Αρχική › Δημιουργοί › Ι › Ιφιγένεια - Ειρήνη Τέκου
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Το 1948 η δεκαεξάχρονη Αλεμίνα Κοντότι αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της στο Κιέτι και να ζήσει στο Μαρτινιάνο της Κάτω Ιταλίας μαζί με τον παππού της, Κωνσταντίνο, οπότε διεισδύει στα σκοτεινά μυστικά της οικογένειας κι ερωτεύεται έναν γλύπτη, τον Αντόνιο Ρόμπια. Πώς θα είναι η ζωή της σ’ ένα κτήμα μ’ έναν άγνωστο στην…
Διαβάστε →Η γραφή διάλεξε εμένα κι εγώ αυτή. Δεν ξέρω ποιος ξεκίνησε το φλερτ όμως για να δέσει το γλυκό πρέπει να το θέλουν και οι δύο και να το θέλουν πολύ μάλιστα. Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει κάποιο κόστος…
Ένα όμορφο, αληθινό, συγκινητικό εφηβικό μυθιστόρημα που με γέμισε εικόνες και συναισθήματα, μου έδειξε πώς σκέφτονται οι έφηβοι στη σημερινή εποχή, πώς αντιμετωπίζουν τα προβλήματα στην οικογένεια,…
Θόρυβοι. Γνώριμοι, κι όμως τρομακτικοί. Η αιφνίδια πραγματικότητα δεν έχει προλάβει να τους εξουδετερώσει. Το πιρούνι χτυπά το πιάτο, η καρέκλα τρίζει καθώς μετακινείται πιο κοντά στο τραπέζι, η…
Πριν από πολλά χρόνια ο παπάς μου έδωσε ένα όνομα, Ειρήνη. Για πολλά χρόνια το κουβαλούσα σαν την μπλε σφραγίδα τυποποιημένου κοτόπουλου, δίχως να καταλαβαίνω το βάρος του, τη σημασία του, δίχως να…
Κάθομαι και μετράω τις μέρες. Πολλές φορές ξεγελάστηκα από το άθροισμα. Μία, χίλιες, εκατόν ογδόντα χιλιάδες μέρες. Η ζωή μου. Μουγκρίζει ο χρόνος και εγώ του’χω γυρίσει την πλάτη. Αν κοιτάξω…
Έσκαγε η Ιφιγένεια η έρμη από τη ζέστη. Είχε μπει και ο Ιούλιος κι εκείνη ακόμη στις Μυκήνες να σιγοβράζει σαν το βοδινό. Έπρεπε να φύγει, να πάει κάπου να χαλαρώσει, να μυρίσει τη θάλασσα, το…
Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο ή ερέθισμα που να δικαιολογεί μια ξαφνική παρέλαση αναμνήσεων, κι ενώ πίστευα ότι είχα μάθει πώς να «κλείνω» τα παράθυρα του παρελθόντος, μεταφέρθηκα νοερά δύο δεκαετίες…
Ήταν πρωί Σαββάτου κι εγώ χουζούρευα στο κρεβάτι μου φορώντας μια παλιά μα καθαρή πυτζάμα, ευχαριστημένος γιατί δεν είχα καμία υποχρέωση εκείνη τη μέρα. Πλέοντας σαν έμβρυο ανάμεσα στο όνειρο και…
Στέκομαι υπομονετικά στην αποβάθρα με τσιγάρο στο στόμα κερασμένο από ένα ξυρισμένο μοϊκάνο που’χει καλύψει το σώμα του με τατουάζ. Και τι τατουάζ! Μωρά, παπαρούνες και μια εκκλησιά. Αρκετά…
Μνήμες χαμένες στην άμμο, άνθρωποι χαμένοι στα γρανάζια της μοίρας. Ένα καλό βιβλίο, μια αξιοπρεπής πρώτη απόπειρα της συγγραφέως στον λογοτεχνικό μας κόσμο. Έχει ωραίους διαλόγους, αρκετά…
