Θόρυβοι. Γνώριμοι, κι όμως τρομακτικοί. Η αιφνίδια πραγματικότητα δεν έχει προλάβει να τους εξουδετερώσει. Το πιρούνι χτυπά το πιάτο, η καρέκλα τρίζει καθώς μετακινείται πιο κοντά στο τραπέζι, η βροχή χαϊδεύει μητρικά το τζάμι και τα βήματα της Χλόης ακούγονται αμπαλαντζάριστα στα σκαλοπάτια της αυλής. Η μυρωδιά δραπετεύει από την κατσαρόλα, κοκκινιστό με πρασοσέλινο, το αγαπημένο της, το ύφασμα τής μακριά της ρόμπας να σέρνεται στο πάτωμα, δεσμεύοντας την προσοχή τού ερωτευμένου συντρόφου. Αυτές τις ευλογημένες στιγμές, τις απελευθερωμένες από τα δεσμά της χρονικής συνέπειας, το παρόν συνδέεται με το παρελθόν και μαζί δημιουργούν ένα πιθανό μέλλον. Η Χλόη ζούσε. Η Χλόη ζει. Η Χλόη θα ζει!
Φαντασία. Μονάχα αυτό χρειάζεται για να μπει σε λειτουργία ο μηχανισμός επιβίωσης ύστερα από μια απώλεια. Δεν ήταν τρελός ο Νικόλας. Χαμένος ένιωθε. Τη βλέπει μπροστά του όπως τότε, να πλησιάζει το κρεβάτι του παιδιού, να φιλάει το μετωπάκι του και να αφήνει τις προσευχές της, την ακολουθεί στις αλλοτινές πορείες και διαδηλώσεις – πόσο όμορφη είναι – με μαλλιά και στόμα που ’χουν δική τους θέληση, να διαμαρτύρεται ενάντια στις συνωμοσίες του ψεύδους των πολιτικών, νιώθει τη ρυθμική της ανάσα δίπλα του, καθώς ακουμπά το κεφάλι της στο δικό του μαξιλάρι και το δεξί της χέρι σκεπάζει την τριχωτή αντρική κοιλιά ακολουθώντας τις ανάσες του πάνω – κάτω, πάνω – κάτω.
Λύπη! Θεέ μου λύπη! Κι ένα φόρεμα κρεμασμένο, αδειανό από σώμα…

_

γράφει η Ιφιγένεια Τέκου