Πριν από πολλά χρόνια ο παπάς μου έδωσε ένα όνομα, Ειρήνη. Για πολλά χρόνια το κουβαλούσα σαν την μπλε σφραγίδα τυποποιημένου κοτόπουλου, δίχως να καταλαβαίνω το βάρος του, τη σημασία του, δίχως να είμαι σίγουρη αν μου ταιριάζει. Το έψαξα όμως. Η Ειρήνη ήταν κόρη του Δία και της Θέμιδος. Γενικά, είναι χαριτωμένη, κρατάει τις αποστάσεις της, καθοδηγείται από τα συναισθήματά της, είναι αρκετά φιλόδοξη και δίνει σημασία στην γνώμη που έχουν οι άλλοι για ’κείνη. Επιδιώκει την ηρεμία και την γαλήνη. Κι εδώ ακριβώς παρουσιάστηκε στο πρόβλημα.

Εγώ είμαι μαχητική, τσαούσα, δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου και ξένη ανάσα στο πρόσωπό μου. Βαριέμαι να γεμίζω φιλοδοξίες και όσο για την γνώμη των άλλων… δεν δίνω δεκάρα. Όταν η σημειολογία και η πραγματικότητα δεν τα βρίσκουν, αυτόματα δημιουργείται ένα πρόβλημα, ιδίως όταν μόλις έχεις αγγίξει την εφηβεία. Έπιασα την μητέρα μου και της ξηγήθηκα. «Δεν το θέλω αυτό το όνομα. Δεν μου ταιριάζει. Δεν είμαι εγώ». Και φυσικά η αμέσως λογική ερώτησή της ήταν «και ποια είσαι δηλαδή; Τι όνομα πιστεύεις πως θα σου ταίριαζε;».

Ήταν φανερό πως με πείραζε και διασκέδαζε με αυτή την μίνι κρίση ταυτότητας που με είχε πιάσει, όμως με παρότρυνε να αντιληφθώ πως στ’αλήθεια δεν είχα ιδέα ποια ήμουν ή ποια ήθελα να είμαι. Εκείνο λοιπόν το βράδυ κάθισα στο γραφείο μου και κρατώντας το στυλό στο χέρι με αποφασιστικότητα, έγραφα γυναικεία ονόματα, το ένα μετά το άλλο, ελπίζοντας πως το χέρι μου θα έτρεμε αναγνωριστικά στο σωστό όνομα.

Τίποτα. Ούτε Αλεξάνδρα, ούτε Δανάη, ούτε Μελίνα ή Μαρία-σίγουρα όχι Μαρία-, ούτε καν Ιωάννα ή Αριάδνη δεν ήμουν. Είχα αρχίσει να απελπίζομαι μα ακόμα δεν το έβαζα κάτω. Το χέρι μου σαν σκύλος σε αποστολή συνέχιζε να δοκιμάζει ονόματα-ταυτότητες. Παράλληλα το άγχος μου μεγάλωσε. «Ποια είμαι;» «Ποια στο διάβολο είμαι;».

Και τότε η συνειδητοποίηση με χτύπησε σαν χαστούκι. Αν τελικά από Ειρήνη γινόμουν μια Έρση (αυτό μου άρεσε), τότε όλα αυτά που είχα ζήσει σαν Ειρήνη, όλες οι λέξεις που είχα ξεστομίσει, όλα τα μέρη που είχα επισκεφτεί, όλα τα συναισθήματα που είχα δοκιμάσει θα… χάνονταν στη λήθη; Αν το παρελθόν μου ήταν πλέον άμεσα συνδεδεμένο με το όνομα που επέλεξαν άλλοι αντί για μένα, τότε ήμουν έτοιμη να το απαρνηθώ;

Όχι δεν ήμουν. Σας παρουσιάζομαι από την αρχή λοιπόν.

Με λένε Ειρήνη.

Ος αν τα ονόματα ειδή, είσεται και τα πράγματα…*

_

γράφει η Ιφιγένεια – Ειρήνη Τέκου

* Αυτός ο οποίος θα γνωρίσει την ορθότητα των ονομάτων-το αληθινό περιεχόμενο των όν-ομάτων, θα είναι σε θέση να αντιληφθεί και τα πράγματα. Απολλώνιος