Select Page

Εξίμισι χτύποι

Εξίμισι χτύποι

sky_clouds

Σαν χθες το θυμάμαι. Είχα πάει για ύπνο, πολύ νωρίς εκείνο το βράδυ. Ένιωθα μια αδυναμία. Αδυναμία προς όλα. Το κορμί μου δεν είχε διάθεση ούτε να ανέβει τις σκάλες. Ξάπλωσα. Όλη νύχτα έκανα σβούρες μέσα στο κρεβάτι χωρίς να ξέρω τον λόγο. Ανήσυχος ο ύπνος μου. Μια κοιμόμουνα, μια ξυπνούσα. Θαρρείς και κάτι μου έλεγε να μην κοιμηθώ. Να μείνω ξύπνια εκείνο το βράδυ.

Ένα βράδυ που έμοιαζε τεράστιο και ισχυρό απέναντι στις αντοχές μου. Τα δικά μου «μπορώ» ναυάγησαν εκείνο το βράδυ. Περασμένα μεσάνυχτα θα ήταν, γύρω στις τρεις, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Μάλλον θα χτύπησε πολλές φορές, αλλά εμείς δοσμένοι στον ύπνο πια, δεν το ακούγαμε. Ήρθε η ώρα που το ακούσαμε όμως και ο ήχος του έμοιαζε τόσο απειλητικός. Το ξέραμε. Το ξέραμε ότι δεν ήτανε για καλό. Τέτοια ώρα δεν σε ψάχνουν για να σου πουν ευχάριστα νέα. «Ελάτε γρήγορα», μας είπαν. Ήρθαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Στο ορκίζομαι. Τη διαδρομή δεν την θυμάμαι καθόλου, ούτε το τι προηγήθηκε πριν έρθουμε σε σένα.

Μάλλον κάτι θυμάμαι. Μεγάλος πανικός. Κουράστηκα μέχρι να φτάσω στο δωμάτιο που σε είχαν. Οι χτύποι της καρδιάς μου, ήταν εξίμισι φορές πιο γρήγοροι από το κανονικό. Αγωνιούσα, ήθελα να δω ότι όλα ήταν ψέματα και πως ήσουν καλά. Δεν ήσουν όμως. Και εγώ τώρα έπρεπε να έρθω αντιμέτωπη με την πραγματικότητα. Μου έκανες νόημα να έρθω κοντά σου, ήρθα και μου έπιασες το χέρι και με έσφυξες. Έτσι, με ένα σφίξιμο στο χέρι και ένα τεράστιο σφίξιμο στην καρδιά, μας έφυγες.

Έφυγες η ώρα έξι και τριάντα το πρωί, και εγώ κάθε μέρα που περνάει, τρέμω μην γίνει ξανά έξι και τριάντα.

 

_

γράφει η Εύα Μιχαηλίδου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξιλόγιο της ψυχής μου...

7 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Αυτή η τελευταία σου φράση, φοβερή στ’ αλήθεια. Θα σε έχει στοιχειώσει φαντάζομαι!

    Απάντηση
    • Εύα Μιχαηλίδου

      Σας ευχαριστώ τόσο πολύ!! Όντως , με έχει στοιχειώσει , αλλά ένα στυλό και ένα φύλλο χαρτί, πάντα βοηθάει στο να γίνει πια, όλο αυτό, ένας γλυκός πόνος και μια νοσταλγία.

      Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Μακάρι στον επόμενο τόνο να χτυπήσει 6 και 30 χαρές στη ζωή σου! Καταπληκτική ροή αγωνίας μέσα σε μια σελίδα που υπογράφει η πένα της κορύφωσης σαν αρχαία τραγωδία…. ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Εύα Μιχαηλίδου

      Πόσο δυνατά και όμορφα σχόλια. Χαίρομαι όταν βλέπω , πως υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι μέσα από το γράψιμο μου , λαμβάνουν κάτι από όλα αυτά που θέλω να δώσω και να δείξω. Σας υπερ-ευχαριστώ!!!!!!!

      Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Δυνατή η ιστορία σας, μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  4. damienrodriguesandreas

    Ρε Εύα! Κρατάς υπέροχο ρυθμό, πιέζεις σιγά σιγά και μετά περνάς το μαχαίρι! Καταφέρνεις και κρατάς τον αναγνώστη στο τέλος, για εκείνα τα λίγα σημαντικά δευτερόλεπτα με το “wtf did I just read?”. Μπράβο! Καλή συνέχεια! 😉

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!