Επιλέξτε Page

Εξίμισι χτύποι

24.02.2016

sky_clouds

Σαν χθες το θυμάμαι. Είχα πάει για ύπνο, πολύ νωρίς εκείνο το βράδυ. Ένιωθα μια αδυναμία. Αδυναμία προς όλα. Το κορμί μου δεν είχε διάθεση ούτε να ανέβει τις σκάλες. Ξάπλωσα. Όλη νύχτα έκανα σβούρες μέσα στο κρεβάτι χωρίς να ξέρω τον λόγο. Ανήσυχος ο ύπνος μου. Μια κοιμόμουνα, μια ξυπνούσα. Θαρρείς και κάτι μου έλεγε να μην κοιμηθώ. Να μείνω ξύπνια εκείνο το βράδυ.

Ένα βράδυ που έμοιαζε τεράστιο και ισχυρό απέναντι στις αντοχές μου. Τα δικά μου «μπορώ» ναυάγησαν εκείνο το βράδυ. Περασμένα μεσάνυχτα θα ήταν, γύρω στις τρεις, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Μάλλον θα χτύπησε πολλές φορές, αλλά εμείς δοσμένοι στον ύπνο πια, δεν το ακούγαμε. Ήρθε η ώρα που το ακούσαμε όμως και ο ήχος του έμοιαζε τόσο απειλητικός. Το ξέραμε. Το ξέραμε ότι δεν ήτανε για καλό. Τέτοια ώρα δεν σε ψάχνουν για να σου πουν ευχάριστα νέα. «Ελάτε γρήγορα», μας είπαν. Ήρθαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Στο ορκίζομαι. Τη διαδρομή δεν την θυμάμαι καθόλου, ούτε το τι προηγήθηκε πριν έρθουμε σε σένα.

Μάλλον κάτι θυμάμαι. Μεγάλος πανικός. Κουράστηκα μέχρι να φτάσω στο δωμάτιο που σε είχαν. Οι χτύποι της καρδιάς μου, ήταν εξίμισι φορές πιο γρήγοροι από το κανονικό. Αγωνιούσα, ήθελα να δω ότι όλα ήταν ψέματα και πως ήσουν καλά. Δεν ήσουν όμως. Και εγώ τώρα έπρεπε να έρθω αντιμέτωπη με την πραγματικότητα. Μου έκανες νόημα να έρθω κοντά σου, ήρθα και μου έπιασες το χέρι και με έσφυξες. Έτσι, με ένα σφίξιμο στο χέρι και ένα τεράστιο σφίξιμο στην καρδιά, μας έφυγες.

Έφυγες η ώρα έξι και τριάντα το πρωί, και εγώ κάθε μέρα που περνάει, τρέμω μην γίνει ξανά έξι και τριάντα.

 

_

γράφει η Εύα Μιχαηλίδου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Αυτή η τελευταία σου φράση, φοβερή στ’ αλήθεια. Θα σε έχει στοιχειώσει φαντάζομαι!

    Απάντηση
    • Εύα Μιχαηλίδου

      Σας ευχαριστώ τόσο πολύ!! Όντως , με έχει στοιχειώσει , αλλά ένα στυλό και ένα φύλλο χαρτί, πάντα βοηθάει στο να γίνει πια, όλο αυτό, ένας γλυκός πόνος και μια νοσταλγία.

      Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Μακάρι στον επόμενο τόνο να χτυπήσει 6 και 30 χαρές στη ζωή σου! Καταπληκτική ροή αγωνίας μέσα σε μια σελίδα που υπογράφει η πένα της κορύφωσης σαν αρχαία τραγωδία…. ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Εύα Μιχαηλίδου

      Πόσο δυνατά και όμορφα σχόλια. Χαίρομαι όταν βλέπω , πως υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι μέσα από το γράψιμο μου , λαμβάνουν κάτι από όλα αυτά που θέλω να δώσω και να δείξω. Σας υπερ-ευχαριστώ!!!!!!!

      Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Δυνατή η ιστορία σας, μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  4. damienrodriguesandreas

    Ρε Εύα! Κρατάς υπέροχο ρυθμό, πιέζεις σιγά σιγά και μετά περνάς το μαχαίρι! Καταφέρνεις και κρατάς τον αναγνώστη στο τέλος, για εκείνα τα λίγα σημαντικά δευτερόλεπτα με το “wtf did I just read?”. Μπράβο! Καλή συνέχεια! 😉

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου