη υπήρχε, ίσως θολή, αλλά υπήρχε. Κι ο φόβος παραμόνευε αλλά σίγουρα κάτι ακόμα έδινε δύναμη στην ψυχή. Κάποια μέρα ένας φίλος, ένα παιδί θα χαμογελάσει πάλι και ο ήρωας θα πάψει να περιπλανιέται στην αποβάθρα! Ας κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα!!!Δυνατό το κείμενο, ωραία γραφή!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου